Death

“DEATH”.. period

Just one word, that put a end to a era. All those moments filled with fun and sorrows, victories and losses, moments of trusts and deception.. everything is just halted.

A word that most of the people don’t like. Nobody wants to talk about it. But it is the fact that nobody live forever. There is no guaranteed tomorrow. We all know we are going to die someday but secretly hope, it will be when we have lived enough to see the world, maybe when we are old.

Now why to talk about it, when we know it is bound to happen SOMEDAY?

I believe, if you accept the fact that there is no guaranteed tomorrow you will see a BIG change within.

Two years back I experienced the terrifying moment. A moment that changed my life.. for a period of time.

I was returning from our vacation from Kerala by flight. It was 4pm and a hot sunny day. Air-Hostesses were selling the stuff when there was an announcement -

“Good evening gentlemen, this is your captain speaking. I request you to please be seated and tighten your seat-belts, as we will be experiencing a medium turbulence.”

The lights of seat-belts flashed above and in no time everybody was at seat. I could see, outside the window, the sky darkening. Bright sun was gone and blue sky was soon covered by dark clouds and then there was a big hick-up of the plane. A BIG one, as if you are driving on a smooth express-way and you hit a big pot-hole. Plane was dropped down by couple of feet and soon it became a regular one. I could feel the luggage in above compartments bumping, seats were shaking. Occasionally somebody from the passenger were shouting. I could sense the tensions around. Pilot might have decided to lower the plane to avoid the turbulence and so the plane started going down slowly but steadily.

That was the moment i was literally scared to death. I looked around my wife and my son. My wife already have traveled to Japan and she was used to this. But for me, it was a first-timer. I thought this IS the end. I might not be able to land safely, not able to see all those near ones and dear ones. I felt sorry for those whom i said wrong things couple of days back, to whom i haven’t behaved properly, those to whom i haven’t talked for months or for some .. years because of the reasons, that then seemed foolish to me.

To god’s grace, we landed safely and the moment i got down the plane, i remembered i kissed my wife neglecting the people around staring at me strangely.

That moment changed my life for a period of time. I behaved nicely to everybody. But days passed by and i was back to a human-being

My previous two posts, one related to that book and the other about the Wake-up have shaken me inside out.

My mind is filled with so many things since last couple of days -

Why do i have to say those things to friends and others, which i could have neglected, or avoided?
Why do i have to spend time on computer or in front of television set when my kid is around, playing all alone.
Is more time with him important? or a cricket match of India (which 90% of time we are going to loose)

All sorts of uch things are floating within. I am happy about my decision of not leaving my country for what-so-ever reason. Neither I will suffer nor will let them suffer just for some $$. I want to be with my people, my family, my friends, my culture.

I remembered the face of a person who proudly offered me a job with a tag of immigrating to Canada and i calmly said, “Sorry, i am not interested!”

There is a smile on my face now. I haven’t lost everything. Things can be improved in no time. I am not scared of Death, but i am scared of its consequences of loosing so many good peoples.

I am up from my chair, shut-down the computer, called my son who was busy playing near and said..”Come on kid, we are going down for a cycling. We will have a cycle race and then we will just run around like crazies”.

I see his face brightened, he throws his toys around, jumps into his crocks and ready to have a bash with his dad.

I think I’ll find another way
There’s so much more to know
I guess I’ll die another day
It’s not my time to go
..I’ll die another day.. I’ll die another day

Wake-up!

When I got home that night as my wife served dinner, I held her hand and said, I’ve got something to tell you. She sat down and ate quietly. Again I observed the hurt in her eyes.

Suddenly I didn’t know how to open my mouth. But I had to let her know what I was thinking. I want a divorce. I raised the topic calmly.

She didn’t seem to be annoyed by my words, instead she asked me softly, why?

I avoided her question. This made her angry. She threw away the chopsticks and shouted at me, you are not a man! That night, we didn’t talk to each other. She was weeping. I knew she wanted to find out what had happened to our marriage. But I could hardly give her a satisfactory answer; she had lost my heart to Jane. I didn’t love her anymore. I just pitied her!

With a deep sense of guilt, I drafted a divorce agreement which stated that she could own our house, our car, and 30% stake of my company.

She glanced at it and then tore it into pieces. The woman who had spent ten years of her life with me had become a stranger. I felt sorry for her wasted time, resources and energy but I could not take back what I had said for I loved Jane so dearly. Finally she cried loudly in front of me, which was what I had expected to see. To me her cry was actually a kind of release. The idea of divorce which had obsessed me for several weeks seemed to be firmer and clearer now.

The next day, I came back home very late and found her writing something at the table. I didn’t have supper but went straight to sleep and fell asleep very fast because I was tired after an eventful day with Jane.

When I woke up, she was still there at the table writing. I just did not care so I turned over and was asleep again.

In the morning she presented her divorce conditions: she didn’t want anything from me, but needed a month’s notice before the divorce. She requested that in that one month we both struggle to live as normal a life as possible. Her reasons were simple: our son had his exams in a month’s time and she didn’t want to disrupt him with our broken marriage.

This was agreeable to me. But she had something more, she asked me to recall how I had carried her into out bridal room on our wedding day.

She requested that every day for the month’s duration I carry her out of our bedroom to the front door ever morning. I thought she was going crazy. Just to make our last days together bearable I accepted her odd request.

I told Jane about my wife’s divorce conditions. . She laughed loudly and thought it was absurd. No matter what tricks she applies, she has to face the divorce, she said scornfully.

My wife and I hadn’t had any body contact since my divorce intention was explicitly expressed. So when I carried her out on the first day, we both appeared clumsy. Our son clapped behind us, daddy is holding mommy in his arms. His words brought me a sense of pain. From the bedroom to the sitting room, then to the door, I walked over ten meters with her in my arms. She closed her eyes and said softly; don’t tell our son about the divorce. I nodded, feeling somewhat upset. I put her down outside the door. She went to wait for the bus to work. I drove alone to the office.

On the second day, both of us acted much more easily. She leaned on my chest. I could smell the fragrance of her blouse. I realized that I hadn’t looked at this woman carefully for a long time. I realized she was not young any more. There were fine wrinkles on her face, her hair was graying! Our marriage had taken its toll on her. For a minute I wondered what I had done to her.

On the fourth day, when I lifted her up, I felt a sense of intimacy returning. This was the woman who had given ten years of her life to me.

On the fifth and sixth day, I realized that our sense of intimacy was growing again. I didn’t tell Jane about this. It became easier to carry her as the month slipped by. Perhaps the everyday workout made me stronger.

She was choosing what to wear one morning. She tried on quite a few dresses but could not find a suitable one. Then she sighed, all my dresses have grown bigger. I suddenly realized that she had grown so thin, that was the reason why I could carry her more easily.

Suddenly it hit me… she had buried so much pain and bitterness in her heart. Subconsciously I reached out and touched her head.

Our son came in at the moment and said, Dad, it’s time to carry mom out. To him, seeing his father carrying his mother out had become an essential part of his life. My wife gestured to our son to come closer and hugged him tightly. I turned my face away because I was afraid I might change my mind at this last minute. I then held her in my arms, walking from the bedroom, through the sitting room, to the hallway. Her hand surrounded my neck softly and naturally. I held her body tightly; it was just like our wedding day.

But her much lighter weight made me sad. On the last day, when I held her in my arms I could hardly move a step. Our son had gone to school. I held her tightly and said, I hadn’t noticed that our life lacked intimacy.

I drove to office…. jumped out of the car swiftly without locking the door. I was afraid any delay would make me change my mind…I walked upstairs. Jane opened the door and I said to her, Sorry, Jane, I do not want the divorce anymore.

She looked at me, astonished, and then touched my forehead. Do you have a fever? She said. I moved her hand off my head. Sorry, Jane, I said, I won’t divorce. My marriage life was boring probably because she and I didn’t value the details of our lives, not because we didn’t love each other anymore. Now I realize that since I carried her into my home on our wedding day I am supposed to hold her until death do us apart.

Jane seemed to suddenly wake up. She gave me a loud slap and then slammed the door and burst into tears. I walked downstairs and drove away.

At the floral shop on the way, I ordered a bouquet of flowers for my wife. The salesgirl asked me what to write on the card. I smiled and wrote, I’ll carry you out every morning until death do us apart.

That evening I arrived home, flowers in my hands, a smile on my face, I run up stairs, only to find my wife in the bed – dead. My wife had been fighting CANCER for months and I was so busy with Jane to even notice. She knew that she would die soon and she wanted to save me from the whatever negative reaction from our son, in case we push thru with the divorce.– At least, in the eyes of our son— I’m a loving husband….

The small details of your lives are what really matter in a relationship. It is not the mansion, the car, property, the money in the bank. These create an environment conducive for happiness but cannot give happiness in themselves. So find time to be your spouse’s friend and do those little things for each other that build intimacy. Do have a real happy marriage!

If you don’t share this, nothing will happen to you.

If you do, you just might save a marriage. Many of life’s failures are people who did not realize how close they were to success when they gave up.

A CHRIST-CENTERED MARRIAGE IS A MARRIAGE THAT IS SURE TO LAST A LIFETIME.

So then, they are no longer two but one flesh. Therefore what God has joined together, let not man separate. Matthew 19:6.

- By Stephanie Halmilton

——————————————————————–

I anyways was speechless since the time i finished the book “I too had love story”. Life is so unpredictable, i remembered murmuring inside, and then today i read this just to realize so many things.

I started re-thinking about my life.. our life. We are so busy with things. Me with the office work and my wife with kids that we haven’t had time for each other since long. A time that can bring smiles for many more years to come. All those fun moments together we had in our college life, seems like history to me.

So many thoughts passed by and i am shaken now, kind of a wake-up call, and i am determined to have a excellent quality time with love of my life, once this project is over and I swear myself, that my wife will be surprised to see this sudden change in me..

Thank you to the author of that book, and thanks to the guy who wrote the above post

मनी मनी – ४

भाग ३ पासुन पुढे>>

परेराने जिनाकडे बघीतले. जिना ग्लासमधली रम हलवण्यात मग्न होती. पण तिच्या मनामध्ये नक्कीच कसलातरी विचार चालु आहे हे परेराने ओळखले. त्याने वळुन बर्मनकडे बघीतले. बर्मन डोळे मिटुन सोफ्याला टेकुन बसला होता.

परेराच्या चेहर्‍यावर एक हास्य उमटले. त्याने ग्लासमधली उरलेली रम एका घोटात संपवली आणि तो आपल्या रुम मध्ये जाण्यासाठी उठुन उभा राहीला

रुममध्ये आपल्या बेडवर पडल्या पडल्या परेरा विचार करत होता..

’जिना म्हणते त्यात तथ्य आहे. ह्या गावात किती तरी गरीब लोकं आहेत. पैश्याची अती निकड असलेला एखाद-दुसरा, इतक्या मोठ्या पैश्यासाठी धाडस करायला मागे पुढे पहाणार नाही’

’बर्मन म्हणतो त्यातही तथ्य आहे. अगदी हाय-टेक सुरक्षा व्यवस्था नसली तरी आहे त्या सुरक्षेला भेदुन पैसे पळवणे तितकेसे सोप्पे नाही… पण जर कुठल्या आतल्या माणसाची साथ मिळाली तर.. तर कदाचीत शक्य आहे.’

’आतल्या माणसाची साथ…’, परेराच्या डोक्यात तेच शब्द पुन्हा पुन्हा फिरत होते.

बॅंकेत असे कितीसे कर्मचारी होते? आणि सेफच्या चाव्या तर फक्त बर्मन आणि माझ्याकडेच आहेत. काहीही तोडफोड न करता विनासायास आत घुसुन कॅंश लांबवली म्हणल्यावर पोलीसांचा संशय पहील्यांदा कर्मचार्‍यांवरच येणार. त्यातल्या त्यात सेफच्या किल्या आपल्याकडे म्हणल्यावर तर संशयाची सुई पहील्यांदा आपल्याकडेच तर असणार. एकदा का आपल्यावर लक्ष केंद्रीत झाले की मग चोरलेले हे पैसे वापरतासुध्दा येणार नाहीत. मग काय उपयोग त्या पैश्याचा?”

बसल्या बसल्या परेराला घामाच्या धारा लागल्या होत्या.

“शिट्ट.. ह्या कारखान्यांच्या धुरानेच इथली हवा असली घाणेरडी झाली आहे..”, घाम पुसत परेरा म्हणाला.

त्याला बर्मनची आठवण झाली. सतत घामाघुम झालेला, दमलेला, पोट सुटलेला बर्मन. काही वर्ष आपण इथं राहीलो तर कदाचीत आपणही बर्मन होऊन जाऊ.

परेराच्या अंगावरुन शिरशीरी येऊन गेली.

“नाही!!… इथुन बाहेर पडलेच पाहीजे.”

त्याला आपला बँक बॅलन्स आठवला. इतकी वर्ष काम करुनही आरामात जगायला पुरेल इतका पैसा त्याच्या खात्यात नक्कीच जमा नव्हता झाला, आणि पुढील काही वर्ष असं काम करुनही इतका पैसा जमा होईल ह्याची कोणतीही शक्यता त्याला वाटत नव्हती..

’जिना.. तिच्या मनात काय चालु असेल? तिला सुध्दा पैश्याची गरज असेल का? तिला विश्वासात घेउन बॅंक रॉबरीमध्ये सहभागी करुन घेता येईल का? आपण तिला काही आठवडेच ओळखतो. जर कधी कुठे ती काही बोलली तर? बॅंकेची नोकरी गेली तर ह्या वयात दुसरी कुठली नोकरी सुध्दा मिळणार नाही’ परेराच्या मनात विचारांचे काहुर माजले होते

*********************************************

“सर!!? काय झालं सर?” जिन्यावरुन झोपण्याच्या कपड्यातच अंगावर शाल घेउन उतरणार्‍या परेराला पाहुन बर्मनने प्रश्न केला.

“बर्मन.. मला नाही वाटत मी आज बॅंकेत येऊ शकेन. तब्येत बरी नाहीये माझी”, अशक्त आवाजात परेरा म्हणाला.. “ह्या घे सेफच्या चाव्या.. आणि काही अर्जंट लागले तर फोन कर..” म्हणत परेराने बर्मनच्या हातात चाव्या सोपवल्या.

“ओके सर..”, म्हणत बर्मनने त्या किल्या घेतल्या आणि तो बॅंकेत जायला बाहेर पडला.

बॅंकेत सुट्टी टाकण्यामागे परेराचे दोन उद्देश होते. एक, त्याला घरी एकांत मिळणार होता.. जिनाशी बोलायला, तिच्या मनात काय चालु आहे ते काढुन घ्यायला आणि शक्य झालेच तर तिला कॅश रॉबरीच्या प्लॅन बद्दल सांगायला.. हो.. परेराच्या मनामध्ये एक कच्चा प्लॅन तयार होत होता. सुखी आयुष्यासाठी हे पैसे परेराच्या दृष्टीने अत्यंत महत्वाचे होते…

’आत्ता नाही तर कधीच नाही..’ परेरा स्वतःशीच म्हणाला होता.

आणि दुसरे कारण..अर्थात दुसरे कारण कोणते हे तुम्हाला पुढे कळेलच.. प्लॅंनच्या दृष्टीने ते एक आश्वासक पाऊल होते.

बर्मनची गाडी दिसेनाशी झाली, तसा परेरा हॉलमध्ये आला. किचेनमधुन भांड्यांचा आवाज येत होता.

’मिसेस बर्मन!!’, परेराने हाक मारली

थोड्याच वेळात जिना बाहेर आली.

’मिसेस बर्मन… माझी तब्येत थोडी ठिक नाहीये. दुपारी जेवायला कृपया मला काही करु नका’, परेरा म्हणाला..

’ठिक आहे’, म्हणत जिना पुन्हा माघारी जाण्यासाठी वळली.

’मिसेस बर्मन!!’.. परेरा

जिनाने मागु वळुन पाहीले..

’थोडं टॉमेटो सुप मिळाले असते तर.. घसा जरा दुखतो आहे. शक्य असेल तर कृपया माझ्या रुम मध्ये पाठवुन द्या. थंडी वाजुन अशक्तपणा पण आला आहे.. जरा रुम मध्येच पडतो..’, परेरा

जिना ने काही नं बोलता मान हलवली आणि ती किचेनमध्ये निघुन गेली.

परेरा पुन्हा आपल्या रुम मध्ये परतला. एका दृष्टीने त्याच्या प्लॅनची ही सुरुवात होती. जर जिनाने त्याला साथ दिली आणि सर्वकाही सुरळीत पार पडले तर काही आठवड्यातच तो करोडो रुपायांचा धनी होणार होता.

’आय होप, सुप घेउन जिनाच वर येईल, दुसर्‍या कुणाला नं पाठवता..’ परेरा स्वतःशीच विचार करत होता. दाराबाहेरची हालचाल त्याच्या कानांनी बरोबर टीपली तसा तो पटकन पांघरुण घेउन पलंगावर बसला.

दारावर दोनदा टकटक करुन जिनाने दार उघडले.

’ब्युटीफुल..’ परेरा स्वतःशीच म्हणाला.. ’माझं लग्न झालं असतं, तर माझी सुध्दा अशीच एखादी बायको असती..मी आजारी असताना मला सुप करुन देणारी, माझी सेवा करणारी..’ परेरा विचारांत गुंग होता..

’अजुन काही हवं असेल तर सांगा.. मी किचेन मध्येच आहे..’ हातातला बाऊल खाली ठेवत जिना म्हणाली आणि मागे जाण्यासाठी वळली.

’मिसेस बर्मन!!’, परेरा म्हणाला..’तुमच्याकडे थोडा वेळ असेल तर बोलायचे होते जरा..’

जिनाने प्रश्नार्थक नजरेने एकवार परेराकडे पाहीले. काही क्षण थांबावे का जावे ह्या द्विधा मनस्थीतीनंतर जिना समोरच्या खुर्चीत बसली.

’मिसेस बर्मन.. काल तुम्ही म्हणालात.. बॅंकेतील ती कॅंश कुणी पळवु शकेल..!’

…शांतता………………..

’म्हणजे तुम्हाल काय वाट्तं? काय किंवा कसं केले तर ती कॅश चोरीला जाऊ शकते? मी त्या बॅंकेचा मॅनेजर असल्याने त्या कॅशची जबाबदारी माझी आहे. तुमच्या दृष्टीने असा एखादा मार्ग असेल ज्याचा वापर करुन कॅशची चोरी होऊ शकते तर मला त्यावर उपाययोजना करता येतील!’, परेराने एका दमात बोलुन टाकले.

जिनाच्या चेहर्‍यावर कसलेच भाव नव्हते. ती अजुनही शांत होती.

बर्‍याच वेळानंतर ती बोलली, “नाही मि. परेरा, मला तरी तसा कुठला मार्ग दिसत नाही, पण जसे तुम्ही म्हणालात की आतल्याच कुठल्या माणसाने मदत केली तर ती कॅश चोरणे शक्य आहे म्हणुन..”

आता गप्प बसायची वेळ परेराची होती. तिच्याशी स्पष्टच बोलावे की अजुनही तिच्या मनात काय आहे हे काढुन घ्यावे आणि मग ठरवावे ह्याबाबत त्याचे एकमत होत नव्हते..

“तुमच्या मनात नाही येत कधी ती कॅश चोरण्याचे..??” अचानक जिनाने विचारले

हो म्हणावं तरी पंचाईत, नाही म्हणावं तरी पंचाइत अशी परेराची अवस्था झाली होती. पण धोका पत्करणे भाग होते.

शेवटी विचार करुन तो म्हणाला,

“येतं ना.. बर्‍याच वेळा येते. इतकी मोठ्ठी रक्कम इतक्या जवळ असताना असे विचार मनात येण सहाजीकच आहे. पण ती कॅश पळवायची म्हणजे मोठ्ठा धोका पत्करावा लागेल..” परेरा सुपाने भरलेला बाऊल हातात घेत म्हणाला

“धोका असणारच परेरा. घर बसल्या बसल्या कोणी इतकी मोठ्ठी रक्कम आणुन देणार नाही ना!..” प्रथमच परेराचा एकेरीने उल्लेख करत जिना म्हणाली..

“बरोबर आहे तुझं जिना.. पण एखाद्याला खरंच तितकी गरज असल्याशिवाय तो इतका धोका पत्करणार नाही..” परेरासुध्दा एकेरीवर उत्तरला..

“तुला आहे गरज पैश्याची?” जिनाकडे बघत परेराने प्रश्न केला.

“मला जर इतके पैसे मिळणार असतील तर…. तर जगातला कुठलाही धोका पत्करण्याची माझी तयारी आहे..” जिना म्हणाली.

“हम्म..” गरम सुपाचा घोट घेत मान हलवत परेरा म्हणाला

आपला फासा फेकायची वेळ आली आहे हे परेरा जाणुन होता…’ईफ़ धिस वर्क्स..’ परेराने एकवार विचार केला आणि मग म्हणाला..

“समजा माझ्याकडे काही प्लॅन असेल ज्यामुळे ती कॅश लांबवणे शक्य असेल, तर तुझी मदत मिळेल त्यात?”, परेराने विचारले

जमीनीवर पायाच्या अंगठ्याच्या नखाने कसल्याश्या आकृत्या काढण्यात जिना मग्न होती. पण तिचे मन विचारात मग्न होते.. परेरा तिच्याकडे बघुन तिच्या मनात चाललेले विचार ओळखण्याचा प्रयत्न करत होता.

बर्‍याच वेळ विचार केल्यावर जिना म्हणाली… “हम्म!.. काय प्लॅन आहे?”

परेरा मनोमन खुश झाला. जिनाला आपल्या प्लॅनमध्ये सामील करण्यासाठीची अर्धी लढाई त्याने जिंकली होती, पण उरलेली लढाई तितकीच महाकठीण होती. परेराने कुठलीही घाई न करता बाऊलमधील सुप संपवले. मग तो बाऊल कडेला ठेवला आणि म्हणाला..

“कॅश चोरीला गेली म्हणल्यावर सर्वप्रथम संशयाची सुई आमच्याकडेच येणार. पोलीसांची नजर जोवर आहे.. आणि जोवर ही घटना ताजी आहे तोवर ते पैसे वापरताच येणार नाहीत..”

“हम्म..” जिना म्हणाली.. “तिचे लक्ष अजुनही अंगठ्याने जमीनीवर चित्र-विचीत्र आकार काढण्यातच होते..”

“जिना!!..”, अचानक गंभीर होत परेरा म्हणाला..”तुझं बर्मनवर किती प्रेम आहे?”

परेराच्या ह्या प्रश्नाने जिना भानावर आली..

“म्हणजे?”, खांद्यावरील केस मागे सरकवत ती म्हणाली

“म्हणजे असं..की ही चोरी आपण बर्मनच्या नावावर खपवणार आहोत. सर्व पुरावे, घटना हेच सिध्द करतील की ही चोरी बर्मनने केली. तो आतला माणुस होता हेच प्रत्येक घटना, प्रत्येक धागा सांगेल. एकदा का हे सिध्द झाले की पोलीसांचा ससेमिरा बर्मनच्या मागे लागेल. परंतु बर्मन त्यांना सापडणारच नाही. आपल्यावर कुठलाही संशय नसल्याने वुई विल बी इन क्लिअर..” परेरा म्हणाला

“पण!.. पण बर्मन असेल तरी कुठे?”, एखाद्या निष्पाप मुलीसारखा जिनाने प्रश्न केला..

“ही विल बी नोव्हेअर.. वुई विल किल हीम.. वुई हॅव टु किल हीम!!!”.. शांतपणे परेरा म्हणाला..

[क्रमशः]
भाग ५>>

        

I too had a love story

Yesterday Vikrant buzzed me, informing about the novel that he read day before yesterday named “I too had a love story”. He told me the book is so good, that he finished it off in one go.

Frankly speaking, i am not a good reader. But he kept telling me the things in that book and i felt i should at least take a look at the book. Especially when Vikrant is saying, it has to be good, is what i believed.

So accordingly i got my copy and browsed through initial pages.

The book claimed itself as a “Heart-breaking true love story”. What interest me more is that it was a debut book of the author. More to that, the author is not a “author” but a software engineer working for infosys. That made me curious. Well i believed then that the book will be simple, sticking to its princinples. This might not be yet another marketing book which says “National best seller” and then nothing much in that.

“not everyone in this world has the fate to cherish the fullest form of love,some r born just to experience the abbreviation of it“, interesting line printed caught my attention and i started reading the book.

This book is about a love story of a guy “Ravinder Singh” and a girl “Khushi”. They found each other on a matrimonial site. They keep talking on cell, just to find out that they are the perfect match for each other. Love flourishes between them, mostly through cell conversations. They don’t see each other in person for as good as 3+ months.

All this thing, the conversation, the mind-sets, everything is so very romantic. This guy get a chance to see his life-mate just for a day before going to USA for official work. They meet, to find out that they are madly in love with each other.

75% of the book is about the romance and 25% is about the tragedy that separates them.

I was going through all sorts of emotions while reading this book. I was smiling, blushing, laughing, tensed, scared and at the end, very close to sobbing. I don’t recollect a single page where i was bored or have skipped the paragraphs. Even-though the book said “heart-breaking”, i was praying that this story of a ‘Shona’ and ‘Shonimoni’ should turn out to be a “perfect happy ending”, but it didn’t.

Last three or four pages were too much for me. I could not read it, felt like my heart is aching with pain. I wanted to close the book and forget it, yet at the same time, wanted to see what is written in it

Later lying on the bed, i could not sleep. I kept thinking about both of them. I could visualize everything that happened right from the beginning. I was cursing human life. It is such a weired thing. There are thousands of souls who are in pain, waiting for the death, yet they are living like hell. And there are few who have so much from life to come and their destiny took them away.

Death might be the end for the person who is died, but, it is just a beginning for the near and dear ones.

I woke up in the morning, still with the thoughts filled with the couple and the story narrated in the book. I am truly convinced that this is the best book i have ever read.

It was over-cast in the morning with a chilled wind. Travelling on my bike, still thinking about the book, i felt tiny water drops dripping from my eyes. I don’t know if it was because of the windy weather or i am really crying in pain just like the author

मनी मनी – ३

भाग २ पासुन पुढे..

“हम्म.. आय थिंक वुई आर सेफ.. सेफ टु किप धिस मनी फॉर अ नाईट. अगदी स्टेट-ऑफ-द-आर्ट सेक्युरीटी नसेल आपल्याकडे, पण मला वाटते आहे तितकी योग्य आहे..” हनवुटी चोळत परेरा म्हणाला..”ऑलराईट देन, चला निघुयात घरी, मला प्रचंड भुक लागली आहे..”
बर्मनने मान हालवली आणि तो सेफ बंद करायला माघारी वळला

परेरा घरी परतला तेंव्हा जिना बाहेरच्या हॉलमध्ये बसुन टि.व्ही. वर लागलेली कुठलीशी रटाळ मालीका बघत होती. परेराची तिच्याशी नजरानजर झाली. परेरा काही बोलण्यासाठी तेथेच थांबला परंतु जिना आधीच तेथुन उठुन किचेन मध्ये निघुन गेली.

“हिला प्रॉब्लेम काय आहे???”, परेराने विचार केला, “एक तर तिला माझ्यात काडीचाहा इंटरेस्ट नाही, किंवा ती पुर्णपणे माझ्याकडे आकर्षीत झाली आहे आणि हेच कदाचीत लक्षात येऊ नये म्हणुन ती माझ्याशी बोलणे टाळते आहे..”

परेराने एक दीर्घ श्वास घेतला आणि तो वर आपल्या खोलीकडे फ्रेश व्हायला गेला. अर्थात जिनाच्या बाबतीत दुसरे कारणच असण्याची आशा.. नव्हे खात्री परेराला होती.

**************************************************

मंगळवार सकाळ: परेरा बॅंकेत जायला तयार होऊन बर्मनच्या गाडीपाशी उभा होता. बर्मन दहा मिनीटं उशीराच खाली आला. चेहरा पांढराफटक पडलेला, नेहमीपेक्षा अंमळ जास्तच घामट बर्मनला पाहुन परेरा म्हणाला, “काय झालं बर्मन? तब्येत ठिक आहे ना?”

बर्मनने एक मोठ्ठा आवंढा गिळला आणि मानेनेच नाही म्हणुन गाडीत जाऊन बसला.

“समथींग इज रॉग विथ दिस गाय!”, बॅंकेचे दार उघडताना सुध्दा बर्मन अडखळत होता. त्याचे थरथरणारे हात पाहुन शेवटी परेराने त्याच्या हातातुन किल्या काढुन घेतल्या आणि स्वतःच दार उघडले.

दिवस नेहमीसारखाच होता, किरकोळ रकमा काढायला येणार्‍या कामगार लोकांच्या बायका, वेळ जात नाही म्हणुन पासबुक भरुन घ्यायला येणारी म्हातारी मंडळी, सेल्स-टॅक्सची चलन्स भरण्यासाठी येणारे दुकानदारांची वर्दळ चालु होती.

साडे-चारला बर्मन परेराच्या केबीनमध्ये आला…”स्स..सर!”
“येस बर्मन, प्लिज कम ईन..”, परेरा म्हणाला..
“विस मिनीटांमध्ये ते येत आहेत…”, बर्मन म्हणाला.

बोलताना त्याला धाप लागली होती, श्वासोच्छास जोरजोरात चालु होता.

“ते??”, परेरा ने विचारले
“पेरोल कॅश.. मित्तल ग्रुप्स च्या कारखान्यातील मजुरांचे पगार घेउन काही वेळातच कॅश व्हॅन इथे पोहोचते आहे..”, बर्मन

“ओह.. म्हणुनच तर हा बर्मन सकाळपासुन तणावाखाली दिसतो आहे, जसं काही ह्या कॅशला काही झालं तर ह्याच्या पगारातुनच पैसे वजा होणार आहे..“, परेरा

थोड्याच वेळात बाहेर पोलीस-सायरनचा आवाज आला. परेराने केबीनच्या काचेच्या खिडकीचे पडदे बाजुला सारले.

समोर बुलेटवरुन दोन पोलीस खाली उतरतच होते तोच धुरळा उडवत काळ्या रंगाची एक व्हॅन येऊन थांबली. त्यापाठोपाठ पोलीसांची जिप सुध्दा येऊन धडकली. व्हॅनमधुन दोन खाजगी सुरक्षा रक्षक खाली उतरले. ससाण्यासारखे त्यांचे डोळे बाजुच्या परीसरातील बारीक-सारीक घटना टिपत होते. काही क्षण त्यांनी परीस्थीतीचा अंदाज घेतला आणि मग ते दारातुन बाजुला झाले.

पाठोपाठ दोन माणसं एक पेटी घेउन खाली उतरले आणि लगोलग बॅंकेत शिरले. तसा परेरा सुध्दा दार उघडुन बाहेर आला.

अचानक समोर आलेल्या अनोळखी परेराला बघुन दोन्ही सुरक्षा रक्षकांचे हात खिश्याकडे गेले. पॉईंट थर्टी टू किंवा फोर्टी-टुची ऍटोमॅटीक त्यांच्या खिश्यात आहे हे समजायला परेराला फारसा वेळ लागला नाही.

बर्मन लगेच समोर आला आणि त्यांनी परेराची ओळख करुन दिली.

मग परेरा आणि बर्मन दोघंही सेफच्या दरवाज्याकडे गेले. बर्मनने खिश्यातुन आपली चावी काढली आणि कुलुपाला लावली. मग त्याने आपला दुसरा हात पुढे केला. परेराने आज्ञाधारकपणे आपली किल्ली त्याच्याकडे दिली. बर्मनने सहजतेने त्या जुडग्यातील कुलुपाची किल्ली बाजुला केली आणि त्या कुलुपात घातली.

दोन्ही किल्या एकदम फिरवल्यावर दरवाजा उघडला गेला.

मग तळघराचा जिना उतरुन परेरा, बर्मन, पाठोपाठ दोन सुरुक्षा रक्षक आणि त्यापाठोपाठ कॅशची पेटी घेउन दोघं जणं त्या तळघरात उतरले.

वातावरणात अचानकपणे निर्माण झालेला तणाव परेरालासुध्दा जाणवत होता.

खालच्या दरवाज्यापाशी आल्यावर पुन्हा बर्मनने दोन्ही किल्या त्या दरवाज्याला लावल्या आणि तो बाजुला जाऊन उभा राहीला. मग त्या सुरक्षा रक्षकांमधील एक जण पुढे झाला आणि त्याने आपल्याकडील किल्ली कुलुपात लावुन फिरवली आणि तो दरवाजासुध्दा उघडला गेला.

सराईतपणे कॅश-पेटी घेउन उभी असलेली मागची दोन माणसं पुढे आली आणि त्यांनी ती पेटी आतमध्ये ठेवुन दिली आणि मग माघारी वळुन तळघरातल्या दरवाज्याने बाहेर गेले. क्षणाचाही विलंब न करता त्या सुरक्षारक्षकाने दार लावुन टाकले, आपली किल्ली फिरवुन काढुन घेतली. बर्मन आज्ञाधारकपणे त्याच्याकडे बघत होता. त्याचे होताच बर्मन लगेच पुढे झाला, उरलेल्या दोन्ही किल्या सुलट्या फिरवुन त्याने लॉक लावुन टाकले आणि तो बाहेर पडला.

परेराने घड्याळात नजर टाकली. हे सर्व काम केवळ पंधरा मिनीटांत उरकले होते. सारे काही यंत्रमानवासारखे, किंवा एखाद्या नाट्याची हजारोवेळा तालीम केल्यावर सराईतपणे काम करणार्‍या कलाकारांसारखे.

ज्या वेगाने तो सर्व लवाजमा आला होता त्याच वेगाने निघुन सुध्दा गेला आणि जसे काही घडलेच नव्हते अश्या हिशोबाने सर्व व्यवहार पुन्हा सुरु झाले.

“पंधरा कोटी!!!”, परेराने त्या बंद दरवाज्याकडे नजर टाकली

************************************************

घरी परतताना बर्मन अगदी खुश होता. मोठमोठ्यांदा गाणी गुणगुणत, रस्त्यावर दिसणार्‍या ओळखीच्या चेहर्‍यांना हात करत गाडी चालवत होता.

परेरा आतमध्ये आला तेंव्हा जिना नेहमीप्रमाणे टी.व्हीवरील मालीका बघण्यात गुंग होती. शेजारील सोफ्यावर खालच्या खोलीत रहाणारे एक वृध्द जोडपे सुध्दा ती मालीका बघण्यात गुंग होते. परेराची आणि जिनाची एक चोरटी नजरा-नजर झाली.

ह्यावेळेस मात्र जिना उठुन जायच्या आतच परेरा तेथुन खोलीत निघुन गेला.

खोलीत आला तेंव्हा परेराला डोकं जड-जड वाटत होते. हातातली बॅग त्याने बेडवर फेकली. कपडे काढले आणि तो सरळ बाथरुममध्ये घुसला. गरम पाण्याचा शॉवर चालु करुन तो काही क्षण शांतपणे उभा राहीला. गरम पाण्याने त्याच्या शरीरातील स्नायु मोकळे मोकळे झाले. दोन्ही हात डोक्यामागे घेउन त्याने शरीर कमरेतुन डावीकडे आणि मग उजवीकडे वळवले तसे हाडं कड-कड मोडत मोकळी झाली.

फ्रेश होऊन परेरा हॉलमध्ये आला. बर्मन सुध्दा तेथीलच एका सोफ्यावर बसला होता. आता मात्र तो पुर्णपणे रिलॅक्स दिसत होता. परेराने स्वतःला शेजारच्याच एका खुर्चीत स्वतःला लोटुन दिले. काही वेळाने जिना किचेनमधुन काही डिश घेउन आली. सेंटर टेबलवर त्या डीश तिने मांडुन ठेवल्या आणि त्यामध्ये नुकतेच बनवलेले रोस्टेड चिकन आणि चिकन कबाब मांडुन ठेवले. शेजारच्या प्लेटमध्ये लिंबु, तळलेला कांदा, आणि सलाड रचुन ठेवले. मग पुन्हा आतमध्ये जाउन तिन रिकामे ग्लास आणि रमची एक बॉटल आणली.

ती बाटली परेराकडे बघत तिने मानेनेच प्रश्नार्थक नजरेने विचारले.

“नो सोडा!, ऑन द रॉक्स प्लिज”, परेरा जिनाच्या नजरेला नजर मिळवत म्हणाला.

जिनाने तिनही ग्लासमध्ये रम भरली आणि परेराच्या समोरच्या सोफ्यावर हातात ग्लास घेउन बसली.

गरमा-गरम चिकनचा खमंग वास हॉलमध्ये पसरला होता. बर्मन आणि परेरा त्य डिशेसवर तुटुन पडले. जिना मात्र हातातील रमचा एक एक घोट घेत शांतपणे बसुन होती.

पोटभर खाऊन झाल्यावर परेरा आणि बर्मनने समोरचा ग्लास उचलला आणि सोफ्याला टेकुन आरामात बसले.

परेराला स्वतःच्या निर्णयाचे कौतुक वाटत होते. ही छोटीशी पण कंफर्टेबल, कोझी जागा त्याला फारच आवडली होती. बाहेरच्या थंडगार वातावरणापेक्षा इथे किंचीत उबदारपणा होता. त्याला जिनाच्या हातच्या खाण्याची आणि कडक रमची फोडणी लागल्यावर बहार आली होती.

“हाऊ वॉज युअर डे शोरव?”, बर्मनकडे बघत जिना म्हणाली..
“गुड!.. छान होता, काहीही प्रॉब्लेम नाही”, मानेला एक झटका देत बर्मन म्हणाला
“इतका सारा पैसा त्या लॉकरमध्ये पडुन आहे…!”, मोघमपणे जिना म्हणाली
“मग?”, सोफ्यातुन किंचीत पुढे सरकत बर्मन
“नाही म्हणजे.. ह्या गावात गरीबांची संख्या काय कमी आहे. पंधरा करोड तशी भरपुर रक्कम आहे आयुष्यात स्थिरस्थावर व्हायला. कुणाच्या मनात येत नसेल ती कॅश आपल्याला मिळावी म्हणुन?”, जिना अगदी सहजच बोलल्यासारखी म्हणाली.
“छ्या.. काहीही.. आणि वाटलं कुणाला तसं तरी ते शक्य तरी आहे का?”, सोफ्याला मागे रेटुन बसत परत बर्मन म्हणाला
“का? का नाही शक्य? काय मि.परेरा, खरंच इतकं अवघड काम आहे ते?”, अचानकपणे परेराकडे बघत जिना म्हणाली.

परेराची नजर जिनाच्या शरीरावरुन फिरत होती. गुडघ्यावर गेलेल्या स्कर्टमधुन दिसणारे तिचे गोरे गोरे पाय त्याचे लक्ष विचलीत करत होते. जिनाच्या अचानक प्रश्नाने तो चपापला आणि मग सावरत म्हणाला, “म्हणजे तसं बाहेरच्या माणसाला अगदी सहजासहजी शक्य नाही, पण बँकेतीलच कुणा आतल्या माणसाची साथ असेल तर फारसं कठीण पण नाही”, जिनाच्या नजरेला नजर देत परेरा म्हणाला.

त्याच्या उत्तराने जिनाच्या डोळ्यात काही क्षण येऊन गेलेली ती चमक परेराने बरोबर टीपली होती.

“काय बोलताय स्सर तुम्ही?”, बावचळुन बर्मन म्हणाला
“ईट ऑल डीपेन्ड्स हाऊ बॅडली यु नीड मनी!!, रिस्क आहे.. नक्कीच, पण ती घेण्याची तयारी असेल तर अशक्य असे काहीच नाही!”, परेरा

परेराने जिनाकडे बघीतले. जिना ग्लासमधली रम हलवण्यात मग्न होती. पण तिच्या मनामध्ये नक्कीच कसलातरी विचार चालु आहे हे परेराने ओळखले. त्याने वळुन बर्मनकडे बघीतले. बर्मन डोळे मिटुन सोफ्याला टेकुन बसला होता.

परेराच्या चेहर्‍यावर एक हास्य उमटले. त्याने ग्लासमधली उरलेली रम एका घोटात संपवली आणि तो आपल्या रुम मध्ये जाण्यासाठी उठुन उभा राहीला.

[क्रमशः]
भाग ४>>

        

मनी मनी – २

भाग १ पासुन पुढे>>

बाहेरील अवस्था बघुनच परेराला आल्या पावली परत फिरण्याची एक तिव्र इच्छा येऊन गेली. परंतु आता पर्याय नव्हता. जड पावलांनी तो त्या इमारतीच्या आतमध्ये शिरला

पाठोपाठ गाडी एका मोडक्या गॅरेज सदृष्य शेडमध्ये लावुन बर्मन सुध्दा आतमध्ये आला.

“बसा सर..”, समोरच्या सोफ्याकडे हात दाखवत बर्मन म्हणाला.

बाहेरुन जितकं वाटलं होते, तितके खराब आतमध्ये मात्र नव्हते. उलट अंतर्गत व्यवस्था बघुन परेराला जरा आश्चर्यच वाटले. अगदी उंची नसले तरी कंम्फर्टेबल फर्नीचर हॉलमध्ये होते. मऊ कुशन असलेल्या खुर्च्या आणि सोफा, टि.व्ही सेट, कॉर्नर पिस, जुना असला तरी स्वच्छ असलेला गालीचा, निटके पडदे ह्यामुळे तो हॉल बरा दिसत होता.

“जिनाss”, बर्मनने आपल्या पत्नीला हाक मारली.

किचनमधुन भांड्यांचा आवाज येत होता. परेराने घड्याळात पाहीले. साडे-सात वाजायला ५ मिनीटं कमी होती. जेवण तयार होई पर्यंत इथं न थांबता गावात जाऊन दोन-तिन हॉटेल्स पाहुन एखादं पक्क करुन यावं असा एक विचार परेराच्या मनात तरळुन गेला. आपला विचार बर्मनला बोलुन दाखवण्यासाठी परेरा जागचा उठत होताच तोच किचनमधुन ऍप्रनला हात पुसत एक साधारण तिशीच्या आसपासची स्त्री बाहेर आली.

पाठीपर्यंत तरळणारे काळेभोर केस, चेहर्‍यावर कुरळ्या केसांचा महीरप, लाल रंगाचा शर्ट आणि क्रिम कलरचा पायघोळ क्रेप स्कर्ट घातलेली स्त्री त्याच्यासमोर उभी होती. तिला पहाताच परेरा जागच्याजागी थांबला. ही स्त्री बहुदा इथे काम करणारी असावी, किंवा ह्या घामट्ट बर्मनची कोणीतरी लांबची नातेवाईक असा विचार करणार्‍या परेराला आश्चर्याचा धक्का बसला जेंव्हा बर्मनने त्या स्त्रीची ओळख.. ’जिना.. माझी पत्नि’, असा करुन दिला.

“ह्या गिनीपिग सारख्या डोळ्याच्या घाणेरड्या माणसाची पत्नी इतकी सुंदर???“, परेराचा विश्वासच बसत नव्हता.

शेवटी स्वतःला सावरुन त्याने आपला हात पुढे केला आणि म्हणाला, “हॅलो मिसेस बर्मन!”

जिनाच्या चेहर्‍याची किंचीतशी हालचाल झाली, त्याला हास्यच म्हणायचे का आणखी काही ह्या विचारात असतानाच बर्मन म्हणाला, “जिना, हे मि.परेरा, श्रॉफ सरांच्या जागेवर काही महीने हे काम करणार आहेत. आजच ह्या गावात आले. आज रात्री जेवायला इथे थांबतील.”

“ठिक आहे”, असं मोघम बोलुन जिना माघारी वळली.
“सर तुम्हाला खरंच दुसरी कडे रहायच आहे? मला वाटतं तुम्ही एकदा इथल्या खोल्या बघुन तर घ्या, नाही आवडल्या तर राहीलं. पण ह्या पैश्यात तुम्हाला दुसरीकडे नाही मिळणार..”, बर्मन बोलत होता.

परेराची नजर मात्र जिनाच्या पाठमोर्‍या आकृतीकडे लागलेली होती. चालताना तिच्या नितंबांची होणारी हालचाल आणि श्वास घेताना मागुनही जाणवणारी तिच्या छातीचे खाली-वर होणे परेराला संमोहीत करत होती.

“ठिक आहे बर्मन, तु एवढा इन्सीस्टच करतो आहेस तर, एकदा बघुन घेतो खोल्या”, जिना स्वयंपाक घरात गेल्यावर परेरा म्हणाला.

“ओके सर, तुम्ही फ्रेश व्हा मग मी तुम्हाला दाखवतो”, असं म्हणुन बर्मन कपडे बदलायला आपल्या खोलीत गेला.

**********************************************

बर्मन म्हणत होता ते बरोबरच होते. खरोखरच खोल्या निटनेटक्या आणि स्वच्छ होत्या. आणि दर सुध्दा कमी होते. इथे राहील्यावर बॅकेत यायाला जायला सोबत होणार होती, शिवाय जिनासारखी सुंदर स्त्री इथे असताना दुसर्‍या लॉज मध्ये जाणं परेराला नको वाटायला लागले आणि त्याने बर्मनला इथेच रहाण्यास होकार दिला.

***********************************************

जिना बहुतेक वेळा कामातच मग्न असायची. कधी किचेन मध्ये, कधी बागेत झाडांना पाणी घालताना, कधी लॉंन्ड्री, तर कधी अजुन काही. परंतु प्रत्येकवेळी तिची आणि परेराची नजरानजर हमखास ठरलेली असायची. तिने स्वतःहुन कधी परेराशी बोलण्याचा प्रयत्न केला नाही, आणि परेरासुध्दा कधी आपणहुन तिच्याशी बोलला नाही.

नक्षलवाद्यांशी लढताना परेराने कित्तेक दिवस रात्र अदिवासी भागात तर कधी लष्करी ठाण्यांमध्ये घालवले होते. किराणा-माल, औषधे, स्वयंपाक अश्या सटर-फटर कामांसाठी त्या भागात स्त्रियांचा वावर असायचाच. कित्तेक दिवस शहरी जिवनापासुन दुरावलेल्या सैनीकांसाठी ’खास’ स्त्रियासुध्दा पैसा कमवायला यायच्या. बहुतेकींची पसंद परेराच असायचा. वाढलेली खुरटी दाढी, मळलेला सैनीकी पोशाख, लिमीटपर्यंत शरीर ताणल्याने तटतटुन फुगलेले दंडातील स्नायु आणि भरदार छाती ह्या मर्दानी रुपालाच किनार होती ती निळसर डोळे आणि चिअरफुल हास्याची. परेराने त्या काळात अनेक स्त्रियांशी शरीरसंबंध ठेवले होते आणि त्याच काळात आपल्यामधील स्त्रियांना आकर्षीत करणार्‍या कलागुणांची ओळख त्याला झाली होती.

जिनाकडे परेरा पहिल्या दिवसापासुनच आकर्षीत झाला होता. मनामध्ये कुठेतरी जिना आपल्याला बिछान्यात मिळेल ह्याची त्याला खात्रीच झाली होती. पण कधी? तिला आपल्या पाश्यात ओढणे कितपत सोप्पे असेल ह्याचा तो काहीच अंदाज बांधु शकत नव्हता. शिवाय बॅंकेच्या कामात तो इतका मग्न होऊन गेला होता की त्याला विचार करायला मोकळा असा वेळच मिळत नव्हता.

त्या दिवशीसुध्दा, सोमवारी, परेरा असाच आपल्या कामात बुडुन गेला होता. जिनाच्या विचारांनी तो काही क्षण थांबला, हातातल्या पेनाचा स्टॉपर त्याने दोन-तिनदा टक-टक वाजवला आणि परत एकदा दीर्घ श्वास घेउन तो कामात मग्न होऊन गेला.

“मे आय कम इन सर?”, केबीनचे दार अर्धवट उघडत बर्मन म्हणाला..
“येस..प्लिज..”, मान हलवत परेरा म्हणाला
“सर.. उद्याबद्दल थोडे बोलायचे होते..”, नेहमीप्रमाणे कळकट रुमालाने घाम पुसत बर्मन म्हणाला..
“उद्याचे? काय उद्याचे? सुट्टी वगैरे आहे की काय?”, परेरा
“नाही सर.. उद्या बुधवार..अं.. महीन्यातला शेवटचा बुधवार..” बर्मन बोलत होता..”.. सर ह्या दिवशी मित्तल ग्रुप्स कंपनीतील कामगारांना पगारवाटप होते कारण त्या पुढचा दिवस.. गुरुवार हा साप्ताहीक सुट्टीचा दिवस. ह्या गावात जितके आनंदाचे वातावरण असते तितकेच ताणाचे आपल्याला..

कामगारांचा पगार वितरणासाठी लागणारा पैसा मंगळवारी रात्री आपल्या व्हॉल्ट्समध्ये ठेवला जातो आणि बुधवारी सकाळी लगेच तो पैसा चारही कंपन्यांमध्ये न्हेला जातो.. सर्वांच्या पगाराचे वितरण करण्यासाठी..

“आपल्या बॅंकेत?? का?”, परेरा वैतागुन म्हणाला

“सर.. इथला बहुसंख्य नोकरदार हा कामगार आहे. त्यामुळे इलेक्ट्रॉनीक्स क्लिअरींगमध्ये पगार वितरण अजुन ह्या गावात म्हणावे तितके फोफावले नाही. ही सर्व कॅश कारखान्यात ठेवणे शक्य नसते त्यामुळे एका रात्री पुरतीच ती आपल्या बॅंकेच्या व्हॉल्ट्समध्ये ठेवली जाते..”, बर्मन

“किती रक्कम असते ती?”, परेरा
“सर.. साधारण पणे १५ करोड रुपये!”, बर्मन घाम पुसत म्हणाला.. मंगळवारच्या विचारानेच त्याला अधीक घाम फुटला होता. त्याचा तो पिचपीचीत चेहरा पिवळट-पांढरत पडला होता.

“अरे!!.. पण आपली बॅंक कुठे इतकी सुरक्षीत आहे?”, परेरा आश्चर्याने म्हणाला.

“हो सर, ते खरं आहे. पण एका रात्रीचाच तर प्रश्न असतो आणि थोडीफार सुरक्षा आपण पुरवतो तितकी पुरेशी असावी असे वाटते. म्हणजे गेल्या चार वर्षात एकदाही ही रक्कम लुटण्याचा साधा प्रयत्नही झालेला नाही. महीनोंमहीने हीच प्रक्रीया चालु आहे..”, बर्मन

परेराने हातातले पेन खाली ठेवले. त्याच्या मनात कुतुहल मिश्रीत आश्चर्य निर्माण झाले होते. १५ करोड एवढी रक्कम सुरक्षीत ठेवायला अशी काय यंत्रणा ह्या फडतुस गावातल्या ह्या भिक्कार बॅंकेत केली आहे हे त्याला जाणुन घ्यायचे होते..

“बर्मन.. कॅन यु प्लिज शो मी दीज सेक्युरीटी ऍरेंजमेंट्स.. मला थोडी काळजी वाटते आहे, म्हणुन विचारले..”, परेरा खुर्चीवरुन उठत म्हणाला..

“हो नक्की सर..” बर्मन केबीनमधुन बाहेर पडला आणि तळघरात व्हॉल्ट्सपाशी जाणार्‍या दारापाशी आला..

“सर.. तुमची किल्ली..” आपला हात पुढे करत बर्मन म्हणाला..
परेराने खिश्यातील किल्यांचा जुडगा काढुन त्याच्या हातात दिला.

मग बर्मनने परेराकडची एक किल्ली आणि स्वतःकडची एक किल्ली त्या दाराला लावली आणि दार उघडले.. “सर, हे दार उघडण्यासाठी आपल्या दोघांच्याही किल्ल्या आवश्यक आहेत. त्याशिवाय हे दार उघडणार नाही.” शर्टची कॉलर सरळ करत बर्मन म्हणाला..

मग तळघरातील जिन्याचा दिवा लावला आणि पायर्‍या उतरत तो लॉकर्सपाशी येऊन पोहोचला. परेरा त्याच्या मागोमाग आतमध्ये आला.

डावीकडे एका बाजुला एकावर एक रचलेले सर्व लॉकर्स होते, तर उजव्या बाजुला एक दणकट पोलादाचे दार होते. त्या दाराकडे हात दाखवत बर्मन म्हणाला, “मित्तलची कॅश ह्या तिजोरीत ठेवली जाते..”

“अच्छा?.. बघु उघड ती तिजोरी, बघु कितपत सुरक्षीत आहे ती आतुन?”, परेरा म्हणाला

“सॉरी सर, ही तिजोरी फक्त आपल्या दोघांच्या किल्लीने नाही उघडु शकणार.. त्याला अजुन एक चावी लागते..”, बर्मन

“अजुन एक? ती कोणाकडे असते?”, परेरा

“ती चावी, कॅश व्हॅन घेउन येणार्‍या सेक्युरीटी इन-चार्ज कडे असते. आपण ही तिजोरी भाडे तत्वावर मित्तल ग्रुपला दिलेली आहे त्यामुळे एक चावी त्यांच्याकडेच असते. तिघांच्या किल्या लावल्याशिवाय ही तिजोरी उघडता नाही येणार..”, बर्मन

“ग्रेट!, बर अजुन काही सेक्युरीटी मेझर्स?”, परेरा म्हणाला.

“बाकी नेहमीचेच, अलार्म आहे. चोरट्यांनी सेफ तोडण्याचा प्रयत्न केला अलार्म वाजेल, तसेच एक सिग्नल पोलिस स्टेशनमध्ये जोडलेला आहे त्यामुळे पोलीस अर्ध्या तासात इथे हजर होतील.”, बर्मन

“आय सी! मग हा अलार्म आपण बंद करु शकतो का?”, परेराने सहजच विचारले

बर्मनने शरीराची एक अन-इझी हालचाल केली

“आय मीन.. पुढील सहा महीने तरी मी ह्या बॅंकेचा मॅनेजर आहे.. आय शुड नो राईट? उद्या फॉल्स अलार्म झाला तर मला माहीती पाहीजे बंद कसा करायचा. लोकं मला वेड्यात काढतील नाही तर..”, हात हवेत हलवत परेरा म्हणाला..

“येस्स सर..बरोबर आहे तुमचं”, असं म्हणुन बर्मन व्हॉल्टच्या बाहेर आला आणि त्याने परेराच्या टेबलाखालील खणात असलेला स्विच दाखवला

“हम्म.. आय थिंक वुई आर सेफ.. सेफ टु किप धिस मनी फॉर अ नाईट. अगदी स्टेट-ऑफ-द-आर्ट सेक्युरीटी नसेल आपल्याकडे, पण मला वाटते आहे तितकी योग्य आहे..” हनवुटी चोळत परेरा म्हणाला..”ऑलराईट देन, चला निघुयात घरी, मला प्रचंड भुक लागली आहे..”

बर्मनने मान हालवली आणि तो सेफ बंद करायला माघारी वळला.

पंधरा करोड रुपये!!!, परेरा आऊट-ऑफ-नो व्हेअर इतक्या पैश्याच्या जवळ येऊन पोहोचला होता. केवळ काही पावलांवर इतक्या पैश्याच्या राशी पडणार होत्या.

काय चालु असेल परेराच्या मनामध्ये?

स्टे ट्युन्ड फॉर मनी मनी -३

[क्रमशः]

        

मनी मनी – १

’कॅसल व्हॅली’, मेगा फ्रि-वे पासुन अठ्याहत्तर किलोमीटर आतमध्ये वसलेले एक छोटेसे गाव. खरं तर दोन महानगरांना जोडणार्‍या ह्या भल्यामोठ्या फ्रि-वे च्या आजुबाजुला म्हणावी तशी वस्ती नव्हतीच. त्यामुळे ह्या फ्रिवे पासुन अठ्याहत्तर किलोमीटर आतमध्ये कुठले गाव असण्याची शक्यता नव्हतीच. पण मित्तल ग्रुप्स ने निसर्गाच्या कुशीत वसलेली, निसर्ग-साधनसंपत्तीने युक्त ही जागा अचुक हेरली आणि बघता बघता चार मोठ्ठे मॅन्युफॅक्चरींग प्लॅन्ट्स एका मागोमाग एक सुरु झाले. कारखान्यात काम करणारा कामगार वर्ग, सपोर्ट स्टाफ, साहेब लोक आणि त्यामागोमाग कारखान्यासाठी लागणारा कच्चा माल आणि छोटे-मोठ्ठे पार्टस निर्माण करणारे लघु-उद्योग वस्तीला आले.

वाढती लोकसंख्या पाहुन मनोरंजनाची साधने जशी हॉटेल्स, मॉल्स, बार सुरु झाले त्याचबरोबर एक छोटेसे पोस्ट-ऑफीस, एकुलती एक बॅक, पोलीस-स्टेशन आणि कामचलावु दवाखाने सुध्दा स्थापन झाले. पहाता-पहाता ह्या कारखान्यांभोवती काही लाख लोकसंख्येचे एक गावच निर्माण झाले.

गावातील बहुसंख्य लोकांचे उपजीवीकेचे साधन म्हणजे मित्तल समुहाचे कारखानेच. त्यामुळे बहुसंख्य लोक एकत्रच काम करणारे, एकमेकांना चांगले ओळखणारेच होते. गावातील क्राईम-रेट सुध्दा जवळ-जवळ नगण्यच होता. अधुन-मधुन दारु ढोसुन तर्राट झालेल्या मद्यधुंद कामगारांना आवरणे आणि किरकोळ चोर्‍यामार्‍या सोडल्या तर पोलीसांना सुध्दा फारसे असे काही काम नव्हते.

गावातील जिवन हे एक जणु रुटीन जिवन बनुन राहीलेले होते. अश्या ह्या कंटाळवाण्या, निरस जिवन असलेल्या गावात ’परेरा’ नामक मॅनेजरची बॅकेत बदली झाली होती. बॅकेतील आधीचा मॅनेजर श्रॉफ ला अचानक ह्रुदय-विकाराचा झटका आल्याने त्याला जवळच्या शहरातील दवाखान्यात दाखल करावे लागले होते. आधीच वय झालेला श्रॉफ जगु शकेल का? आणि जगलाच तरी पुन्हा कामावर कधी रुजु होऊ शकेल ह्याची काहीच खात्री नव्हती आणि म्हणुनच तो पर्यंत बॅकेचा कारभार सांभाळायला परेराला घाई-घाईने पाठवले होते.

परेरा, साधारण चाळीशीला पोहोचलेला होता. पुर्वी सैन्यदलात कार्यरत असलेला परेराच्या पायात एकदा अतिरेक्यांची गोळी घुसली आणि त्यानंतर आलेल्या हलक्याश्या लंगडे-पणामुळे त्याला सैन्यदलातुन बाहेर पडावे लागले. राखीव खात्यातुन तो बॅकेत मॅनेजर पदावर रुजु झाला आणि तेथेच व्यस्त झाला. सैन्यात असताना कमावलेली कणखर देहयष्टी आणि स्पॅनीश आई कडुन मिळालेली काहीश्या निळसर डोळ्यांची देणगी ह्यामुळे परेरा आकर्षक दिसत असे. त्याच्या चेहर्‍यावर कायम दिसणारे फ्रेंडली हास्य, काहीसा घोगरा परंतु आत्मविश्वासी आवाज आणि शरीरात अजुनही असणारी चपळता ह्यामुळे सांगुनही लोकांना तो अजुनही पस्तीशीच्या आतील तरूणच वाटत असे.

परेरा पहील्यांदा बॅकेत आला तेंव्हा एखादं-दुसरा खातेदार सोडला तर बॅकेत शुकशुकाटच होता. ’शोरव बर्मन’ नामक गृहस्थाकडुन त्याने बॅकेची सुत्र स्विकारली.

बॅकेत हेड-क्लार्क म्हणुन काम करणारा बर्मन ४५-५० मधील गृहस्थ होता. पिचपिच्या डोळ्याचा, जाडजुड, सदैव घामेजलेला, टक्कल पडलेला बर्मन पहाताक्षणीच परेराला नकोसा झाला होता.

“हॅलो मि.बर्मन, मी परेरा.. हेड ऑफीसमधुन आलो आहे. श्रॉफच्या गैरहजेरीत ह्या बॅकेची सुत्र सांभाळण्यासाठी मला पाठवले आहे..”, आपला हात पुढे करत परेरा म्हणाला.

बर्मनने आपले जड डोळे उचलुन परेराकडे बघीतले. बर्मन नेहमीच जोरजोरात श्वास घेत असे, धापा टाकल्यासारखा. त्याने आपला घामेजलेला तळहात पॅटला पुसला आणि परेराशी शेक-हॅन्ड्स केले. त्याच्या हाताचा तो तळकट-कळकट,गिळगीळीत स्पर्श परेराच्या अंगावर काटा आणुन गेला.

मोठ्या कष्टाने परेराने चेहर्‍यावरील हास्य कायम ठेवले आणि तो आपल्या केबीनमध्ये परतला.

बर्मन आपल्या जागेवरुन उठला, दोन पाऊलं पुढे आला, मग काही तरी आठवले तसे पुन्हा माघारी वळला, संगणकाचा मॉनीटर बंद केला आणि तो परेराच्या मागोमाग केबीन मध्ये आला.

“वेलकम सर..” आपल्या दमलेल्या आवाजात बर्मन म्हणाला..
“थॅन्क्स.. प्लिज बसा…” समोरच्या खुर्चीकडे हात करत परेरा म्हणाला.

अडखळतच बर्मनने खुर्ची मागे ओढली आणि आपला जाडजुड देह त्यावर कोंबत तो आसनस्थ झाला.

परेरासुध्दा आपली खुर्ची ओढुन त्यावर बसला.

बर्मनची नजर परेराला टिपत होती. कडक इस्त्रीचा गडद निळ्या रंगाचा शर्ट, क्रिम रंगाची पॅंट, पॉलीश केलेले बुट, हातात कुठलेसे महागडे घड्याळ.

बर्मनने नकळत आपला पेहराव आठवला. ऑफ-व्हाईट रंगाचा, चुरगळलेला, घामाने ओला झालेला शर्ट, दोन आठवड्यांपुर्वी धुतलेली अशी मळलेली चॉकलेटी रंगाची पॅंट आणि पायात बर्‍याच पुर्वी घेतलेले बुट असा अवतार होता.

आपण हे बुट कधी घेतले हेच बर्मनला आठवत नव्हते आणि त्याचाच विचार करण्यात तो केंव्हापासुन मग्न होता.

“बर्मन.. मि. बर्मन..!!”

परेराच्या आवाजाने तो भानावर आला.

“येस्स.. येस्स सर..!!”, चाचरत बर्मन म्हणाला..
“सेफच्या किल्या देताय ना?”, कपाळावरची एक भुवई उंचावत परेरा म्हणाला..

“अशी एकच भुवई कशी काय बुवा लोक उचलु शकतात?“, बर्मन स्वतःशीच विचार करत होता…”ह्याचे डोळे असे निळसर कसे काय?, देव सगळ्यांनाच रुप वाटत असतो, मग आपणच का असे?“, असे एक ना अनेक प्रश्न बर्मनच्या मनामध्ये घोळत होते. मग अचानकच तो पुन्हा भानावर आला.

पॅंटच्या खिश्यातुन त्याने किल्यांचा एक जुडगा बाहेर काढला आणि तो परेरासमोर धरला.

परेराला त्या किल्या हाताळाव्याश्याच वाटल्या नाहीत. त्याने टेबलावर खुण करुन त्या किल्या तेथेच ठेवायची विनंती बर्मनला केली.

“माफ करा हं.. मला घाम थोडा जास्तच येतो..”, असं म्हणुन बर्मनने दुसर्‍या खिश्यातुन एक असाच जुनाट रुमाल बाहेर काढला आणि त्याने तो किल्यांचा जुडगा पुसुन टेबलावर ठेवला. मग त्याने त्या किल्या एकमेकांपासुन जरा दुर सरकवल्या आणि कुठली किल्ली कश्याची हे परेराला सांगुन दिले.

समोर एखादा मेलेला उंदीर पडल्यावर जसे पहातो तसे परेराने एकवार त्या किल्यांच्या जुडग्याकडे पाहीले आणि मग टेबलावरची फाईल समोर ओढत बर्मनला प्रश्न केला,

“बरं, बॅकेचे स्टेटस काय आहे बर्मन? ठेवी कितीच्या आहेत? खातेदार किती? लॉकर्स किती?”,

त्यानंतर मात्र परेरा आणि बर्मन दोघेही कामाबद्दल बोलण्यात, बॅकेबद्दलची माहीती देण्या-घेण्यात गुंग होऊन गेले.

घड्याळ्यात संध्याकाळचे सहा वाजले तसे परेरा म्हणाला – “ठिक आहे बर्मन, आज आपण इथेच थांबुयात. मला बर्‍यापैकी कल्पना आलेली आहे, निदान कामाला उद्यापासुन सुरुवात तरी करता येईल..”

“येस्स सर..” बर्मन खुर्चीवरुन उठत म्हणाला..

“बरं, मला एक सांग, ह्या गावात रहाण्याची, जेवण्याची काही सोय आहे का??”, टेबलावरील फाईल्स कोपर्‍यात एका बाजुला रचत परेरा म्हणाला..

“तसे दोन तिन छोटे हॉटेल्स आहेत सर, पण मी सजेस्ट करेन की तुम्ही माझ्या घरीच चलावे. म्हणजे.. माझी बायको जिना, एक घरगुती खाणावळ चालवते आणि तिन-चार खोल्या आहेत ज्या आम्ही भाड्याने देतो. स्वच्छ आणि निट-नेटक्या खोल्या आणि चांगले जेवण इतर हॉटेल्स पेक्षा कमी दरात नक्कीच मिळेल तुम्हाला..”, कपाळावरचा घाम पुसत बर्मन म्हणाला..

परेराला हो म्हणणे जिवावर आले होते. सदैव घामाने निथळणार्‍या ह्या घाणेरड्या उंदराच्या घरात रहाण्याची कल्पनाच त्याला असह्य होत होती. परंतु सरळ सरळ तोंडावर नाही म्हणणे त्याच्या जिवावर आले होते.. शेवटी काही क्षण विचार करुन तो म्हणाला -

“बर्मन.. खरं तर मला आवडले असते, पण कसं आहे ना, आपण एकत्रच म्हणल्यावर सदैव बॅकेतुन घरी आल्यावर सुध्दा तोच विषय चालु राहील. नाही तुला ब्रेक मिळेल नाही मला, त्यापेक्षा मी दुसरीकडेच पहातो. हा, पण आजचे रात्रीचे जेवण मात्र तुझ्याकडेच..”, परेरा चेहर्‍यावर आपले नेहमीचे इंम्प्रेसीव्ह हास्य आणत म्हणाला..

“ठिक तर मग, निघुयात, मी गाडी काढतो”, असे म्हणुन बर्मन बाहेर पडला. पाठोपाठ कुलुप लावुन परेरासुध्दा बाहेर आला.

बर्मनची जशी अपेक्षा केली होती तश्शीच एक खटारा १९८७ची पद्मीनी-प्रिमीयर गाडी होती. परेरा नाईलाजानेच गाडीत बसला.

पंधरा मिनीटांतच बर्मन घरापाशी पोहोचला. रंग उडालेल्या, काळपट रंगाच्या एका तिमजली छोटया इमारतीपाशी बर्मनने गाडी थांबवली.

बाहेरील अवस्था बघुनच परेराला आल्या पावली परत फिरण्याची एक तिव्र इच्छा येऊन गेली. परंतु आता पर्याय नव्हता. जड पावलांनी तो त्या इमारतीच्या आतमध्ये शिरला.

[क्रमशः]

        

Spencer Tunick

Couple of days back, i was watching “Fear Factor” on AXN. First round itself was shocking. All the 6 contestants (3 men and 3 women) were supposed to walk Ramp, one by one..urgh.. NUDE! You do it and you will be in the next round, you don’t and then you are out, kind of situation.

For a “chance” to win a sum of $50,000/- everybody did it. Considering the show to be telecasted on a National TV, it was a gutsy thing to do.

Nudity is no more a BIG DEAL in most of the foreign countries. In my stay in USA, i could see that there are lots of serials telecasted around 10pm, have lots of nudity and sex-scenes and these channels are openly available to mass audience. Nudity is part of their life since then. Even in India, long back i have seen “Nude-News” channel. The reporter starts dropping his/hers cloth after every news.

Nude beaches are no more secret now-a-days. Not sure, if it is also there in other countries, but in Japan they have hot-water swimming pools segmented in small squares and people enjoy that hot bath NUDE.

Ancient indian’s sculptures e.g. Khajuraho also portrays nudity. Lots of painters also have nudity in their pictures as a essence when they try to project beauty. Kumbh Mela, which is a mass Hindu pilgrimage, also hosts lots of Nude “Sadhu Babas” who travel from Himalaya.

For most people, nudity is sexually arousing, whereas some disagree. For those some, Nudity is a art. And one, out of such people is “Spencer Tunick” He is a photographer, and he specializes in clicking photos of group of Nude people. And this group of people is literally in thousands. Malls, Bridges, Offices, terrace of buildings filled with Nude peoples.

When asked to the participants, they said they never felt shy, rather they felt relaxed, free, minds filled with joy and close to nature. Interesting hmm!!

Click here and/or here to know about him and look at his art-work.

I was tempted to use some of the “art-work” for this post, but then last minute, i opted out. If you have to look for more, there are videos on Youtube of such photo shoots. If you google for “Spencer Tunick”, you will get many more of his “Art Work”

Do take a look if you agree Nudity is beauty, provided you are above 18 years of age.

मनी मनी: प्रस्ताविक

अडतीस वर्षीय परेरा आपली सैन्यातील नोकरी सोडुन बॅकेत मॅनेजरचे पद सांभाळतो आहे. काही कारणामुळे त्याची ’कॅसल व्हॅली’ नामक एका छोट्या गावातील बॅकेत अचानक बदली होते. बॅंकेतील तुटपुंजा पगार आणि ह्या काहीश्या एकलकोंड्या गावातील जिवनाला कंटाळलेल्या परेराची नजर गावातीलच ३ मॅन्युफॅक्चरींग कंपन्यांचे पगार वितरणासाठी बॅकेत जमा होणार्‍या १५ कोटी रुपायांवर पडते.

बॅकेतीलच त्याच्या सहकार्‍याची मादक आणि पैश्यासाठी हपापलेली पत्नी ’जिना’, परेराच्या विचारांना खतपाणी घालते आणि सुरु होतो एक बॅक रॉबरीचा थरारक खेळ.

मास्टरमाईंड कथेतील गुढ सिरीयल खुनांची उकल शोधणारा जॉन पोलीसखात्यात रुजु झाला आहे आणि तो सुध्दा ह्याच गावात काम करत आहे.

काय होणार पुढे? ही बॅक रॉबरी यशस्वी होणार का? जॉन हा तिढा सोडवु शकणार का? पैश्याच्या ह्या खेळात कुणा कुणाच्या जिवांची आहुती जाणार?

प्रेरणास्थान ’जेम्स हॅडली चेस’ च्या ’आय वुड रादर स्टे पुअर’ कथेचा मध्यवर्ती गाभा घेउन रचलेली, शेवटापर्यंत उत्कंठा वाढवणारी, थरारक वळणांची, चुकवू नये अशी, बॅक रॉबरीची ’मनी मनी’ ही कथा घेउन लवकरच येत आहे ’डोक्यात भुणभुणणारा मराठी भुंगा’

वाचत रहा…..

Mean

Thinking loud, How can i be so mean to someone who was and is always been nice to me. Thats not fair on my part. And i am doing this for whom? for someone about whom silently i always have cribbed?? Why can’t we control our mind and the things we speak? Why there is always a term called repent or regret?

What do i do now? There is no such thing called ‘Undo’ in real life but atleast i should take care henceforth. I can’t go and say sorry, because, then that means to say WHAT I DID. Really shame on me. I am such a bad a**. Atleast i am happy that there are still some “secrets” buried deep inside me and i haven’t disclosed them and never will. I can’t be so.. so..umm.. so.. someone to break somebody’s trust.

Anyways, it is never to late. A small pinch and i am awake now. Thank you my brain, my senses, my mind for waking me up, showing me where i am going and what i was doing. I promise, i will take care.

Having said that, just realized, this is my first english post on THIS blog. Why in english??.. well why not? There should not be any barriers to express what one feels.

What readers will think?? That is exactly the reason, i go away from marathiblogs forum. I want my blog independent of anything. I had this feeling that i am writing for others and not for myself and being a ‘Leo’, it hate it. I always want to be in control of, i don’t like being driven away by someone.

This does not mean, henceforth the blog will be in english, i think it will be in both. More in marathi, though it still will have some essence of english as well. A plot of a criminal story is lingering inside.. hope to put it in a framework and a next criminal story should be out soon

स्वातंत्र्यदिनाच्या शुभेच्छा

भारताच्या स्वातंत्र्यदिनाच्या सर्व वाचकांना हार्दीक शुभेच्छा.

देवाला एकच विनंती, भारत देशाची आम्ही शाळेत घेतलेली प्रतिज्ञा आम्हाला विसरु देऊ नको. प्रत्येक पुस्तकाच्या पहिल्या पानावर मानाने विराजमान झालेल्या ह्या प्रतिज्ञेला आज मनातल्या कुठल्या का होईना एखाद्या पानावर एक स्थान आहे, ते असेच निढळ राहु देत.

भारत माझा देश आहे।
सगळे भारतीय माझे बांधव आहेत।
माझ्या देशावर माझे प्रेम आहे।
माझ्या देशातल्या समृद्ध आणि
विविधतेने नटलेल्या परंपरांचा मला अभिमान आहे।
त्या परंपरांचा पाईक होण्याची पात्रता
माझ्या अंगी यावी म्हणून मी सदैव प्रयत्न करीन।
मी माझ्या पालकांचा, गुरुजनांचा
आणि वडीलधार्‍या माणसांचा मान ठेवीन
आणि प्रत्येकाशी सौजन्याने वागेन।
माझा देश आणि माझे देशबांधव
यांच्याशी निष्ठा राखण्याची
मी प्रतिज्ञा करीत आहे।
त्यांचे कल्याण आणि
त्यांची समृद्धी ह्यांतच माझे
सौख्य सामावले आहे।

जय हिंद… जय भारत

दोन वर्षापुर्वी बनवलेल्या एका छोट्याश्या, आधीच पोस्ट केलेल्या एका डॉक्युमेंटरी फिल्मला पुन्हा एकदा इथे जोडत आहे.. एकच विनंती म्हणुन.. “……जरा याद करो कुर्बानी..”

खालील व्हिडीओवर टीचकी मारून तुम्ही ती पाहु शकता.

नागपंचमी

नागपंचमी

पुराणकाळातील “कालीया मर्दनाची कथा” ते अगदी परवा-परवा पर्यंत रौद्र रुपात भेटीस येणारा “ऍनाकोंडा” अश्या अनेक रुपातुन सर्पाची आपल्याला ओळख आहे.

इतकेच काय पण नव्याने येऊ घातलेल्या मल्लीका शेरावतच्या “हिस्स” चित्रपटाची उत्सुकताही प्रचंड ताणली गेली आहे. परंतु श्रावण सुरु होतो आणि श्रावण महीन्यातील शुद्ध पंचमीला येणारा, पहीला महत्वाचा सण म्हणजे “नागपंचमी” च्या दिवशी हाच नागराज घरोघरी देवतेच्या रुपात विराजमान होतो. ह्या दिवशी घरोघरी नागाची पूजा करून नागदेवतेला प्रसन्न करतात.

आज नागपंचमी, त्यानिमीत्त जाणुन घेऊ यात ह्या सणाबद्दल -

नागपंचमीच्या दिवशी काहीही चिरू नये, कापू नये, तळू नये, चुलीवर तवा ठेवू नये वगैरे संकेत पाळले जातात. तसेच या दिवशी जमीन खणु नये, शेतामध्ये नांगर चालवु नये असेही म्हणले जाते.

श्रावणातील बहुतेक सणांना इतिहास आहे आणि तो इतिहास कथांच्या स्वरुपातुन पिढ्यांपिढ्या पुढे पोहोचवला जातो. नागपंचमीच्या बाबतीत सुध्दा अशीच एक कथा प्रचलीत आहेत ति आपण पाहु.

एका राज्यात एक गरीब शेतकरी कुटुंब होते. त्या शेतकर्‍याला दोन मुले व एक मुलगी होती. एकदा शेतात नांगर फिरवत असताना शेतकर्‍याकडून नागाची तीन पिल्ले चिरडून मरण पावतात. मरण पावलेल्या पिल्लांकडे पाहून नागिणीने आक्रोश केला. त्यानंतर नागिणीच्या मनात त्या शेतकर्‍याविषयी सूडाची आग धगधगू लागली. एके दिवशी तिने शेतकर्‍याचा सूड घ्यायचे ठरवले. रात्री अंधाराचा फायदा घेऊन नागीण शेतकर्‍यासह त्याची पत्नी व दोन मुलांना डसली.

दुसर्‍या दिवशी नागीण पुन्हा शेतकर्‍याच्या मुलीला डसण्यासाठी त्याच्या घरी आली. परंतु नागीणीला पाहताच शेतकर्‍याच्या मुलीने नागिणीसमोर दुधाने भरलेली वाटी ठेवली व तिची क्षमा मागितली. शेतकर्‍याच्या मुलीची श्रद्धा पाहून नागीण तिच्यावर प्रसन्न झाली. त्यानंतर नागिणीने तिचे आई-वडील व दोन भाऊ यांना जिवंत केले. तो दिवस श्रावण शुक्ल पंचमीचा. या दिवसापासून नागदेवतेचा कोप दूर करण्यासाठी श्रावण महिन्यात येणार्‍या पंचमीला नागाचे विधिवत पूजन केले जाते.

नागपंचमीच्या दिवशी केल्या जाणार्‍या विविध कृती व त्या करण्यामागची कारणे

• उपवासाचे महत्त्व

पाच युगांपूर्वी सत्येश्‍वरी नावाची एक कनिष्ठ देवी होती. सत्येश्‍वर हा तिचा भाऊ होता. सत्येश्‍वराचा मृत्यु नागपंचमीच्या आदल्या दिवशी झाला. त्यामुळे भावाच्या शोकात सत्येश्‍वरीने अन्न ग्रहण केले नाही. त्यामुळे त्या दिवशी स्त्रिया भावाच्या नावाने उपवास करतात. `भावाला चिरंतन आयुष्य व अनेक आयुधांची प्राप्‍ती होवो आणि तो प्रत्येक दु:ख व संकट यांतून तारला जावो’, हेही उपवास करण्यामागे एक कारण आहे. नागपंचमीच्या आदल्या दिवशी प्रत्येक बहिणीने भावासाठी देवतांकडे हाक मारल्यास त्याचा भावाला ७५ टक्के लाभ होतो व त्याचे रक्षण होते.

• नागाची पूजा करण्यामागील शास्त्र

सत्येश्‍वरीला तिचा भाऊ नागरूपात दिसला. तेव्हा तिने त्या नागरूपाला आपला भाऊ मानले. त्या वेळी नागदेवतेने वचन दिले की, जी बहीण माझी भाऊ म्हणून पूजा करील, तिचे रक्षण मी करीन. त्यामुळेच त्या दिवशी नागाची पूजा करून प्रत्येक स्त्री नागपंचमी साजरी करते.

• नवीन वस्त्रे व अलंकार घालण्याचे कारण

सत्येश्‍वरीचा भावासाठीचा शोक पाहून नागदेव प्रसन्न झाला. त्याने तिचा शोक दूर करण्यासाठी व तिला आनंदी करण्यासाठी नवीन वस्त्रे परिधान करण्यासाठी दिली. तसेच निरनिराळे अलंकार देऊन तिला सजवले. त्यातून सत्येश्‍वर समाधानी झाला. त्यामुळे नागपंचमीच्या दिवशी स्त्रिया नवीन वस्त्रे व अलंकार परिधान करतात.

• मेहंदी लावण्याचे महत्त्व

सत्येश्‍वर नागराजाच्या रूपात सत्यश्‍वेरीच्या पुढ्यात उभा राहिला. `तो निघून जाईल’, असे वाटून तिने त्याच्याकडून, म्हणजे नागराजाकडून तसे हातांवर वचन घेतले. ते वचन देतांना सत्येश्‍वरीच्या हातांवर वचनचिन्ह निर्माण झाले. त्या वचनाचे प्रतीक म्हणून नागपंचमीच्या आदल्या दिवशी प्रत्येक स्त्री स्वत:च्या हातांवर मेहंदी काढते.

• झोका खेळण्याचे महत्त्व

दुसर्‍या दिवशी सत्येश्‍वरीला नागराज दिसला नाही. तेव्हा ती जंगलात सैरावैरा भटकू लागली व शोधता शोधता झाडांच्या फांद्यांवर चढून पाहू लागली. त्यानंतर नागराजाने तिला दृश्य स्वरूपात समोर येऊन सत्येश्‍वराचे रूप प्रकट केले. तेव्हा ती आनंदाने झाडांच्या फांद्यांवर झोके घेऊ लागली. त्यामुळे स्त्रिया त्या दिवशी झोका खेळतात. त्या दिवशी झोका खेळण्यामागील उद्देश असतो – `जसा झोका वर जातो, तसा भाऊ प्रगतीच्या शिखरावर जाऊ दे व झोका खाली येतो, तशा भावाच्या आयुष्यात आलेल्या सर्व अडचणी व दु:खे खाली जाऊ देत.’

`नागपंचमी’ श्रावण शुद्ध पंचमीलाच का येते ?

अ. पुराणांमध्ये एक कथा आहे. तक्षक नागाने केलेल्या अपराधाबद्दल सजा म्हणून राजा जनमेजयान सर्पयज्ञ सुरू केला. या सर्पयज्ञात त्याने सर्व सर्पांच्या आहुती देणे सुरू केले. तक्षक नाग मग स्वत:चा जीव वाचवण्यासाठी देवराज इंद्राच्या आश्रयाला गेला. राजा जनमेजयान मग `इंद्राय स्वाहा: तक्षकाय स्वाहा: ।’ असे म्हणत इंद्राचीही आहुती तक्षक नागाबरोबरच देऊन टाकली. आपल्या या कृतीतून राजा जनमेजयान अपराध्याइतकाच अपराध्याला रक्षण देणाराही तितकाच अपराधी हे दाखवून दिले. आस्तिकऋषींनी राजा जनमेजयाला तप करून प्रसन्न करून घेतले. जनमेजयान आस्तिकऋषींना `वर मागा’ असे म्हटले आणि मग आस्तिकऋषींनी सर्पयज्ञ थांबवावा, असा वर मागितला. तो दिवस श्रावण शुद्ध पंचमीचा होता. म्हणून या दिवशी नागपंचमी हा सण येतो. श्रीकृष्णाने यमुनेच्या डोहातील कालिया नागाचे मर्दन केले. तो दिवस श्रावण शुद्ध पंचमी हा होता. या दिवशी हळदीने किंवा रक्‍तचंदनाने पाटावर नवनागांच्या आकृत्या काढतात. त्यांना हळदकुंकू वाहून पूजा करतात. नंतर दूध- लाह्यांचा नैवेद्य दाखवतात.

आ. श्रीकृष्णाने यमुनेच्या डोहातील कालिया नागाचे मर्दन केले. तो दिवस श्रावण शुद्ध पंचमीचा होता.

कालानुरुप समाजाने अनेक विधी, घटना कालबाह्य, थोतांड ठरवल्या. नागपंचमीच्या दिवशी सर्पाला मिळणारे अवास्तव महत्व जाणुन गारुडी लोकांनी त्याचा गैरफायदा घ्यायला सुरुवात केली. सर्प दुध पितच नाही, किंबहुन पित असला तरी दारोदारी येणारी सापांची तोंड शिवलेली असतात त्यामुळे नैवेद्य म्हणुन दिलेले दुध हे त्यांना मिळतच नाही आणि काही दिवसांनी हे साप मृत्युमुखी पडतात. ह्यासाठीच सरकारने नागपंचमीच्या दिवशी ’नागोबाला दुध’ म्हणत फिरणार्‍या लोकांवर बंदी घातली. सर्पमित्रांनी अश्या अनेक सापांची गारूड्यांच्या तावडीतुन सुटका केली आणि त्यांना परत अरण्यात सोडुन दिले.

अर्थात खरे सर्प उपलब्ध नसले तरी बहुतेक ठिकाणी नागदेवतेच्या प्रतिमेची पुजा केली जाते. दुध, भाजलेले चणे, भात, लाह्या वगैरेंचा नैवेद्य दाखवला जातो.

माहीती स्त्रोत / अधीक माहीती

४९८ (अ)

आजही आपली संस्कृती ही पुरूष-प्रधान म्हणली जात असली तरीही निदान शहरी परीस्थीती तितकीशी खरी नाही. आज बहुतेक सर्व क्षेत्रात स्त्रिया अग्रेसर आहेत, अगदी पुरुषांसाठी बनवल्या जात असलेल्या कंडोमच्या जाहीरातीत सुध्दा स्त्रियांचा शिरकाव आहे. हुंडा-बळी, विवाहीतेचा सासरी पैश्यासाठी छळ वगैरे बातम्यांमध्ये लक्षणीयरीत्या घट झालेली आहे. स्त्रिया सक्षम होऊ लागल्या आहेत जे नक्कीच स्वागतार्ह आहे, पण त्या अनुषंगाने काही घटनांचा उल्लेख करावासा वाटतो ज्याचा उपयोग काही स्त्रिया स्वतःच्या स्वार्थासाठी करुन सासरच्या लोकांवर खोटारडे गुन्हे दाखल करत आहेत आणि ह्याला कारणीभुत आहे कायद्यातील कलम ४९८ (अ)

सर्वप्रथम आपण ४९८ (अ) कलम काय आहे ते पाहु.

४९८अ, हे कलम १९८३ साली अस्तित्वात आले. त्यामध्ये विवाहितेचा हुंड्यासाठी छळ केल्यास पती व नातेवाईकांना कारावासाची शिक्षा होऊ शकते.

४९८ (अ) कलमानुसार कोणत्याही स्त्रिने जवळच्या पोलीस ठाण्यात हुंडा-बळी किंवा घरगुती छळाविरुध्द तक्रार केली तर कोणतीही पोलीसचौकशी न करता ज्यांच्या विरुध्द तक्रार दाखल झालेली आहे त्यांना पोलीस-कठडीमध्ये टाकण्याचे हक्क पोलीसांना देण्यात आलेले आहेत. परंतु ९९% वेळा असे लक्षात आलेले आहे की ह्या कायद्याचा दुरुपयोगच जास्त होत आहे. कित्तेक वेळा जाणुन-बुजुन तर कधी नकळतपणे.

काही प्रकरणांमध्ये, पतीच्या कुटुंबातील प्रत्येक व्यक्तीला, त्याचा काहीही संबंध नसला तरीही अटक करण्यात येते. बऱ्याच प्रकरणांमध्ये इतर कुठल्या भांडणाचा बदला घेण्यासाठी ह्या कलमाचा दुरुपयोग केला जातो. अनेक प्रकरणांमध्ये क्षणिक रागामुळे, केसेस केल्या गेल्या, आणि त्यामुळे, अनेकांचे संसार कायमचे उध्वस्त झाले. जरी घटस्फोटाचा खटला चालू असला, तरी ४९८अ बिगर समजुतीचा असल्यामुळे ४९८अ चा खटला चालूच राहतो.

४९८(अ) विरुध्द दाखल झालेला गुन्हा हा दखलपात्र गुन्हा आहे आणि ह्यात तत्काळ कारवाई करुन आरोपी(??)ला तुरुंगवास घडवुन आणला जातो. ह्यामुळे तक्रार खरी आहे की खोटी ह्याची शहानीशा न करता सरळसोटपणे तुरुंगवास भोगावयाला लागतो. तक्रार खोटी असेल तरीही ती केस कोर्टात उभी राहुन, आरोपातुन निर्दोष मुक्तता होईपर्यंत कोठडी नशीबी येतेच. त्याकाळात सामाजीक जिवन तर उध्वस्त होतेच, परंतु निर्दोषत्व मान्य झाल्यावर सुध्दा कळत-नकळत पणे समाजाचा ’त्या’ व्यक्तींकडे बघण्याचा दृष्टीकोन बिघडुन जातो. हा प्रकार म्हणजे थोडक्यात “तोंड दाबुन बुक्यांचा मार’ प्रकार होऊ लागला आहे. पिडीत व्यक्तींच्या मदतीसाठी सुध्दा अजुन तरी कुठल्या संस्था स्थापन झाल्याचे ऐकिवात नाही. स्त्रि-मुक्ती साठी पदर सरसावुन पुढे येणार्‍या सामाजीक संस्था सुध्दा अश्या वेळेस मुग गिळुन गप्प का बसतात हे मला न सुटलेले कोडं आहे.

मानवाच्या शरीरात, त्याच्या हार्मोन्समध्ये पिढी-दर-पिढी बदल होत असतात, त्यांचे संक्रमण होतच असते. त्याचाच परीणाम म्हणुन की काय स्त्रिच्या अंगी कठोरपणा आला, स्त्री चुल आणि मुल सोडुन घराच्या चौकटीबाहेर पडली, त्या विरोधात पुरुष मात्र हळवा झाला. निडर छातीने समाजाशी लढणारा पुरुषाच्या एकांतात का होईना डोळ्याच्या कडा पाणावु लागल्या.

हे सर्व लिहीण्याचे कारण की गृहमंत्रालयाने ४९८(अ) कायद्याचा पुर्नविचार करावयाचा ठरवले आहे. ४९८(अ) कायद्यान्वये दाखल होत असलेले खोटे गुन्हे आणि त्याचा गैरवापर गृहमंत्रालयाने मान्य केला आहे आणि त्याचीच दखल घेत गृह-मंत्रालयाने ४९८-अ विरोधात दाखल होणार्‍या गुन्ह्यात सरळसोट अटक न करता पुर्व चौकशी करुनच कारवाई करण्याचे आदेश राज्य-पोलीसांना दिले आहेत.

ह्या पुर्वीसुध्दा न्यायालयाच्या निकालांचा आधार घेत, ह्या कलमामध्ये दुरुस्तीचा प्रयत्न केला गेला, पण महिला संघटनांच्या विरोधामुळे ते शक्य झाले नाही. दिल्ली उच्च न्यायालयाने, असे म्हटले आहे कि ” ४९८अ चा गैरवापर .. हा विवाह संस्थेच्या मुळावर आघात करीत आहे, आणि सामाजिक स्वास्थासाठी हा कायदा अयोग्य आहे” त्याचीच री ओढत पुन्हा एकदा ह्या कायद्याचा गैरवापर टाळण्यासाठी एक पाऊल सरकारने पुढे टाकले आहे.

“भारतीय कायदा अंधळा आहे” ह्या विधानाला धक्का देत सरकारने जो निर्णय घेतला आहे त्याचे स्वागत करावे तितके कमीच आहे

Subscribe to डोक्यात भुणभुणणारा मराठी भुंगा by Email

वेगळा वेगळा

“मराठीब्लॉग्सविश्व.नेट”, एक अत्यंत सुंदर व्यासपिठ आहे तुमचा ब्लॉग लाखो वाचकांपर्यंत पोहोचवण्यासाठी. असंख्य विचार, असंख्य विषय, अनेक व्यक्तीमत्व आणि त्यांना शब्दात बांधण्याचा प्रयत्न करत त्यांच्या व्यक्तीमत्वाचे पैलु मांडणारे तितकेच असंख्य ब्लॉग.

माझ्यासाठी, एक काळ असा होता जेंव्हा ह्या संकेतस्थळावर गेलो की वेळ कसा जायचा समजायचे नाही. पण काळानुरुप हेच संकेतस्थळ मला कंटाळवाणे वाटु लागले. नव्याची नवलाई, एक कारण असु शकेल. पण माझे परखड मत असे पडले की आजकाल काहीच्या काही पोस्ट असतात. आहे ब्लॉग म्हणुन काहीही कश्यावरही लिहावं का? माझ्या मते हे प्रत्येकाचे वैयक्तीक मत आहे आणि त्याचा मी आदर करतो. परंतु ह्या फोरमवर जेंव्हा मी जातो तेंव्हा काही निवडक ब्लॉग्स सोडले तर, बहुसंख्य ब्लॉग्स मी न वाचताच पुढच्या पानावर जातो. खरं सांगायचे तर वाचनीय असं काही दिसतच नाही. विक्रांतची “आवरा” ची पोस्ट वाचल्यावर वाटले बहुतांश ब्लॉगर्सना “आवरा” म्हणण्याची वेळ आलेली आहे. (आणि कदाचीत त्यात मी सुध्दा असेन)

हाच विचार मनामध्ये चालु असताना मनात आले, जसे इतरांचे ब्लॉग्स मला कंटाळवाणे वाटतात, कश्यावरुन माझा ब्लॉग इतरांना कंटाळवाणा वाटत नसेल? बस्स..हाच तो विचार होता जो मला असह्य झाला. सर्वजण असतात, त्याप्रमाणेच मी सुध्दा माझ्या ब्लॉगच्या बाबतीत भयंकर पॅशनेट आहे आणि त्यामुळेच कदाचीत हा विचार मनाला झोंबुन गेला. मग ठरवले, बास, माझा ब्लॉग “मराठीब्लॉगविश्वाच्या” यादीतुन काढुन टाकायचा. जेणेकरुन त्या लाखो ब्लॉग्समध्ये निदान माझा ब्लॉग असणार नाही. मला जशी काही ब्लॉग्सचे विषय बघुन चिडचिड होते, तशी निदान कुणाला माझा ब्लॉग बघुन होत असेल तर होणार नाही.

त्याचबरोबर दुसराही विचार, जो सतत माझ्या मनात असायचा की “मी पब्लीक फोरम वर लिहीतो आहे” त्यामुळे कित्तेक गोष्टी.. लिहायची इच्छा असुनही लिहील्या नाहीत.

आज हा ब्लॉग मराठीब्लॉगविश्वाच्या यादीतुन काढुन टाकल्यामुळे इथुन पुढे माझा ब्लॉग हा स्वतंत्र राहील, स्वतःच्या पायावर ठाम उभा, स्वतःच्या विचारांशी घट्ट जोडलेला राहील. आणि म्हणुनच, ह्या भुंग्याने एका फुलावर बसवलेले बस्तान हलवण्याचा निर्णय घेतला. आशा करतो की ही, आणि इथुन पुढे इतर कुठलीही पोस्ट मराठीब्लॉगविश्वाच्या यादीतुन दिसणार नाही. वाचकवर्गाने उजवीकडे दिलेला पर्याय वापरुन ब्लॉगला सबस्क्राईब करुन घेतल्यास नविन पोस्टची माहीती तुम्हाला तुमच्या ई-मेल पत्यावर पोहोचती होईल.

तुम्ही हा ब्लॉग “बुकमार्क” करुन ठेवु शकता किंवा जर तुम्ही माझ्याशी ट्विटर किंवा फेसबुकवर जोडले गेलेले असाल तर नविन पोस्टची माहीती तेथे प्रकाशीत होतेच.

चला तर मग, इथे भेटत राहुच.

“थेऊरची पार्टी”, खरंच इतकं काय वाईट झालं?

“थेऊरची पार्टी” अनेक कारणांनी रंगली. युवतींचा लक्षणीय सहभाग, त्यांचे तोकडे कपडे, दारूचा साठा वगैरे वगैरे. त्यावर अनेक लोकांनी भाष्य करुन आजची पिढी कशी बिघडली आहे ह्यावर फुकटची मतं ऐकवली. पण मला अजुन कळत नाही खरंच ’ते’ इतकं गैरे होते का?

ह्या बद्दलची माझी वैयक्तीक मतं इथं मांडत आहे. कदाचीत पुर्णपणे चुकीची असतील, पण ती माझी मतं आहेत आणि माझ्या मतांचा मी आदर करतो.

- माझ्या दृष्टीने एकमेव गैर प्रकार ज्यावर पोलीसांनी कारवाई केली तो म्हणजे अनाधीकृतरीत्या मद्य विक्री. कायदा ह्याला मान्यता देत नाही आणि त्यामुळे पोलीसांनी केलेली कारवाई ही योग्य आहे.

- कॉलेजमध्ये शिकत असताना दारू पिऊन धांगडधिंगा घातला ह्यावर मिडीयाने आणि अनेक लोकांनी टीकेची झोड उठवली. मला वाटतं ह्या गोष्टीला दोन पैलु आहेत आणि ह्याचा दुसरा पैलु समजावुन घेणे देखील महत्वाचे आहे.

वर्षाऋतुमध्ये माळशेज घाट, ताम्हीणी घाट, लोणावळा सारख्या ठिकाणी अनेक विकृत मद्यपिंचा दंगा चालतो. काही दिवसांपुर्वी तर ताम्हीणीच्या थोडं पुढे काही मद्यपी नग्नावतारात बेधुंद होते. ह्याचा त्रास तरूणींबरोबरच सहकुटुंब आलेल्या परीवारांनादेखील होतो. पण असल्या प्रकाराची मिडीयाकडुन कितीशी दखल घेतली जाते?

ह्या उलट मी म्हणेन ह्या विद्यार्थ्यांनी पुणे शहराबाहेर एखाद्या फार्महाऊसमध्ये ’फ्रेंडशीप डे’चे औचित्य साधुन पार्टी केली तर बिघडले कुठे? समाजाला त्याचा पहील्याउदाहरणाइतका तर त्रास नाही ना झाला? जो काही गोंधळ त्यांनी केला तो त्यांच्या त्यांच्यात केला. नाही कुणाची छेड काढली नाही कुणाला त्रास दिला.

ह्या पार्ट्या रोज रोज खचीतच होत नसणार अन्यथा रोजच ८०० लोकांना पकडल्याच्या बातम्या झळकल्या असत्या. मग एखाद्या खास दिवशी एकत्र जमुन केली पार्टी तर बिघडले कुठे?

मान्य आहे तुम्ही शिकण्यासाठीच आला आहात, पण म्हणुन सर्व काही सोडुन देवुन केवळ शिक्षणच घ्यायचे असा त्याचा अर्थ होतो का? आणि कुठल्या शिक्षणाच्या आपण गप्पा मारतोय? ते शिक्षण जेथे केवळ जातीमुळे एखाद्याला ६०% ला प्रवेश मिळतो आणि ९०%वाला डावलला जातो? शैक्षणिक वर्षात शिकलेल्या किती गोष्टी आपण व्यवहारात आणतो? च्यायला डावीकडुन एक रेल्वे इंजीन येते आहे, नैऋत्येकडुन दुसरी रेल्वे येत आहे. मध्ये एक खांब् आहे, त्यावर एक पक्षी बसला आहे तो काही काळाने ताशी २० कि.मी. प्रती/तास वेगाने उडाला तर जेंव्हा ह्या दोन रेल्वे गाड्या एकमेकांना क्रॉस करतील तेंव्हा पक्ष्याची दिशा सांगा!!.. असली गणीत किती जणांना व्यवहारात उपयोगी पडतात?

मला वाटतं आजची पिढी रिअलॅस्टीक आहे. कामाच्या वेळेला काम आणि एन्जॉयमेंटच्या वेळेस एन्जॉयमेंटचे तंत्र त्यांना चांगले जमलेले आहे.

मी दारू पिण्याचे समर्थन करत नाहीये, पण एन्जॉयमेंट म्हणजे दारू पिणे हे त्यांना कुणी शिकवले? ड्र्ग्ज घेणे हे कदापी समर्थनीय नाही, कायदा सुध्दा त्यावर बंधन घालतो. पण दारु ही बहुतांश सर्वसामान्यांच्या जिवनात विराजमान झालेली आहे हे आता आपण मान्य करायलाच हवे. आणि दारू पिणे पाप आहे तर नॉन-व्हेज खाण्याचं काय? निदान दारू मुळे कुठल्या मुक्या प्राण्याचा जिव तरी जात नाहीये? सणासुदीला कित्तेक लोकं मुक्या प्राण्यांच्या जिवावर आनंद साजरा करतात. ते योग्य का?

“…अरे मग आधी शिका, कमवायला लागा आणि मग स्वतःच्या पैश्याची प्या वाट्टेल तेवढी दारू..” असंच ना?
मला एक सांगा, नोकरीला लागल्यावर, संसारात रमल्यावर ह्या पार्टीत जी मज्जा होती ती मिळु शकेल? कश्यावरुन ह्या पार्टीतली सर्वच्या सर्व मुले बापाच्या पैश्यावरच पार्टीत आली असतील? कश्यावरुन त्यांच्यामधलं कुणी पिझ्हा हट, बिपीओ, कॉल-सेंटरसारख्या ठिकाणी काम करत नसेल?

- तोकडे कपडे.. कुणी शिकवले त्यांना हे? आपल्या आधीच्या पिढीनेच ना? हेलन, किमी काटकर, मंदाकीनी, झिनत अमान ह्यांचे नाचतानाचे, पाण्यात चिंब भिजलेले गरम शॉट्स आधीच्या पिढीनेच तर ’खो’ देऊन आपल्या पिढीला दिले आहेत ना?
.. म्हणे तरूणाई पाश्चात्यांचे अनुकरण करते… का? आधीची पिढी नव्हती करत? साहेबांनी कोट, टाय घालायची पध्दत काय आपल्या राजा महाराजांकडुन आली? बेलबॉटम पॅन्ट्स, मोठ्ठे गॉगल्स, लेफ्ट हॅन्ड ड्राईव्ह गाड्या हे कोणी आणले. राजेश खन्ना किंवा अमीताभ बच्चन सारखी हेअर स्टाईल आधीच्या पिढीने केलीच ना? मग ह्या पिढीने त्यांच्या लाडक्या सुपर-स्टार्सचे अनुकरण केले तर कुठे बिघडले?

तोकड्या कपड्यांची कुणी सक्ती करत नाही. ज्याला पाहीजे तो घालेल, ज्याला नाही, तो नाही घालणार. जर घालणार्‍याला त्याचे काही कौतुक नाही, जर बघणार्‍याला त्यात विशेष वाटत नाही तर बाकीच्या लोकांनी का म्हणुन ओरड करावी? पुर्वापार चालत आलेली नऊ-वारी साडीची जागा सहावारी साडीने घेतलीच ना? अनेक महीला सहावारी साडीकडुन सलवार-कमीज घालु लागल्याच ना? फॅशन बदलतच असते.. त्याचा इतका का बाऊ करायचा?? मला तरी कळत नाही!!

- परप्रांतीय, काही झालं की परप्रांतीयांवर खडे फोडुन मोकळे व्हायचे. हे म्हणजे ’आमचा तो बाळ्या, दुसर्‍याचे ते कार्ट’ प्रकार झाला. मला वाटतं दोष परप्रांतीयांचा नाही, दोष असलाच तर तो स्वातंत्र्याचा आहे. मी स्वतः ’सिंम्बायोसिस महाविद्यालयाचा’ विद्यार्थी होतो. आपल्याच प्रांतातुन नागपुर, सांगली सारख्या ठिकाणांहुन आलेली मुलं अभ्यासाला दुर्लक्ष करुन ’इतर’ गोष्टींमध्ये रमलेली पहात असतानाच, नेहमी टीकेचा विषय ठरलेले ’बिहार’ सारख्या ठिकाणांवरुन आलेली मुल आणि मुली अभ्यासात वरचढच नव्हे तर पहील्या पाच क्रमांकामध्ये येत असताना पाहीलेले आहे. उद्या आपली मुलं दुसर्‍या ठिकाणी राहील्या गेल्यावर, आई-वडीलांचा धाक नाही म्हणल्यावर थोडी का होईना वहावत जाणारच.

- परदेशी नागरीक त्यांची संस्कृती आपल्या इथे आणतात म्हणुन आपण ओरडतोय, पण आपणही नाही का आपली संस्कृती तिकडे जाऊन रुजुवायला बघत. त्यांची संस्कृती आपल्या नजरेतुन वाईट असेल त्यांच्या नाही.

- आजच्या पिढीला ’करीयरची’ पुर्ण जाण आहे, आपल्या पेक्षा किंवा आपल्या आधीच्या पिढीच्या पेक्षा जास्तच. एके काळी ग्रॅज्युएट आणि बॅकेत नोकरी हा एकमेव करीयरचा मार्ग होता. पण आज करीयरच्या कक्षा विस्तारल्या आहेत आणि त्याची चांगली जाण विद्यार्थ्यांना आहे. सिंम्बायोसीसच्या बिझीनेस मॅनेजमेंटच काय परंतु इतरही अनेक विभागातुन कॅम्पस मधुन नोकरी मिळवणार्‍या विद्यार्थ्यांचे पगार पाहीलेत तर डोळे पांढरे होतील. नोकर्‍या देणार्‍या कंपन्यांना पैसे जास्त झालेले नाहीत कि ते उगाचच्या उगाच अश्या वाया गेलेल्या विद्यार्थ्यांना त्यांच्या व्यवसायात समावुन घेतील. त्यामुळे मला नाही वाटत बहुतांश विद्यार्थ्यांना आपल्या फुकटच्या सल्यांची गरज असावी.

काय चांगले काय वाईट हे वडीलधार्‍या नात्याने ज्याने त्याने आपल्या पाल्यांना जरुर सांगावे. परंतु सरसकट सर्वच पिढी वाया गेलेली आहे हे म्हणणे चुकीचे आहे. ४०-५०वर्ष वयाची माणसं सुध्दा दारु पिऊन रस्त्याच्या कडेला बेवारस पडलेली असतात म्हणुन ती संपुर्ण पिढीच दारूडी, वाया गेलेली होती म्हणणे चुकीचे आहे.

सर्वात शेवटी दोन छोट्या गोष्टी आठवल्या त्या सांगतो ..
एक पुरातन गोष्ट – एका गावात एका पापी स्त्रीला गावाच्या चौकात उभे केलेले असते आणि गावकरी तिला दगडं मारत असतात. त्याचवेळेस तेथे कोणी एक संत येतात आणि ते म्हणतात की ह्या स्त्रीला दगड मारण्याचा अधीकार फक्त त्याच व्यक्तीला आहे ज्याने आयुष्यात कधीही पाप केलेले नाही. त्यानंतर एकही दगड त्या स्त्रीवर फेकला जात नाही.

एक नवयुग (का काहींच्या मते असलेले कलयुग)तील गोष्ट – एका विमानतळावर एक माणुस हातामध्ये बिअरचा कॅन आणि सिगारेट घेउन विमानाची वाट बघत असतो.

एक सभ्य गृहस्थ त्याला म्हणतो.. “तुम्ही तुमचा पैसा सिगारेट किंवा बिअरमध्ये नसता घालवला तर तुम्ही खुप काही करु शकला असता.”

तो माणुस म्हणतो.. “जसे? काही?”
तो सभ्य गृहस्थ मिस्कीलपणे म्हणतो.. “जसे ते सर्व पैसे वाचवुन एक दिवस तुम्ही ते समोर उभे असलेले विमान विकत घेऊ शकला असता..”

तो माणुस, त्या सभ्य गृहस्थाला विचारतो…”मग? ते विमान तुमचे आहे का?”
तो सभ्य गृहस्थ नाही म्हणतो.

हातातली सिगारेट पायाखाली चिरडुन, बिअरचा एक घोट घेउन तो माणुस म्हणतो.. “गुड, तुमच्या माहीतीसाठी सांगतो, ते विमान माझे आहे..”

त्या माणसाचे नाव असते “विजय मल्या”….

अनेकांच्या दृष्टीने माझे मुद्दे पुर्णपणे चुकीचे असतील, थोतांड असेल, हरकत नाही, शेवटी मनात जे आले ते लिहीलं…

माझी मुलाखत “साहीत्य सूची” मध्ये

कसं असतं ना, एखाद्या गोष्टीची जेंव्हा आपण सुरुवात करतो तेंव्हा ती गोष्ट किती उंचीवर जाऊन पोहोचेल ह्याची आपल्याला कल्पनासुध्दा नसते.

माझी मराठी ब्लॉगींगची सुरुवात अगदी अश्शीच. ब्लॉगींग इंग्रजी भाषेतुन करत होतोच, मग मराठीतुन का नको? म्हणुन ह्या ब्लॉगचा उदय झाला आणि बघता बघता दीड वर्षातच ह्या ब्लॉगच्या माध्यमातुन खुप काही साध्य झाले.

असंख्य मित्र-मैत्रीणी भेटलेच परंतु विशेष नोंद करावी असे म्हणजे श्रीयुत विक्रांत देशमुख, श्रीयुत पंकज झरेकर आणि श्रीयुत दिपक शिंदे. परंतु ह्याबरोबरच इतरही अनेकजण भेटले आणि मेसेंजर, ऑर्कुट, फेसबुकच्या माध्यमातुन भेटत राहीले. ह्याच ब्लॉगमुळे आणि त्यासंबंधीत घडामोडींमुळे अनेकवेळा वर्तमानपत्रात नाव छापुन आलेच परंतु त्याचबरोबर स्टार-माझा कडुन हा ब्लॉग गौरवला गेला आणि त्या ओघाने दुरचित्रवाणीवर सुध्दा झळकायची संधी मिळाली. अर्थात ह्याला सर्वस्वी कारणीभुत वाचकवर्गच आहे. तुम्हा लोकांच्या प्रतिक्रियांमुळे, प्रोत्साहनामुळेच ह्या ब्लॉगवरील लेखन कायम आहे.

हे सांगण्याचे कारण म्हणजे माझी एक मुलाखत ऑगस्ट महीन्याच्या साहीत्य सूचीच्या अंकात छापुन आलेली आहे. ह्या लेखाच्या लेखिका ’मानसी आपटेंन’ मी गडबडीत, अस्ताव्यस्त शब्दात दिलेली मुलाखत नेटक्या आणि सुंदर शब्दात मांडलेली आहे. त्याचीच एक प्रत इथे जोडत आहे.

अर्थात हे सांगण्यामागे कुठेही ’मी’ पणा, इगो किंवा स्वतःची प्रौढी मिरवण्याचा यत्किंचीतही हेतु नाही तर हे सर्व साध्य होत आहे ते केवळ तुमच्यामुळेच आणि त्यामुळेच हा आनंद तुमच्याबरोबर वाटुन घेण्यासाठीच ह्या लेखाचे प्रयोजन. कौतुक करणारे अनेक असतात, पण आपल्यांकडुन मिळालेली कौतुकाची थाप त्या सगळ्यांपेक्षा काकणभर वरचढच ठरते म्हणुन…!

तुमच्या भरभरुन येणार्‍या प्रतिक्रियांपुढे माझा प्रत्युत्तर करण्याचा वेग खुपच कमी आहे. परंतु प्रत्येक प्रतिक्रियामात्र मी आवर्जुन वाचत असतो हे सांगणे न लागे. तुमची प्रत्येक प्रतिक्रिया अंगावर मुठभर मास चढवतच असते.

हा आनंद, केवळ तुमच्या मुळेच…

आभार,
अनिकेत

इंद्रजाल कॉमीक्स

बालपणी शाळांना उन्हाळी सुट्या लागल्यावर पहीला उद्योग असायचा तो पुस्तकांची लायब्ररी लावुन त्यातुन पुस्तक आणणे. ह्यात बहुदा पहीला नंबर असायचा तो “इंद्रजाल कॉमीक्स” चा. वेताळ, मॅन्ड्रेक्स आणि लोथार ह्यांच्या साहसी कथांनी भरलेली चित्रमय कथानकं म्हणजे जीव का प्राण होते. असं म्हणतात गुगलवर सर्वकाही मिळते म्हणुन जरा गुगला-गुगली केली आणि हिंदी आणि इंग्रजी भाषेतुन संगणकावर उतरवुन घेता येतील अशी अनेक इंद्रजाल कॉमीक्स मिळाली.

खरं तर मराठीमधुन मिळाली असती तर मज्जा आली असती, पण हे ही नसे थोडके. दुधाची तहान ताकावर भागवली म्हणा.

खालील दुव्यांवर टिचक्या मारुन तुम्ही त्या त्या भाषेतल्या कॉमीक्सच्या वेबसाईट्सवर जाऊ शकता.

हिंदी भाषेतुन कॉमीक्स
इंग्रजी भाषेतुन कॉमीक्स