लव्ह गेम (भाग २ शेवटचा)

रोहनचा मुड आज खुपच खराब होता. क्लायंटने ऐन वेळेस बरेचसे बदल सांगीतले होते त्यामुळे तो खुपच अपसेट झाला होता. दुपारच्या नेहमीच्या रिव्हु मिटींगला सुध्दा तो आपले यायचे म्हणुन आला होता. खरं तर चर्चा करण्यासारखे काही नव्हते, पण आपली फॉर्मालिटी म्हणुन ती एक मिटींग होती. तो आत आला तेंव्हा सगळेजण आधीच येउन बसले होते. त्याची नजर रितु वर खिळली. लेमन कलरचा टॉप आणि क्रिम कलरची ३/४थ मध्ये खुप गोड दिसत होती ती. रोहनने दोन सेकंद तिच्याकडे पाहीले आणि तो जागेवर जाउन बसला.

मिटींगमध्ये विशेष असे काही नव्हते. लोक ये जा करत होती, लोकांचे सेल फोन वाजत होते काहीजण लॅपटॉप वर काम करण्याच्या नावाखाली चॅटींग करण्यात मग्न होते. रोहन जाम वैतागला होता. रितु आणि इशाचे काहितरी गॉसिपिंग चालु होते. त्यांची खुस-पुस त्याला बऱ्याच वेळापासुन इरीटेट करत होती. शेवटी न रहावुन तो उठला आणि रितुला उद्देशुन जोरात ओरडला,
‘Shut Up!! Don’t you understand a serious meeting is going on here. If you do not understand the work culture and seriousness of a work, then please quit and go back to your college’

अचानक झालेल्या या प्रकारामुळे सगळे एकदम शांत झाले. रितुसाठी रोहनचे हे रुप नवीनच होते, अनपेक्षीत होते. सगळ्यांसमोर बोलणी बसलेले तिला सहन झाले नाही, आणि ती स्वतःचा चेहरा खाली घालुन, स्वॉरी म्हणुन बाहेर निघुन गेली. बाहेर जाताना पाण्याने भरलेले तिचे डोळे कुणाच्या नजरेतुन सुटले नाहीत. रितु बाहेर पडताच शर्मिलाच्या लॅपटॉपवर इशा चा मेसेज झळकला, “बिच!!.. लुक हाउ शी ऍक्टेड, जस्ट ट्रायींग इमोशनल सो दॅट रोहन विल फेल फॉर हर, आय थिंक शी गॉट व्हॉट शी आस्क्ड फॉर” दोघींची नजरानजर झाली आणि त्यांनी एक चोरटी स्माईल एकमेकींना दिली.

थोड्यावेळाने रोहनचा बॉस त्याला म्हणाला, “रोहन तु उगाच तिला ओरडलास. शी इज जस्ट अ फ्रेशर, जस्ट कॉलेज पास्ड आऊट. तिला वेळ लागेल सिरीयसनेस यायला. आणि तसेही इथे कोण सिरीयसली मिटींगला आले आहे तु सांग. तु तुझे फ्रस्ट्रेशन उगाचच तिच्यावर काढलेस!!”

रोहनलाही त्याची चुक लक्षात आली, पण आता वेळ निघुन गेली होती. तो बाहेर आला तेंव्हा रितु घरी निघुन गेली होती.

दुसऱ्या दिवशी रितु ऑफिसला आली तेंव्हा तिच्या डेस्क वर एक ‘सुर्यफुल’ ठेवलेले होते आणि संगणकाच्या मॉनीटरला स्टिकी नोट्स वर लिहीले होते ‘स्वॉरी, प्लिज किप गोईंग विथ युअर चार्मींग सनी स्माईल फॉर दिस सनफ्लॉवर – रोहन’

‘स्ट्युपीड’, रितु स्वतःशीच म्हणाली, ‘काय तर म्हणे सुर्यफुल, चांगले कुठले फुल मिळाले नाही का द्यायला?’

लंच नंतर रोहनने ‘नॉलेज शेअरींग’ चे सेशन त्याच्या टिमसाठी ठेवले होते. ब्ल्यु शर्ट, फिक्कट हिरव्या रंगाच्या पॅन्ट मध्ये रोहन नेहमीसारखाच हॅंडसम दिसत होता. सेशन सुरु झाले, पण रोहनचे लक्ष प्रेझेंटेशन पेक्षा रितुवरच जास्त होते. आपला प्रत्येक मुद्दा संपल्यावर ‘आर यु क्लिअर विथ धिस मिस. रितु?’ आपल्या भुवया थोड्याश्या उंचाउन, चेहऱ्यावर आपले नेहमीचे चार्मींग स्माईल आणुन रोहन रितुला विचारत होता. तर रितु मात्र ‘येस, मि. रोहन’ या एकाच प्रकाऱचे उत्तर देउन संभाषण तोडुन टाकत होती.

टि-ब्रेक मध्ये इशाने रितुला विचारले ‘व्हाय आर यु ऍक्टींग लाईक धिस? लकी यु! तुला तो स्वॉरी म्हणाला ना? सो प्रॉब्लेम काय आहे?’
रितु: ‘स्वॉरी म्हणाला म्हणुन काय झाले? सगळ्यांसमोर कसा बोलला काल मला तो?’
इशा: ‘कमॉन रितु, ग्रो अप. तो बॉस आहे तुझा. त्याने काय आता सगळ्यांसमोर उभे रहावुन कमरेत वाकुन तुझी माफी मागायला पाहीजे का?’
रितु: ‘व्हाय नॉट? आवडेल मला’
तिने असे म्हणायला आणि रोहनने तिथुन पुढे जायला एकच वेळ आली.

रितुने पार्कींग मधुन गाडी काढली आणि तिथुन लगेच बाहेर पडली. तिला कधी एकदा लांब जाते आणि मनात साठलेला आनंद व्यक्त करते असे झाले होते. त्याला कारणही तस्सेच होते. दुसरे सेशन संपता संपता, रोहन त्याच्या चेहऱ्यावर गंभीर भाव घेउन उभा राहीला होता आणि रितुशी नजर मिळवुन त्याने तिची सर्वांसमक्ष माफी मागीतली होती.
सगळ्यात शेवटी, “आय होप यु फर्घिव्ह्ड मी मिस. रितु!!” म्हणाला होता आणि रितुने “येस मि. रोहन!” म्हणुन मान डोलावली होती.

पुढील कित्तेक दिवस ‘हाय मिस रितु’ आणि ‘हॅल्लो मिस्टर रोहन’ अस्सेच चालले होते. प्रत्येक वेळी रितु खाली वाकुन तिचे हास्य ओठात दाबुन धरायची, तर रोहनची डिंपल स्माईल अजुनच खुलायची. दोघांमध्ये शाब्दिक संभाषण कमी होते, परंतु चेहऱाने आणी डोळ्यांनी दोघांमध्ये कित्तेक वाक्य संभाषण होत असे.

‘डु यु थिकं देअर इज समथीं बिटवीन देम?’ ऑफीसमधील प्रत्येकजण दुसऱ्याला विचारत होता. एवढेच काय, एकदा तर लिफ्ट मध्ये दोघे ही जण एकमेकांशी न बोलता, न बघताही हसत आहेत म्हणल्यावर लिफ्टमनही चक्रावला होता. त्यांच्यात वाढत असलेली मैत्री इशाला फारच खटकायची रोहनशी वाढत असलेली रितुची जवळीक तिला नको-नकोसे करुन सोडायची.

आणि शेवटी तो दिवस उजाडला, रितुला ६ महीने पुर्ण झाले होते आणी तिचा कंपनीमधला शेवटचा दिवस होता. तिला फेअरवेल द्यायला सगळेजण कॉमन हॉलमध्ये जमले होते. रितु जाणार या विचारानेच इशा मनोमन खुश होती, तर रोहनचा चेहरा पडलेला होता.

रितीरीवाजाप्रमाने ‘एक्झीट स्पिच’ द्यायला रितु उभी राहीली. तिने सर्व प्रथम कंपनीच्या अधीकाऱ्यांचे धन्यवाद मानले. इथे मिळालेला हा अनुभव तिला भविष्यकाळात खुप उपयोगी पडेल याचा आवर्जुन उल्लेख केला. ज्यांच्या ज्यांच्या बरोबर तिने काम केले आहे त्या प्रत्येकाचा तिने उल्लेख करुन तिने त्यांचेही आभार मानले. मग तिने तिची नजर रोहनकडे वळवली. रोहन अजुनही मान खाली घालुन बसला होता.

‘मिस्टर रोहन,” रितु पुढे बोलु लागली, “आय एम स्पेशली थॅकफुल टु धिस मॅन. रोहनने खुप मदत केली मला. त्याच्याकडुन शिकायला मिळालेली प्रत्येक गोष्ट माझ्यासाठी अत्यंत मौल्यवान आहे. रोहन, तु या ६ महीन्यात जी साथ मला दिलीस, तीच साथ पुढे आयुष्यभरासाठी देशील? आय लव्ह यु रोहन!!”

पहिल्यांदा आपण जे ऐकतोय ते खरे का खोटे हे कुणालाच कळत नव्हते. कुणाला हे अपेक्षीतच नव्हते. सगळे क्षणभरासाठी अवाक झाले होते, त्यांच्या नजरा रोहनकडे खिळल्या. रोहन उठुन उभा राहीला आणि आपल्या डिंपल स्माईल सहीत म्हणाला, ‘येस मिस्स रितु, आय विल..!! आय लव्ह यु टु!!’

कंपनीचा कॉमन हॉल टाळ्यांच्या कडकडाटाने भरुन गेला.

संध्याकाळची ७ची वेळ, सी.सी.डी (कॅफे कॉफी डे) मध्ये रोहन आणि रितु बसुन गप्पा मारत होते.

रितु: “ए कसला भाव खातोस रे तु? आणि कसली उगाचच शायनींग मारत असतोस ऑफीसमध्ये, नौटंकी आहेस एक नंबरचा तु’
रोहन: “आणि तु काय कमी आहेस का नौटंकी? नुसतं एवढस्स बोललो तुला तर काय लगेच डोळ्यात पाणी वगैरे”
रितु: “असु दे.. पण ते जाउदे.. बघ मी जिंकले की नाही बेट??”

त्यांचे बोलणे ऐकुन शेजारचे २-४ कपल्स कसली बेट जाणुन घेण्यासाठी उत्सुक झाले होते. मग रितुच त्यांना म्हणाली..
“हा रोहन, आम्ही एकमेकांना गेली ३ वर्ष ओळखतो आणि एकमेकांच्या प्रेमात आकंठ बुडालो आहोत. मागच्या व्हॅलेंटाईन्स डे ला, इथेच मी रोहनला म्हणाले होते की हिम्मत असेल तर सगळ्यांसमोर मला ‘आय लव्ह यु’ म्हण.. आणी हा चक्क नाही म्हणाला. मला म्हणे काही काय? असं सोप्प असते का अनोळखी लोकांसमोर ‘आय लव्ह यु’ वगैरे म्हणणं? मग मीच बेट लावली की माझ्यात आहे हिम्मत आणी मी म्हणुन दाखवीन.” योगायोगाने मला कॉलेज साठी ६ महीने लाईव्ह एक्सपीरियंस हवा होता म्हणुन मी याच्या कंपनी मध्ये अप्लाय केले आणि मला तिथे प्रोजेक्ट एक्स्पिरीयंस साठि संधी मिळाली.. पुढे काय झाले हे तर ऐकलेच तुम्ही!!!”

रोहन: “बर बरं असु देत हा. तु ग्रेट आहेस बास्स? ए पण काही म्हण हं असं एकमेकांना अनोळखी होऊन जगण्यात पण एक मज्जा आहे नाही” असं म्हणुन त्याने रितुला टाळी दिली आणि दोघ हास्य विनोदात मग्न झाले.

सि.सि.डी. मध्ये मागे रेडीओवर गाणे लागले होते.. “चलो एक बार फिरसे, अजनबी बन जाये हम दोनो…!!!’

[समाप्त]