ब्लॅकमेल – भाग ९

मंडळी, सर्वप्रथम क्षमस्व. पुढचा भाग टाकायला फारच उशीर झाला, परंतु खरच पर्याय नव्हता. वेळात वेळ काढून एक भाग पूर्ण केला आहे. पुढचा भागही असाच ‘लवकर’ टाकण्याचा प्रयत्न राहील. तुम्हा लोकांचे पुढचा भाग कधीची विचारणा मेल्स मनाला सुखावून जात होत्या, त्याबद्दल धन्यवाद. ब्लॉग वरील तुमचे प्रेम असेच अबाधित राहो…!!!

भाग ८ पासून पुढे>>

निल गाडीचे दार उघडून बाहेर आला. पोलिसाला बघताच निलला घाम फुटला होता.

“येस इन्स्पेक्टर?”, आवाज शक्यतो स्थिर ठेवत निल म्हणाला.
“तुम्ही गाडी झेब्रा क्रोसिंग वर उभी केली आहे सर.. लायसन्स बघू..”

निल ने पाकिटातून आपले लायसन्स काढून इन्स्पेक्टर कडे दिले.

इन्स्पेक्टरने ते नीट निरखून पाहिले आणि मग म्हणाला, “मि. निल!!, तुम्ही ते मेट्रो….”
“हो मीच तो..”, चेहऱ्यावर हास्य आणत निल म्हणाला.
“ओह. ग्रेट टू सी यु… आणि अभिनंदन. आपल्या राज्यासाठी एक चांगले काम तुम्ही करत आहात. मी तुमचा कार्यक्रम पहिला होता टी.व्ही.वर”, इन्स्पेक्टर म्हणाला.

“धन्यवाद इन्स्पेक्टर!!”, हातमिळवणी करत मी म्हणालो.

“मला वाटते आपण ह्या आधीही भेटलो आहोत… तुमचा कार्यक्रम पहिला, त्यावरून आठवले.”

“ओह रिअली? मला माफ करा, पण मला खरच आठवत नाही कधी ते?”, मी आठवण्याचा प्रयत्न करत म्हणालो.

“अहो, १० वर्षापूर्वी इथे मुंबई मध्येच की. त्या कुठल्याश्या हॉटेल मध्ये एका तरुणीला तुम्ही वाचवले होते! हा तुमच्या चेहऱ्यावरचा व्रण. त्या बदमाशाला पकडायला मीच तर आलो होतो…”, इन्स्पेक्टर

काळाची चक्र मागे मागेच फिरत होती. आधी रिटा, आणि आता हा इन्स्पेक्टर. भूतकाळातील एक एक व्यक्ती पुन्हा माझ्या आयुष्यात का येऊ पाहात होती कुणास ठाऊक.

“ओहो.. आले लक्षात..”, इन्स्पेक्टरशी हात मिळवत मी म्हणालो, “जग खूपच छोटे आहे..!! नाही का?”
“हो ना, खरच. इतक्या वर्षानंतर! तुम्ही मात्र खूप प्रगती केलीत हा. आम्ही मात्र आहोत तिथेच आहोत. सद्रक्षणाय, खलनिग्रहणाय!!”
“ठीक आहे तर.. चलू मी?”, माझे लायसन्स परत घेत मी म्हणालो.
“हो अर्थात.. तुमचा वेळ नाही घेणार मी.. गुड दे मि.निल”, अस म्हणून इन्स्पेक्टरने लायसन्स परत माझ्याकडे दिले.

मी गाडीत बसत असतानाच इन्स्पेक्टर म्हणाले, “बाय द वे मि. नील, तुमचा त्या तरुणीशी काही संपर्क आहे की नाही?”
“छे छे…काहीच संबंध नाही, ती तरुणी आता कुठे आहे? काय करते आहे? मला काहीच माहित नाही…”, गाडी सुरु करत मी म्हणालो.

“हम्म.. विचारायचे कारण हे, की ज्या रौकी नामक बदमाशाला तिने गजाआड धाडले होते तो १२ वर्षांची शिक्षा संपवून आता बाहेर आला आहे, आणि खबर्यांकडून मिळालेल्या माहितीनुसार तो सध्या तिच्याच शोधात आहे… समजा तुम्ही कधी तिला भेटलाच..तर तिला सावध राहायला सांगा..”, इन्स्पेक्टर म्हणाले

रॉकीचे तुरुंगातून नुकतेच सुटणे, त्याचे रिटा च्या पाळतीवर असणे आणि मुख्य म्हणजे हे पोलिसाना माहिती असणे माझ्या दृष्टीने कित्ती महत्वाचे होते. उद्या मी रिटाचा खून केल्यावर संशयाची सुई सर्वात प्रथम रॉकीकडे वळणार होती आणि जे माझ्या दृष्टीने फारच चांगले होते.

रिटा ने मला किती रुपायांसाठी ब्लॅकमेल केले होते हे फक्त आमच्यातच होते. त्यामुळे रिटा मेल्यानंतर पोलीस चौकशीमध्ये रीटाच्या खात्यात मी ५ कोटी रुपये जमा केल्याचे उघड झाले असते तरी, रिटा ने मला ५ कोटी रुपयांसाठी ब्लॅकमेल केले ज्याचे मी तिला पैसे दिले आणि प्रश्न मिटला असे मी सांगू शकत होतो. एकदा पैसे दिल्यानंतर मी तिचा खून का करू? माझ्याकडे काहीच मोटीव्ह नाही, मोटीव्ह रॉकीकडे आहे. रिटामुळेच तो गजाआड गेला होता. त्याचा बदला म्हणून त्यानेच रिटाला मारले.

रिटाने मला ब्लॅकमेल कुठल्या गोष्टीसाठी केले होते हा माझा वैयक्तिक प्रश्न आहे त्यामुळे तो पोलिसांना सांगणे माझ्यावर बंधनकारक नक्कीच नव्हते.

मी विचारात बुडून गेलो होतो.

“काय झाल मि. नील?” इन्स्पेक्टर च्या प्रश्नाने मी भानावर आलो.

“अं? नाही काही नाही. त्याच काय आहे, त्याला पकडवण्यात माझा सुद्धा सहभाग होता. त्यामुळे थोडे टेन्शन आले. कुठे असतो कुठे हा रौकी सध्या? म्हणजे मी काही दिवस कामासाठी मुंबई मधेच आहे, साधारण एरिया माहित झाला तर मी त्या भागात जाण्याचेच टाळीन..”, मी माझा पत्ता फेकला..

“हा हा हा.. जरूर… भायखळ्याला त्याला बर्याच वेळेला बघण्यात आलेय.. पण तुम्ही सुद्धा जरा जपूनच रहा..”

“हम्म, नक्की!”, अस म्हणून मी गाडी पहिल्या गेएर मध्ये टाकली आणि इन्स्पेक्टरला बाय करून गाडीला वेग दिला. गाडीने वेग पकडला आणि माझ्या विचारांनी सुद्धा.

अचानक घडलेल्या ह्या घडामोडीनंतर खर तर आता मला रिटाचा खून मी करायची गरजच उरली नव्हती. जर रौकीला रिटाचा पत्ता मिळाला, तर माझ काम आपोआपच होणार होते. हे म्हणजे असे झाले होते ‘साप भी मर गया और लाठी भी ना टूटी!!!’

मी माझ्यावर बेहद्द खुश होतो. एकदम सौल्लीड कल्पना होती ही. शिवाय मला रिटा ला इतक्यात तरी काही पैसे द्यायचे नव्हते. माझ्याकडे ७ दिवस होते आणि ह्या सात दिवसात मला फक्त रॉकीला शोधून त्याला रिटाचा पत्ता द्यायचा होता. आणि रिटा आत्ता माझ्या मोबाइलच्या पडद्यावर एका लाल दिव्याच्या रुपात बंदिस्त होती.

मी घरी परत जायचा विचार रद्द केला. निदान १-२ दिवस तरी मुंबईमध्येच राहून मला रॉकीला शोधायचे होते.
*********************************************************

 

रॉकी जरी तुरुंगातून सुटला होता तरी त्याला नक्की कल्पना असणार कि त्याच्या प्रत्येक हालचालीवर पोलीस लक्ष ठेवून असतील आणि म्हणूनच तो जेथे कुठे वावरत होता ते लपून-छपुनच. दिवसभर फिरूनही मला त्याचा कुठेच काहीच ठाव-ठिकाण लागला नाही. थोडक्यात अजून एक दिवस असाच व्यर्थ गेला होता. उद्याचा शेवटचा दिवस, त्यानंतर मला परत माझ्या व्यवसायात परतणे गरजेचे होते. जतीनचे फोन वर फोन येत होते, ई-मेल्स चा नुसता खच पडला होता. हे असेच अजून काही दिवस चालू राहिले तर आम्ही आमच्या महात्वकांक्षी कामात खूप मागे पडणार होतो हे नक्की.

पुन्हा एकदा एका फालतू हॉटेल मध्ये एका रात्री पुरती खोली घेतली. `एका रात्रीपुरतीच’ म्हणल्यावर काउंटर वरच्या पोराने दोनदा माझ्या मागे पाहण्याचा प्रयत्न केला. परंतु मी एकटाच आहे म्हणल्यावर त्याची घोर निराशा झाली असावी.

रात्री खोलीत आल्यावर काही ई-मेल्स न प्रत्युत्तर देऊन टाकले, जतीन ला फोन करून उद्या संध्याकाळी कुठल्याही परिस्थितीत मी परत येत आहे ह्याची खात्री दिली, शरयुशी बोललो आणि मग त्या मळकट, कुरतडलेल्या बेड वर पडून विचार करण्यात मग्न झालो.

काय करावे काहीच सुचत नव्हते. एका क्षणी सगळा मार्ग समोर दिसायचा, कोडे सुटले आहे असे वाटायचे, तर दुसऱ्या क्षणी रस्ता पूर्ण बंद असायचा. विचार करून करून डोक्याचा भुगा व्हायला आला होता.

रॉकी नाही सापडला तर? आपणच मारायचे रीटाला? शक्य आहे का ते? विचार करणे एक वेळ सोप्पे, पण खराच खून करायचा म्हणजे….
रिटा ला पैसे देऊन टाकायचे? पण कश्यावरून ती पुन्हा अधिक पैश्याची मागणी करणार नाही?
मग? मग काय करायचे?

अनेक विविध पर्याय एका मागून एक समोर येत होते आणि काही क्षणातच त्याचा फोलपणा जाणवून ते रद्दही होत होते. नखं कुरतडून कुरतडून केंव्हाच संपली होती. शरीर आणि मन दोन्ही थकले होते. डोळ्यावर झापडे चढायला लागली तसे दिवा बंध करून पडून राहिलो. मेंदू आपले काम करण्याचा आटोकाट प्रयत्न करत होता..

दुसरा दिवसही पदरी निराशाच आणणारा ठरला. पायाचे तुकडे पडेपर्यंत फिरलो, पण रॉकीचा काहीच पत्ता नव्हता. मी रॉकीला शोधतो आहे हे त्याला कळता कामा नव्हते, त्यामुळे सावधगिरी बाळगत हे काम करत होतो. शिवाय त्याचा फोटो सुद्धा माझ्याकडे नव्हता त्यामुळे नुसते वर्णन सांगून त्याला शोधणे अवघड होऊन बसले होते.

सूर्य मावळला आणि त्याबरोबर माझी आशा सुद्धा.

मला घरी परतण्याशिवाय दुसरा कुठलाच पर्याय नव्हता. जतीनने सांभाळून घेतले होते पण शेवटी त्याचे आणि माझे क्षेत्र वेगळे असल्याने माझी काम मलाच संपवणे भाग होते आणि कामाच्या ह्या टप्प्यात दिरंगाई आम्हाला परवडणारी नव्हती.

हताश होऊन खोलीत परतलो आणि कपडे बैगेत भरले. लौबीमधला पिवळ्या दिव्यांचा मंद प्रकाश मनावर निराशेची पुट चढवत होता. बैग घेऊन बाहेर पडलो आणि बाहेरच्या गर्दीत सामील झालो.
*********************************************************

 

“निल!! अरे ठीक आहेस ना?”, केबिन मधून यात येताच जतीन जवळ जवळ ओरडलाच.
तो आत आला तेव्हा मी शून्यात नजर लावून विचार करत बसलो होतो. त्याच्या आवाजाने मी दचकून जागा झालो.

“हो, ठीक आहे.. का? काय झाल?”, मी आवाज शक्यतो नेहमीसारखा ठेवत विचारले.

“काय झालं? एकदा स्वतःचा चेहरा आरशात बघ म्हणजे कळेल. अरे आजारी वाटतो आहेस तू. चेहरा थकलेला, डोळ्याखाली काळी वर्तुळ तयार होत आहेत.. अशक्त वाटतो आहेस तू..”, जतीन काळजीच्या सुरात म्हणाला.

आणि त्याची काळजी केवळ कंपनीचा भागीदार म्हणून नव्हती तर एक मित्र म्हणून होती. गेली कित्तेक वर्ष आम्ही एकत्र होतो. बहुतेक सर्व सुख-दुखः आम्ही शेअर केली होती. विद्यार्थी पासून एक यशस्वी उद्योजकापर्यन्तचा प्रवास आम्ही दोघांनी एकत्र केला होता. न बोलता सुद्धा एक-मेकांच्या मनातील विचार ओळखता येतील इतपत चांगले आम्ही एकमेकांना ओळखत होतो.

“हे बघ निल, काही प्रॉब्लेम असेल, मी काही मदत करू शकत असेन तर मला नक्की सांग..”, नजरेला नजर भिडवत जतीन म्हणाला.

माझ्या मनाची चल-बिचल चालू होती. जतीनला सांगावे का? सांगणे भाग आहे असेच दिसत होते, कारण पुढच्या पैसे देण्याची तारीख जवळ येत होती, आणि माझ्याकडे काहीच पैसे शिल्लक नव्हते. जतीन ला विश्वासात घेतले तर निदान काही काळापुरते होराय्झोन च्या खात्यातून पैसे घेता येणे शक्य होते.

मी मनाची तयारी केली, समोरची खुर्ची जवळ ओढत जतीन ला बसायची खुण केली आणि त्याला माझ्या भूतकाळाबद्दल आणि त्या अनुषंगाने येऊ घातलेल्या संकटाबद्दल बोलायला सुरुवात केली.

जस-जसे माझे कथानक पुढे सरकत होते, तस-तसे जातींच्या चेहर्यावरचे भाव बदलत होते. विशेषतः जेंव्हा मी रीटाला माझ्या खोलीत रहायला जागा दिली तेंव्हा त्याच्या कपाळावर आठ्यांचे जाळे उमटून गेले.

रॉकीला शोधण्यात माझा शेवटचा दिवस सुद्धा कसा वाया गेला आणि मी सामान बांधून परत आलो हे सांगून झाल्यावर मी एक दीर्घ श्वास घेतला आणि खुर्चीत मागे रेलून बसलो.

जतीन डोळे मिटून शांतपणे विचार करत बसून होता. थोड्यावेळानंतर त्याने बोलण्यासाठी तोंड उघडले त्याआधीच मी त्याला म्हणालो, “आपण पोलिसांकडे जाऊ वगैरे म्हणणार असशील तर राहू देत. तो विचार माझा आधीच करून झालाय.”

“नाही. पोलिसांकडे जाऊ असे मी नक्कीच म्हणणार नाही. कारण रीटाला जर का यातले काही कळले आणि तिने चुकून माकून रागाच्या भरात काही वेडे वाकडे केले तर तू तर तुरुंगात जाशीलच, पण आपला प्रोजेक्ट, आपले आयुष्य उध्वस्त होईल. आपल्याला प्रत्येक पाउल सावधगिरीने उचलावे लागणार आहे…”, जतीन

जतीनचा `आपल्याला’ हा शब्द मनाला फार मोठे बळ देऊन गेला.

“कदाचित कंपनीच्या खात्यातून पैसे काढून रीटाची पुढची रोख आपण देऊ शकू. पण त्यानंतरचे काय? आणि आपल्या प्रोजेक्टचे काय? खात्यात पैसेच शिल्लक नसतील तर काम सुरु होईलच कसे?

सगळाच घोळ आहे निल. रिटाचा खुन वगैरे करणे फारच टोकाचा निर्णय असेल निल.. पण सध्या तरी दुसरा कुठलाच पर्याय आपल्या समोर नाहीये. तुझ्या जागी मी असतो तर कदाचीत मी ह्या पर्यायावर थोडा अजून नीट विचार केला असता..”

जतीनला बाहेर भेटायला कोणीतरी आले होते म्हणून तो कामाला निघून गेला, पण जाताना माझ्या मनात पुन्हा एकदा विचारांचे काहूर उठून गेला.

*********************************************************

 

तो बंगला आणि आजूबाजूचा परिसर अंधारात बुडालेला होता. बंगल्यामधील एक खोलीत मंद दिव्याच्या प्रकाश पडला होता. ती व्यक्ती झुडपं आडून खोलीत काही हालचाल दिसते आहे का हे पाहण्याचा प्रयत्न करत होती. पण त्या प्रकाशाच्या पार्श्वभूमीवर खिडकीत कोणतीही हालचाल दिसत नव्हती. जवळ जवळ १० मिनिट थांबून त्या व्यक्तीने अंदाज घेतला पण सर्वत्र शांतता होती.

आजूबाजूला, रस्त्यावर सुद्धा कोणतीच गाडी नाही हे पाहून हळूच रस्ता ओलांडून ती व्यक्ती बंगल्यापाशी पोहोचली.

त्या व्यक्तीने एकवार सावकाशपणे बंगल्याला चक्कर मारली, पण आतून कोणताच आवाज येत नव्हता. नाही म्हणायला पंख्याच्या फिरण्याचा एक मंद आवाज तेवढा होता.

दबकत पावला टाकत ती व्यक्ती बंगल्याच्या प्रमुख दारापाशी पोहोचली. हाताच्या हलक्याश्या धक्याने दरवाजा उघडला गेला. आतमध्ये जावे कि नाही ह्या विचाराने क्षणभर त्या व्यक्तीच्या मनात मनात चलबिचल झाली असावी, पण शेवटी निर्धार करून ती व्यक्ती आतमध्ये आली.

रस्त्यावरच्या दिव्यांच्या प्रकाश्याचा एक झोत उघड्या दाराच्या फटीतुन दाटीवाटीने आत शिरला.

ती व्यक्ती पटकन आतमध्ये शिरलो आणि तिने बंगल्याचे दार लोटुन टाकले. त्या हलक्याश्या हालचालीनेही बंगल्याची निरव शांतता ढवळुन निघाली. त्या काळ्याकुट्ट अंधारात क्षणभर असंख्य कंपनं उमटली आणि पुन्हा एकवार सर्व स्थिरस्थावर झाले.

बंगल्यात कुणी असण्याची शक्यता जवळ जवळ शुन्य होती. ती व्यक्ती भिंतींचा अंदाज घेत पुढे पुढे सरकत होतो. हृदयाची धडधड तिला एखाद्या रेल्वे इंजीनाच्या आवाजाइतकी स्पष्ट ऐकु येत असावी. ती व्यक्ती दीर्घ श्वास घेउन नॉर्मल होण्याचा आटोकाट प्रयत्न करत होती पण मनातली भिती आणि ओव्हर-एक्साईटमेंट कणभरही कमी होत नव्हती.

त्या व्यक्तीच्या तळहाताला होणारा भिंतींचा थंडगार स्पर्श संपुन हाताला दरवाजा लागत होता. एखाद्या बेडरुमचा तो दरवाजा असण्याची शक्यता होती. बोटांनी हलकासा जोर देऊन त्या व्यक्तीने दार उघडण्याचा प्रयत्न केला आणि हे दार सुध्दा सहजच उघडले गेले. खोलीच्या खिडक्यांना लावलेल्या पडद्यामधुन हलकासा चंद्रप्रकाश झिरपत होता. खिडक्यांची चौकट त्या प्रकाशाने आपला आकार प्रतिबिंबीत करत होती.

भिंतीला टेकुन कसलाही आवाज न करता, डोळे फाडुन त्या खोलीत काही दिसते आहे का ह्याचा प्रयत्न करत ती व्यक्ती उभी होती. साधारणपणे दहा मिनीटांनंतर नजर अंधाराला सरावली तशी ती व्यक्ती अंदाज घेत पुढे सरकु लागली. खोलीच्या दुसर्‍या कोपर्‍यात भिंतीच्या खोबणीत बनवलेले लाकडी कपाट होते. त्याच्या आडोश्याने स्तब्ध उभी असलेली एक मानवी आकृती त्या व्यक्तीला आता दिसू लागली होती.

आवेगाने बंगल्यात शिरलेली ती व्यक्ती बंगल्यातल्या त्या मानवी आकृतीकडे झेपावली. ती दुसरी आकृती ह्याच क्षणाची आतुरतेने वाट पहात होती. क्षणार्धात दोन्ही आकृत्या एकमेकांच्या घट्ट मिठीत शिरल्या. चंद्राने उजळलेल्या त्या खिडकीच्या पार्श्वभूमीवर एकमेकांचे चुंबन घेणार्या त्या आकृत्या उठून दिसत होत्या.

“जान, ज्या क्षणाची आपण इतके दिवस वाट बघत होतो तो क्षण असा अचानक आपल्यासमोर येऊन ठेपला आहे. ही संधी आपण सोडायची नाही..”, एक माणसाचा आवाज म्हणाला

“अं हं.. आत्ता नाही.. नंतर बोलू…”, दुसरा स्त्री आवाज म्हणाला आणि त्या दोन्ही आकृत्या शेजारच्या बेडवर प्रणयात बुडून गेल्या..

साधारण एक तासानंतर अजूनही नग्नावस्थेत असलेली ती स्त्री व्यक्ती हातात कॉफीचे कप घेऊन बेडरूम मध्ये आली. ट्रे मधला एक कप त्या दुसर्या व्यक्तीच्या हातात दिला, तर दुसर आपल्या ओठाना लावत ती स्त्री बेडवर त्या माणसाच्या शेजारी बसली.

“हं, बोल आता….”, ती स्त्री म्हणाली.

“शरयु.. तुझा नवरा, निल, ब्लॅकमेल मध्ये अडकला आहे, आणि त्याला संपवायला ह्यासारखी संधी दुसरी मिळणार नाही.. माझा प्लैन पूर्ण तयार आहे…..”, गरम कॉफीचे घोट रिचवत जतीन बोलत होता..

 

[क्रमशः]