ब्लॅकमेल – भाग १५

भाग १४ पासुन पुढे>>

रॉनी निलला घेऊन त्याच्या पांढर्‍या रंगाच्या जॅग्वारमध्ये बसला. निलला त्याने ड्रायव्हींग सिटवर बसवले तर स्वतः शेजारच्या सिटवर निलवर पिस्तोल रोखुन बसला.

“चल..चालु कर गाडी आणि मी सांगतो तिकडं गुमान गाडी घे..”, निलच्या पोटात पिस्तोलची नळी खुपसत रॉनी म्हणाला.

निलसमोर दुसरा पर्याय नव्हता. त्याने गाडी सुरु केली आणि रॉनी सांगेल त्या दिशेने तो गाडी न्हेऊ लागला.

गाडी थांबली तेंव्हा निल एका अरुंद रस्त्याने बराच आत गेल्यावर आलेल्या जुनाट इमारतीसमोर थांबला होता. रॉनीने त्याला डोळ्याने खाली उतरायची खुण केली. त्याची बंदुक अजुनही निलवर रोखलेली होती, त्याचे बोट बंदुकीच्या चापावर घट्ट धरलेले होते. निल खाली उतरला आणि त्याच्यापाठोपाठ रॉनी.

दोघंही अंधारलेल्या जिन्यातुन पहील्या मजल्यावरील एका खोलीत गेले. खोलीतील सामान अस्ताव्यस्त पसरले होते. सिगरेटची थोटकं, दारुच्या बाटल्या इतस्ततः जमीनीवर विखुरलेल्या होत्या.

“बस..”, कोपर्‍यातल्या एका खुर्चीकडे बोट दाखवत रॉनी म्हणाला.

निल खुर्चीवर बसला तसा काही अंतर ठेउन रॉनीने दुसरी खुर्ची समोर ओढली आणि त्यावर तो बसला. हातातली बंदुक शेजारच्या टेबलावर ठेवुन दिली. अचानक निल उठुन रॉनीकडे आला असता तरी रॉनीला टेबलावरची बंदुक उचलुन गोळी उडवायला वेळ मिळणार होता.

“तर..”, आपले तंबाखुने बरबटलेले घाणेरडे दात विचकत रॉनी म्हणाला..”तुला खुप सारे प्रश्न पडले असतील नाही, हे सर्व काय आहे? कश्यासाठी? वगैरे.. नाही का.. सांगतो.. सगळं सांगतो..”

“रिटा आणि मी.. खुप छान आयुष्य होतं आमचं. न्युयॉर्क मधील माझ्या ६ महीन्याच्या वास्तव्यात रिटाशी माझी ओळख झाली. ती ड्रग्सची भुकेली आणि मी ड्रग्सचा व्यापारी. आमचं छान जमलं होतं. परंतु माझा व्हिसा जास्त दिवस नव्हता आणि मला झकं मारत भारतात परत यावं लागलं. रिटाला माझी इतकी सवय झाली होती की ती पण शिक्षणाचे कारण काढुन भारतात माझ्या मागोमाग आली आणि तिथेच आमच्या संबंधात प्रॉब्लेम निर्माण व्हायला लागले. अमेरीकेत असताना रिटाकडे पैसा होता.. ति स्वतःच्या जिवावर जगत होतीच आणि मलाही सुखाचे जिवन जगवत होती. पण ती इथं आली आणि तिच्या बापाने तिच्यावर निर्बंध घातली. तिला ड्रग्सना पैसा पुरेनासा झाला. तिला फार दिवस पोसणं मला अशक्य होऊ लागलं. शेवटी वैतागुन मी तिला घराबाहेर काढलं.

पण ड्रग्सपायी रिटा वेडी झाली होती. केवळ एका शॉटसाठी तिने माझा ठावठिकाणा माझ्याच एका दुष्मनला सांगीतला. नशीब बलवत्तर म्हणुन मी वाचलो आणि रिटाला मारायला धावलो. त्यावेळी आपली भेट झाली. तुझ्या शहाणपणामुळे मी तुरुंगात अडकलो ते चांगली १०-१२ वर्ष. पण खरं सांगु, त्याबद्दल मला तुझे आभारच मानावेसे वाटतात कारण ह्याच काळात मी शांतपणे राहुन अनेक गोष्टी प्लॅन केल्या. अनेक तर्क-वितर्क लावले. बाहेर आल्यानंतर जगण्यासाठी काय ह्याचा विचार मला सतावत होताच. इतक्या वर्षांनंतर माझे पुर्वीच क्लायंट पुन्हा मिळवणं अवघड काम होते. आणि ह्या विचारात असतानाच मी तुझा व्हिडीओ जेलमधील टी.व्ही.वर पाहीला. मी तुरुंगात असताना तुमचे पेट्रोल-पंपावरील पुळचट-फ्लॉप प्रकार ऐकले होते. इतक्या वर्षानंतर तुला पहाताच कल्पनेचे एक-एक तारे माझ्या डोक्यात चमकायला लागले.

तुरुंगातुन बाहेर आल्यावर मी माझा जुना सहकारी टोनीला गाठले. माझं पहिलं काम होते रिटाला शोधायचे आणि जशी ती ड्र्ग्सपायी माझ्याशी चिकटली होती तसे तिला टोनीला चिकटवायचे. टोनीने रिटाचा शोध लावला आणि पहिले काही दिवस अत्यंत कमी किंमतीमध्ये तिला ड्रग्स सप्लाय करायला सुरुवात केली. रिटाला मिळणार्‍या तुटपुंज्या पैश्यातसुध्दा तिचे व्यसन पुर्ण होऊ लागले आणि ती टोनीवर पुर्णपणे डिपेंडंट झाली.

मग टोनीतर्फे मी माझा प्लॅन रिटाच्या डोक्यात उतरवला. तुला ब्लॅकमेल करण्याचा.. रिटा पैश्यासाठी हपापलेली होती. टोनीसारखा दांडगा बरोबर असताना तिला घाबरण्यासारखे काहीच नव्हते. शिवाय माझा प्लॅन फुल-प्रुफ होता, त्यामुळे तिच्या जिवाला असलेली थोडी्फार धोक्याची शक्यता सुध्दा मावळली होती.

मला वाटतं तु सुध्दा हे मान्य करशील नाही का?”

निलने होकारार्थी मान हलवली.

रॉनीने खिश्यातुन सिगारेटचे पाकीट काढले, एक सिगारेट शिलगावली आणि टेबलावर एकावर एक पाय टाकुन तो पुढे बोलु लागला…

“सगळ अगदी व्यवस्थित चालले होते. ठरल्याप्रमाणे तू पहिली रक्कम सुद्धा दिलीस.. पण ऐन वेळेस घोळ झाला. पोलिसांना टोनीचा सुगावा लागला आणि ते त्याच्या अगदी जवळ येऊन पोहोचले. टोनी खर तर पकडलाच गेला असता.. पण थोडक्यात सुटला. त्या रेड्याच्या अंगात सगळी शक्ती होती, पण डोक रिकामे होते. मला विचार करायची संधी न देता तो पळून गेला. टोनी नंतर रिटा एकटीच पडली. त्यातच कुणी, कसे कुणास ठाऊक मी तिच्या मागावर आहे अशी टीप तिला दिली.

रिटा जाम घाबरली आणि ती तुझ्याकडे आली. तिने तुझे पैसे आणि तो पुरावा परत करायची तयारी केली जे मला आज्जीबात परवडणारे नव्हते. तू जाळ्यात पूर्ण अडकला होतास, तुला इतक्या सहज सुटू देणे म्हणजे मूर्खपणा होता.”

“पण मला एक काळात नाही..”, रॉनीचे बोलणे मध्येच तोडत निल म्हणाला.. “तुम्हाला पैसे मिळत होते. तू रीटाला भेटून, विश्वासात घेऊन सांगितले असतेस कि तुझ्यापासून तिला काही धोका नाही.. तर कदाचित ती माझ्याकडे आली नसती..”

“मूर्ख आहेस तू निल. तुला काय वाटते हे सगळे त्या २५ करोड रुपयांसाठी चालले होते? २५ करोड माझ्यासाठी चिल्लर आहेत निल.. माझा प्लान वेगळाच आहे.

सगळ्यात पहिल्यांदा, रीटाचे म्हणशील तर, समहाऊ माझा रिटावरचा विश्वास उडाला होता. ती कधी कशी वागेल ह्याची काहीच खात्री राहिली नव्हती. ह्या आधीही मूर्खपणा करून तिने मला अडकवायचा प्रयत्न केला होता. आत्ताही ती अनपेक्षित असेच वागली. तिला विश्वासात घेतले असते आणि उद्या ती कुहे काही बोलली असती तर माझ्या प्लान ची वाटच लागली असती ना..

मग असे असताना तिला माझ्या प्लान मध्ये सामील करणे योग्य नव्हते. आणि अर्धवट माहिती असलेला माणूस माझ्या दृष्टीने काहीच कामाचा नव्हता म्हणूनच मी तिला ठार मारायचे ठरवले.

तुझ्या त्या पार्टनरचे नशीब वाईट कि त्याने मला रिटा ला मारताना पहिले. मग आता तूच सांग मला, मी त्याला तरी जिवंत कसा सोडू?

तुझ्या बायकोचे म्हणशील तर.. मला वाटते तू आता मला धन्यवादच देत असशील. ती तशीही तुझ्या लायकीची नव्हती. त्यात ती ठरली जतीन च्या खुनाची ‘आंखो देखा हाल’ असलेली साक्षीदार. आणि मी तर कुठलाही पुरावा मागे सोडत नाहीत.. त्यामुळे तिलाही मला मारावे लागले.”

“पण तू हे पैश्यासाठी केले नाही म्हणतोस.. मग तुझा प्लान तरी काय आहे?”, वैतागून निल म्हणाला.

रॉनी ने टेबलाच्या खणातून एक ओल्ड-मंकची बाटली काढली, काचेच्या ग्लास मध्ये त्याचा एक पेग बनवून टेबलावर ठेवला. मग दुसर्या खणातून एक भले मोट्ठे कागदाचे भेंडोळे बाहेर काढले आणि ते निल कडे फेकून म्हणाला..”बघ काय आहे हे.. ओळखतोस न काय आहे ते?”

निल ने ते कागदाचे भेंडोळे उघडून जमिनीवर पसरले.

“मेट्रो प्रोजेक्ट प्लान.. बरोबर ना?”, सिगारेटच्या धुराची गोलाकार वलय हवेत सोडत रॉनी ने विचारले.

निलने तो प्लान निरखून पहिला आणि मग होकारार्थी मान हलवून तो पुन्हा खुर्चीत चढून बसला.

“ड्रग्स चा पुरवठा करणे जितके धोकादायक आहे त्यापेक्षा अधिक धोकादायक काम म्हणजे त्याचा साठा करणे. पोलीस कुत्र्यासारखे त्याच्या वासावर असतात. आणि हा करोडो रुपयांचा माल पकडला गेला कि आमचे कित्ती नुकसान होते तुला काय सांगायचे निल.. फार काळजी घ्यावी लागते बघ. पण म्हणतात ना ‘गरज हि शोधाची जननी’ वगैरे.. मी पण तुरुंगात असताना खूप विचार केला.. काय केले पाहिजे.. आणि तुला पाहिल्यावर अचानक हि कल्पना माझ्या डोक्यात आली आणि माझा प्लान तयार झाला.

आता बघ.. तुला फार काही करायचे नाहीये.. अगदी सोप्प काम आहे तुझ. तू जेंव्हा मेट्रोसाठी पुलाचे काम चालू करशील ना, तेंव्हा ह्या पुलाखाली गोलाकार अश्या लोखंडी पाईप-लाईन्स टाकायच्या. सहसा तुला कोणी विचारणार नाही हे कश्यासाठी.. सगळे आपले आपल्याच तंद्रीत. पण विचारलेच तर मला वाटते त्याची काळजी तू घेशील.

तर ह्या पाईप-लाईन्स मध्ये मी मोटर-ओपरेटेड सरकते पट्टे बसवणार. तू जे पुलाला पिलर्स उभे करशील, ते उभे करताना त्याच्या मध्ये काही कंटेनर्स तू फिट करायचे. एव्हडे झाली, की मग तू मोकळा.

तुझे हे पिलर्स म्हणजे माझे ड्रग्सचे गोदाम असेल निल. आणि मागणी आली कि संगणकाच्या साह्ह्याने त्यातील माल काढून तो पाईप मधील सरकत्या पट्यांवर लादून मी ते पैकेट्सची वाहतूक करीन. माझे एजंट्स ठरलेल्या ठिकाणांवरून हा माल गोळा करतील आणि तो इच्छित स्थळी पोहोचवला जाईल.

तुला पाईप कित्ती मोट्ठे हवेत, पिलर्स मध्ये कंटेनर्स कसले, किती आकाराचे बसवायचे वगैरे सर्व माहिती मिळेल. तू फक्त ती आमलात आणायची..

म्हणजे बघ न सगळ्या शहराचा समोर आपली ड्रग्सची वाहतूक सुरु राहील आणि कुणाला शंका सुद्धा येणार नाही. कुणाला वाटेल तरी का कि ह्या मेट्रोच्या खालून बेशुमार किमतीचा ड्रग्स चा साठा हस्तांतरित केला जातोय?”

निल एखाद्या बॉण्ड-पटाची गोष्ट ऐकल्यासारखा आ-वासून त्याचा प्लान ऐकत होता.

“अरे घाबरू नको मित्रा.. हि सगळी काम माझी लोक पार पाडतील.. तू फक्त प्लान तसा तयार कर. रात्रीच्या वेळेस दुसरी कुठलीही काम चालू ठेवायची नाहीत. आपली माणसं रातो-रात काम करून हे मशिनरी बसवायचे काम बिन-बोभाट पार पाडतील. आणि शिवाय आपल नशीब जोरावर असेल तर कदाचित तुला इतर शहरात सुद्धा मेट्रो-चे काम मिळेल.. मग तर काय दिवाळीच आपली. नाही का??”

निल संतापाने बेभान झाला होता पण तो काहीच करू शकत नव्हता. तो ह्या जाळ्यात अलगद अडकला होता.

“चल.. तुला मी घरी सोडतो.. बरीच काम करायची आहेत.. जतीन आणि तुझ्या बायकोला मला पोहोचवायचे आहे…”, रॉनी ने आपला पेग संपवला आणि तो उठून उभा राहिला.

निलला अचानक ‘कुशल दुबे’ची आठवण झाली. त्याने आपला शेवटचा पत्ता फेकायचे ठरवले.. चेहर्यावर उसने हास्य आणून तो म्हणाला..

“रॉनी… तुझा प्लान मस्त आहे.. खरच मस्त आहे.. कोणी विचारही करणार नाही कि इथे असे काही होत असेल. हजारो लोक त्या पुलावरून ये-जा करतील, लाखो गाड्या त्या पुलाखालून जातील पण कुणालाही कळणार नाही त्याच्या आत काय चालू आहे.. पण मित्रा, एक मोठ्ठा प्रोब्लेम आहे आणि तो हा कि मी जास्ती दिवस बाहेर असेन असे वाटत नाही. पोलीस काही दिवसातच मला आत टाकतील…”

रॉनी च्या कपाळावर आठ्या पसरल्या.. “म्हणजे..?”

“म्हणजे असे कि माझ्याबद्दलची सर्व माहिती जशी तुला आहे, तशीच अजून एकाला हि माहिती आहे आणि तो ह्या वेळेस बहुदा पोलिसांकडे ती माहिती घेऊन जात असेल..”, निल म्हणाला..
“कोण?”, रॉनी
“कुशल दुबे नाव आहे त्याचे. प्रायव्हेट डिटेक्तीव आहे तो…”

“ओह…तो होय… हा हा.. अरे त्याची काळजी तू नको करू.. तो आत्ता पोलिसांकडे नाही स्वतःची बैग भरून गावाकडे चालला असेल. मी माझ्या दोन पोरांना पाठवला होता त्याच्या घरी….”, रॉनी हसत हसत म्हणाला..

शेवटचा मार्गही बंद होताना पाहून नीलचा स्वतः वरील ताबा सुटला आणि तो रॉनी वर धावून गेला. रॉनी सावध होता, पण निल इतक्या वेगाने त्याच्या इथे पोहोचेल हे त्याला अपेक्षित नव्हते. निलने एक जोराने मुसंडी मारून रोनिवर झेप घेतली. नीलचे डोके रॉनी च्या पोटात जोरात आपटले.

रॉनी धडपडून खाली पडला. त्याची पिस्तोल लांब फेकली गेली.

निल उठून उभा राहिला आणि त्याने एक जोरात लाथ रॉनीच्या तोंडावर मारली. पण रॉनी सुद्धा काही कच्चा खिलाडी नव्हता, तो ऐन वेळेस बाजूला झाला. नीलाची वेगाने फिरवलेली लाथ हवेतच राहिली ज्यामुळे नीलचा तोल गेला आणि तो खाली कोसळला.

रॉनी पटकन उठून उभा राहिला आणि त्याने हाताचा एक ठोसा नीलच्या जबड्यावर लगावला. त्याच्या त्या प्रहाराने नीलला दिवसा तारे दिसले.

निल सावरेपर्यंत रॉनी ने पुन्हा एक-दोन ठोसे त्याच्या चेहर्यावर आणि पोटात लगावले.
निल कळवळत खाली पडला.

रॉनी सावकाश चालत त्याच्या पिस्तोलापाशी गेला, त्याने ते उचलली आणि म्हणाला.. “खेळून झाले असेल तर जायचे का?”

निल भिंतीचा आधार घेत कसाबसा उभा राहिला..

“आणि हो, पुन्हा असा प्रयत्न करू नकोस…..”, बाहेर पडून दार लावता लावता रॉनी म्हणाला..

 

काय होणार पुढे? निल कडे सध्या तरी कुठलाच पर्याय राहिलेला नाही. तो रॉनीचे म्हणणे ऐकून त्याचा प्लान यशस्वी करून देणार? कि अजून काही?
थोडे थांबा.. `ब्लॅकमेल’ कथेचा शेवटचा भाग लवकरच येतो आहे….

 

[क्रमशः]