…तो चेहरा [भाग ३ शेवटचा]

भाग २ पासुन पुढे…

राजेशने घाबरतच दार उघडले. दारात त्याच्या परीचयाचे इन्स्पेक्टर धायगुडे उभे होते. हो.. परीचयाचेच..त्याच्या पत्नीची हरवल्याची केस त्यांच्याकडेच असल्याने अधुन-मधुन भेटी व्हायच्या.

राजेशची भितीने गाळण उडाली होती, तरीही त्यात त्याने प्रसंगावधान दाखवले.. “काय झाले इंस्पेक्टर, सुमीची काही बरी-वाईट बातमी तर नाही ना घेउन आलात?”

‘स्वॉरी मि.राजेश, थोडा त्रास द्यायला आलो आहे. एक काम होते. हा नंबर तुमच्या ओळखीचा आहे का?” इन्स्पेक्टर ने एक कागद राजेशकडे दिला.. “तुमच्या बॅकेचाच हा नंबर आहे ना”
“हो..” राजेशने मान हलवत संमती दर्शवली
“एक फोन कॉल ट्रेस करायचा होता, शोध घेताना कळाले की तो तुमच्या इथल्याच जवळपासच्या एक्स्टेंशन वरुन केला गेला होता साधारण संध्याकाळी ५ च्या सुमारास. तुम्ही काही सांगु शकाल या वेळात हा फोन कुणी-कुणी वापरला होता. तुम्ही सांगीतलेली कुठलीही माहीती उपयोगी पडेल”, इ. धायगुडे म्हणाले.

राजेशचा जिव आता भांड्यात पडला. म्हणजे अजुन तरी त्याच्यापर्यंत काही आलेले नाही. त्या मुर्ख नितीनने फोन नसता केला तर पोलीस इथपर्यंत सुध्दा नसते आले.. थोडा विचार करुन राजेश म्हणाला..”नाही इंन्स्पेक्टर साहेब, काहीच कल्पना नाही. संध्याकाळ कॅश टॅली करण्याची, बॅक बंद होण्याची वेळ त्यामुळे गडबडीत लक्ष नव्हते. तसेच बरेचसे गिऱ्हाईक अर्जंट कामासाठी सुध्दा या फोनचा वापर करतात.. सो.. माफ करा पण काहीच कल्पना नाही.”

“काही हरकत नाही.. पण जर तुम्हाला काही आठवले तर मला जरुर फोन करा”, असं म्हणुन इ.धायगुडे निघुन गेले.

राजेशने खिश्यातुन रुमाल काढला आणि आपला घामाने डबडबलेला चेहरा पुसला. ‘नॅरो एस्केप, या वेळेस वाचलो.. पुन्हा असल्या भानगडीत पडायचे नाही’ असा विचार करत राजेशने स्वतःसाठी एक पेग भरला आणि तेथीलच खुर्चीवर डोळे मिटुन बसुन राहीला.

पुढील काही दिवस हनीची बातमी फ्रंट लाईन- ब्रेकींग न्युज राहीली आणी हळु हळु नवीन खाद्य मिळाल्यावर त्याचे महत्व कमी कमी होतं गेले.

************************
८ महीन्यांनंतर…..

राजेशच्या पत्नीचा, सुमीचा, अजुनही काही पत्ता लागला नव्हता. गेल्या ८ महीन्यात कुणाचाही शहरात खुन झालेला नव्हता. राजेशच्या जिवनात ‘माधुरी’ ने हलकाच प्रवेश केला होता. बॅकेत पैसे काढायला आलेल्या माधुरीची राजेशशी नजरानजर झाली आणि दोघांच्याही नकळत त्याचे रुपांतर मैत्रीत आणि हळु-हळु प्रेमात होतं गेले. पोलीसांचेही ‘हनी’ च्या केसकडे थोडेसे दुर्लक्षच झाले असल्याने राजेशही मनोमन खुश होता. सर्व काही सुरळीत चालले आहे असे वाटत असतानाच ती बातमी येऊन धडकली -
“शहराबाहेरील लेक व्ह्यु जवळील निर्जन टेकडीवर एका प्रेमी युगुलावर माथेफिरु खुन्याचा हल्ला. युवकाच्या प्रसंगावधानामुळे युवती हल्ल्यातुन बचावली..“

सर्व बातम्यांमध्ये गंभीररित्या जखमी झालेल्या युवतीचे फोटो आणि थोडाफार इंटरव्हु सुरु होते.

“अतीशय भयानक, भेसुर चेहरा होता तो..चेहऱ्यावर प्रचंड तिरस्कार, रागाचे भाव होते..” त्या युवतीने सांगीतले होते. पोलीसांनी सर्व प्रेमी-युगुलांना निर्जन स्थळी एकट्या-दुकट्याने जाण्यासाठी मज्जाव केला होता.

आज माधुरीचा वाढदिवस होता.. “चल ना रे राजेश कुठल्याश्या मस्त रेस्टॉरंट मध्ये जाऊ जेवायला..” माधुरी लाडात येउन म्हणाली.

“काही हरकत नाही.. जाऊयात.. तु सांग कुठल्या हॉटेलमध्ये जायचे? ‘गार्डन कोर्ट?, अप-अबोव्ह, ऍम्ब्रोसिया?”.. राजेश एक एक हॉटेल सुचवत होता..

“श्शी बाबा.. तु फारच अन-रोमॅन्टीक आहेस.. केवढी गर्दी असते ह्या हॉटेल्स मध्ये. असे एखादे हॉटेल पाहीजे जिथे फक्त तु आणि मी. शांत, गर्दीपासुन दुर… ए.. ते लेक व्ह्यु कसे आहे? मी कधी गेले नाही तिकडे.. जायचे?” माधुरी राजेशशी लगट करत म्हणाली.
“नको हा.. फारच दुर आहे ते.. आणि कित्ती निर्जन आहे तो भाग. त्यात ऐकलेस ना नुकताच तिथे माथेफिरुने हल्ला केला आहे.. उगाच नको.. आपण दुसरीकडे जाऊ” राजेश
“नाही.. मला तिथेच जायचे आहे.. आणि तो खुनी काय हल्ला करुन तिथेच थांबणार आहे का? गेला असेल तो दुसरीकडे. आणि तु बरोबर असताना मला भिती कश्याची? ते काही नाही. आपण तिकडेच जायचे.” माधुरी आपल्या हट्टावर ठाम होती. शेवटी राजेशला तिचे ऐकावेच लागले.

माधुरीचा चॉइस चांगला निघाला. हॉटेल मस्तच होते. जेवणही अप्रतीम झाले. निर्जन स्थळी असल्याने गर्दीही जवळ जवळ नव्हतीच. जेवणानंतर कॉफी घेउन दोघं परत निघाले. तेथीलच तळ्याशेजारी एक बांबुचे छोटेसे वन होते..”राजेश आपण तिकडे बसुयात थोड्यावेळ? चंद्राचे तळ्यात पडलेले प्रतीबिंब न्ह्याहाळत माधुरीने राजेशला विचारले..” अर्थात राजेश नकार देउ शकला नाही. त्याने आपली गाडी त्या वनामध्ये नेउन लावली.

माधुरीने आपले डोक राजेशच्या छातीवर टेकवले..”राजेश, तुला काही सांगायचे आहे.. सांगु? तु चिडणार नाहीस ना?”
“नाही चिडणार.. सांग ना!” तिच्या केसांमधुन हात फिरवत राजेश म्हणाला..
“राजेश, तु माझ्या आयुष्यात आलास आणि माझे आयुष्यच बदलुन गेले. खरं तरं मी परत प्रेमात पडीन असं मला कध्धीच वाटलं नव्हतं..” माधुरी..
“..परत? म्हणजे..?” राजेशने तिचे वाक्य तोडत तिला विचारले.
“सांगते रे.. मध्ये मध्ये मला थांबवु नकोस..”, लटक्या रागाने माधुरी म्हणाली.. “तु माझ्या आयुष्यात येण्याच्या आधी माझ्या आयुष्यात एक जण होता..पण त्याची ना फारच नाटकं असायची मी असंच वागलं पाहीजे, दुसऱ्या कुणाशी बोलायचे नाही हे आणि ते.. याला काय अर्थ आहे रे.. माणसांनी कसे ही वागायचे आणि आम्हा मुलींनी थोडेपण फ्लर्ट करायचे नाही का? मग आमची फारच भांडण व्हायला लागली.. शेवटी दिले मी त्याला सोडुन..” माधुरी बोलत होती..मध्येच थांबुन तिने राजेशकडे बघीतले..राजेश शांतपणे विचार करत होता..”काय झालं राजेश? चिडलास? हे बघ आता तु आहेस ना? मला आता दुसरं कोणी नक्को..”

एवढ्यात राजेश एकदम सतर्क झाला..आणि इकडे तिकडे पाहु लागला.
“काय झालं..?” माधुरीने ही इकडे तिकडे बघत विचारले
राजेशने तोंडावर हात ठेवुन तिला गप्प बसायची खुण केली..”कोणी तरी आहे बाहेर..” राजेश हळुच बोलला. माधुरीच्या चेहऱ्यावर एकदम भिती पसरली.. “चल आपण जाऊ पटकनं”, तिने सरळ बसत राजेशला सांगीतले.
“एक मिनीटं थांब मी बघतो कोण आहे” असं म्हणुन राजेश हळुच गाडीतुन खाली उतरला. माधुरी गाडीच्या खिडक्या बंद करुन घाबरुन बसली होती.

राजेशने हळुच गाडीभोवती चक्कर मारली. मागुन पुढे येत असताना त्याला ‘तो’ दिसला.. “तोच भयानक, भेसुर, विद्रुप चेहरा, हातामध्ये तळपता सुरा घेउन हळु हळु पुढे सरकत होता..” राजेशला आपल्या ह्या रुपाचे फार अप्रुप वाटायचे. स्वतःचाच तो भयानक विद्रुप चेहरा गाडिच्या आरश्यात न्हाहाळताना राजेश मनोमन हसत होता. हनीच्या चेहऱ्यावरचे भाव त्याला आठवले जेंव्हा तिने राजेशला हातात चाकु घेउन पाहीले.. त्याच्या चेहऱ्यावरचे बदलेले भाव बघुन किंकाळीसाठी उघडलेले तोंड शब्द सुध्दा बाहेर फेकु शकले नाहीत.. आणि राजेशने तिला तशी संधी सुध्दा दिली नव्हती. क्षणार्धात त्याने तो सुरा तिच्या छातीच्या आरपार केला होता. “साली छिनाल..तु पण तसलीच निघालीस तर”, माधुरीबद्दल विचार करत तो हळु हळु पुढे सरकत होता..”तुम्ही सगळ्या बायका तसल्याच.. तुमच्यासाठी एकच न्याय… भयानक मृत्यु. आधी माझी आई.. बाबांना सोडु दुसऱ्याबरोबर पळुन गेली.. बाबांना एकटे तडफडत जगणे मी पाहीले आहे.. त्यानंतर या ना त्या रुपात प्रत्येक स्त्रीच मला अशी भेटत गेली. कधी पत्नी म्हणुन तर कधी कॉल गर्ल म्हणुन. आज तुला त्या सगळ्यांपाशी पोहोचवणार” असा विचार करतच त्याने दरवाजा उघडला.. हातातला चाकु सरसावुन तो हल्ला करणार तोच त्याच्या लक्षात आले की गाडीत कोणीच नाही.. माधुरी गेली कुठे..??” त्याची ती भयानक नजर तिला शोधु लागली..तिच्या पोटात खुपसण्यासाठी हातातला चाकु तडफत होता तोच अचानक समोर दिवे लागले..”पोलीस, मि. राजेश हातातला चाकु खाली टाकुन शरण या नाहीतर आम्हाला गोळी झाडावी लागेल..” दुरुन आवाज आला.

आपण पुरते फसल्याची राजेशला जाणीव झाली. हातातला चाकु खाली टाकुन तो पळत सुटला. पोलीसांनी फैरी झाडल्या, त्यातील एक गोळी राजेशच्या वर्मी बसली आणि तो खाली कोसळला. छातीतुन रक्ताची एक धार निघाली. अतीव वेदनेने राजेशने डोळे मिटुन घेतले. डोळे उघडले तेंव्हा धुसरश्या नजरेने त्याला समोर माधुरी दिसली..
“माधुरी.. तु?..”.. अस्प्ष्ट आवाजात राजेश म्हणाला..
“माधुरी नाही मि. राजेश.. सि.आय.डी. इन्स्पेक्टर माधुरी. त्या दिवशी तुम्ही तुमच्या इथुन कोणीच फोन केला नाही असे सांगीतलेत, पण पोलीस चौकशी तिथेच थांबली नाही. पुढील तपासात नितीन सापडला आणि त्याने कबुल केले.. त्याने हे सुध्दा सांगीतले की तुला माहीत होतं नितीन ने हा फोन केला होता. तसेच हनीचा फोन नंबर तुला दिला होता. मग राजेश तुम्ही खोटं का बोललात? कदाचीत मित्राला वाचवण्यासाठी? कदाचीत स्वतःला वाचवण्यासाठी? शक्य आहे.. पण संशयाची सुई तुमच्याकडे फिरली होतीच ना. मग आम्ही तुमची माहीती काढायला सुरुवात केली. तुमची आई आणि नंतर पत्नीचे वागणे समोर आले आणि साम्य म्हणजे दोघीही जणी काही दिवसांनंतर बेपत्ता झाल्या होत्या. मग वॉचमनने सांगीतलेले वर्णन जुळु लागले. इ. धायगुडेंनी बोलताना तुम्हाला एक नंबर दाखवला होता, त्या कागदावर तुमचे हाताचे ठसे घेण्यात आम्ही यशस्वी झालो. संशय पक्का झाला होता. गरज होती तुम्हाला रंगे-हात पकडण्याची. त्यासाठी मला यावे लागले इतकेच.”

“कायदा इतका मुर्ख आणि अंधळा नसतो.. प्रत्येक माणसाच्या आत दडलेला तो भेसुर चेहरा ओळखण्याचे सामर्थ्य आहे ह्या कायद्यात.. यु आर अंडर ऍरेस्ट मि. राजेश..” माधुरी बोलत होती.

पण माधुरीचे हे शेवटचे शब्द ऐकायला राजेश जिवंत नव्हता.

[समाप्त]