ब्लॅकमेल – भाग १६- शेवटचा

भाग १५ पासून पुढे >>

किती वेळ झाला असेल कुणास ठाऊक, निल आपल्या अंधारलेल्या खोलीत बसून होता. रॉनीशी दोन हात करून जिंकणे केवळ अशक्य होते. सुटकेचे सर्व मार्ग बंद दिसत होते. शरयू-जतीनच्या नसण्याची त्याला जाणीव होत होती. भले ते दोघ त्याच्याशी कसेही वागले असोत, गेली १०-११ वर्ष ते तिघेही एकत्र होते हे त्याला विसरता येणार नव्हते. आयुष्यात ज्याला जवळचे म्हणावे असे कोणीच उरले नव्हते.

रॉनीची तक्रार करून सुद्धा काही उपयोग नव्हता कारण रॉनी विरुद्ध त्याच्याकडे काहीच पुरावा सुद्धा नव्हता.

रॉनीच्या तालावर नाचत आयुष्य जगण्यापेक्षा, सरळ पोलिसांना सरेंडर करावे असा विचार त्याच्या मनात येऊ लागला. शेवटी काही झाले तरी तो खुनी नव्हता. पेट्रोल-पंपावरील तो खून त्याने केला नव्हता. भले पुरावे त्याच्या विरोधात असोत, आज नाही तर उद्या सत्य बाहेर आलेच असते. शरयुला ह्यातील काही कळू नये म्हणून तो काळजी घेत होता, पण शरयू आता ह्या जगातच नव्हती. वाईट काय झाले असते तर त्याच्या हातातून हा मेट्रो प्रोजेक्ट गेला असता. पण तसेही त्याचे आता कामातून लक्ष उडाले होते. काहीच करण्यात रस नव्हता.

निल ने आपल्या दुखणाऱ्या जबाद्यावरून हात फिरवला. त्याचा निश्चय पक्का झाला होता. तो सावकाश पावले टाकत घराबाहेर पडला आणि पोलीस स्टेशनच्या दिशेने निघाला.

 

पोलीस स्टेशन मध्ये इन्स्पेक्टर कर्णिक आपल्या डेस्क वर बसून फाईल चालण्यात मग्न होते. निलला आत येताना बघून ते सरसावून बसले.

“मि. निल, सगळे ठीक आहे ना?”, निलच्या सुजून लालसर झालेल्या जबाद्याकडे आणि त्याच्या विस्कटलेल्या अवताराकडे बघत कर्णिक म्हणाले.
निल काही न बोलता त्यांच्या समोरच्या खुर्चीवर बसला.

“बोला मि.निल, काय झाले?”
“कर्णिक, मला तुम्हाला काही माहिती द्यायची आहे..रीटाच्या केस-संबंधी..”
“येस शुअर.. विल यु माइंड इफ आय रेकोर्ड इट?”

निल ने नकारार्थी मान हलवली.

कर्णिकांनी ड्रॉवर मधून पोर्टेबल रेकोर्डेर काढून टेबलावर ठेवला. त्यावरील लाल रंगाचे रेकोर्डिंग चे बटन दाबून त्यांनी निलला सुरुवात करण्याची खून केली.

निलने ‘ब्लू-गुज’ क्लब मधील रीटाशी झालेल्या भेटीपासून ते दुपारी रॉनी शी झालेल्या भेटी-पर्यंतचा सर्व वृतांत कथन केला.

निल बोलत असताना कर्णिकांच्या चेहऱ्यावरील भाव क्षण-क्षणाला बदलत होते. परंतु त्यांनी मध्ये न बोलता निलला बोलून दिले.

निलाचे बोलून झाल्यावर त्यांनी रेकोर्डेर बंद केला. ते काही बोलणार इतक्यात बाहेरून हवालदार धावत आतमध्ये आला आणि म्हणाला, “सर.. कमिशनर साहेबांचा फोन आहे..”

तोंड वाकडे करत कर्णिक उठले व निल ला म्हणाले… “तुम्ही थांबा इथेच, मी आलोच दोन मिनिटांमध्ये..”

निल बुटांकडे नजर लावून बसला होता तितक्यात त्याचा फोन वाजला..

“हैलो..”
“हैलो.. निल, कुशल दुबे बोलतोय..”
“कुशल?? आर यु.. ओलराईट??”
“मी ठीक आहे निल, मी हे गाव सोडून चाललोय.. पण सर त्या रॉनीला सोडू नका.. साल्याने माझ्या घरी माणस पाठवली, माझ्या बायकोसमोर माझ्यावर हात उचलला… सोडू नका त्याला..”
“…………..”
“..आणि सर, एक महत्वाची बातमी द्यायची होती.. डी.के. आपल्या शहरात आलाय..”
“डी.के.? कोण डी.के?”
“सर.. डी.के.. आतरराष्ट्रीय माफिया.. ड्रग्स सेलर आहे तो.. रॉनी त्याचाच माणूस आहे सर..”

निल खुर्चीत ताडकन उठून बसला..

“रिंग रोड वरील ती हवेली गाठा सर, तुम्हाला मुद्देमालासाहित दोघेही जण सापडतील…ठेवतो फोन..” अस म्हणून कुशल ने फोन ठेवून दिला.

निल ने मागे वळून पहिले, कर्णिक अजूनही कमिशनरशी फोनवर बोलण्यात मग्न होते. आता वेळ दवडून चालणार नव्हते.. निल उठून सरळ बाहेर पडला..

निल ला जाताना पाहून कर्णिक म्हणाले..”एक मिनिट… निल… निल…”, पण निल केंव्हाच बाहेर पडला होता

 

निल हवेलीपाशी पोहोचला तेंव्हा सर्वत्र सामसूम होती. प्रमुख प्रवेश द्वारापाशी एक दोन गुंड शोभतील असे लोक गस्त घालत होते.

निल अंधारातून चाचपडत भिंतीच्या आधारे हवेलीच्या मागच्या बाजूला गेला. हवेलीच्या आतून हसण्याचे, गाण्यांचे आवाज येत होते. हवेलीच्या कुंपणाला लागून असलेले एक आंब्याचे झाड वाकून हवेलीला चिकटले होते. निल सावकाश त्या झाडावर चढला आणि आवाज न होण्याची दक्षता घेत फांद्यांच्या आधारे ज्या खोलीत दिवा दिसत होता त्याच्या जवळ जाऊन आत डोकावून पाहू लागला.

त्या खोलीमध्ये ७-८ लोक पत्ते खेळताना दिसत होती. खिडकीला लागून असलेल्या बेडवर एक तंग गुलाबी रंगाचा टी-शर्ट आणि पांढर्या रंगाची शोर्ट घातलेली मुलगी सिगारेटचे झुरके घेत गाण्याचा आस्वाद घेत पहुडली होती.

नीलचे लक्ष समोरच्या खुर्चीत बसलेल्या इसमाकडे गेले. रॉनी तिथे बसून पत्ते खेळत होता. खिडकीला पाठ करून एक तुळतुळीत टक्कल केलेला माणूस बसला होता.
“डी.के., खालच्या खोलीतला माल गोडाऊन मध्ये शिफ्ट करून टाकू का?”, त्या टकलू माणसाकडे बघत रॉनी म्हणाला..
“हम्म.. टाक करून.. आणि दोन तीन गोदामात टाक, सगळा एकत्र नको ठेवू. साला हा मामू लोक आला तर सगळाच संपायचा…”, डी.के म्हणाला..

“बॉस, फक्त काही महिने आता, मग आपला मेट्रो-सुरु झाला कि काय काळजी नाय….”, तिसरा माणूस म्हणाला.
“ते साला निल मकडीगत अडकला आपल्या जाळ्यात.. रॉनी लेका तू लई भारी हाय..” डी.के. पत्ते टाकत म्हणाला..

ते लोक बारीक बारीक आवाजात काहीतरी हास्य-विनोद करत होते. अर्थात ते विनोद निल बद्दलच चालले होते हे कळायला त्याला वेळ लागला नाही. त्याच्या तळपायाची आग मस्तकात गेली होती.

“आज ह्या रॉनी ला सोडत नाही मी..”, असा धाडसी विचार करत निल खाली उतरला आणि हवेलीच्या दिशेने जाऊ लागला… पण त्याचा हा विचार काही क्षणापुरताच टिकला कारण त्याच वेळी एका दणकट हाताने त्याचा दंड गच्च पकडला होता आणि त्याच्या मानेवर थंडगार बंदुकीचे टोक टेकवले होते.

निल ला घेऊन तो माणूस आतमध्ये आला. निल ला बघतच सगळी लोक ताडकन उठून उभे राहिले.

रॉनीच्या चेहऱ्यावरील हास्य-विनोदाची जागा संतापाने घेतली होती. काही क्षणांपुर्वीचे ते हास्य-मजाकीचे वातावरण क्षणार्धात गंभीर बनले होते. मग शेवटी रॉनीच म्हणाला,.. “अरे निल.. ये ये… बस ना..”, आणि मग त्या दुसर्या माणसाला म्हणाला.. “अबे सोड त्याला.. आपला माणूस आहे तो आता…”

निल त्या माणसाचा हात झिडकारून डी.के.समोरच्या खुर्चीत येऊन बसला.

“निल काय ड्रिंक बिंक घेणार काय?” रॉनी ने विचारले.

निल दोन क्षण शांत बसला आणि मग अचानक उठून त्याने शेजारची लाकडी खुर्ची उचलली आणि रोनीच्या डोक्यात घातली. खुर्चीचे क्षणार्धात तुकडे झाले.. आणि रॉनी डोक धरून खाली बसला.. समोरच्या माणसाने तत्परतेने खिश्यातुन बंदुक काढली आणि निलवर नेम धरुन बंदुकीचा चाप ओढला. निल पुर्णपणे बेसावध होता. डी.के. ने ऐनवेळेस त्या माणसाचा हात वर करुन नेम चुकवला नसता तर एव्हाना निल गोळी लागुन खाली कोसळला असता.

“भेंxxx, तो आपल्याला जिवंत हवाय.. धरा त्याला”, डी.के. ओरडला, त्याबरोबर दोन-चार गुंड निलला पकडायला धावले. निल एव्हाना रॉनीला बाजुला ढकलुन जिन्याने खाली पळाला होता. तो जिना उतरुन खाली यायला आणि हवेलीच्या गेटमधुन पोलिसांच्या दोन व्हॅन यायला एकच वेळ आली.

पोलिसांना बघुन गेटवरच्या दोन गुंडांनी व्हॅनवर गोळीबार चालु केला. आत बसलेल्या पोलिसांनीही प्रत्युत्तर द्यायला सुरुवात केली. गाड्या थांबत असतानाच कर्णीक आणि दोन चार शार्प-शुटर्स गाडीतुन उतरले आणि जिन्यावरुन वर पळाले.

पोलिस पोहोचल्याची बातमी कळताच वर एकच गलका उडाला. कोणीतरी शिताफीने दिवे बंद केले. अंधारात कोणीच कुणाला दिसत नव्हते. केवळ गोळ्यांचा आणि किंचाळण्याचा आवाज येत होता.

निल जिन्याच्या एका कोपर्‍यात कानावर हात ठेवुन खाली बसुन राहीला.

दहा-पंधरा मिनीटांच्या चकमकीनंतर दिवे लागले. थोड्यावेळातच गोळ्यांचे आवाज बंद झाले होते. निल दबकत दबकत पुन्हा वरच्या खोलीत गेला. मध्येच जिन्यात एक-दोघं जण जखमी होऊन पडले होते तर एक गुंड गोळी डोक्यात घुसल्याने मरुन पडला होता.

निल वरच्या खोलीत गेला तेंव्हा तेथील दृश्य पाहुन तो थबकुनच गेला. डी.के.ला एव्हाना बेड्या घातल्या होत्या आणि रॉनी जखमी अवस्थेत कर्णीकांच्या पायाशी पडला होता. त्याच्या पायाला गोळी लागली होती आणि त्यातुन रक्त वाहात होते.

निलला बघताच कर्णीक म्हणाले, “वेल डन निल, आज तुमच्यामुळे मोठ्ठी रॅकेट उघडकीस आली. हाच ना तो रॉनी?” रॉनीकडे बंदुक दाखवत कर्णीक म्हणाले.

निलने काही न बोलता केवळ होकारार्थी मान हालवली.

“घेऊन जा त्या डी.के.ला.. आज आपल्याला फार मोठ्ठे घबाड मिळाले आहे..”, कर्णिक म्हणाले
“अजुन मोठ्ठे घबाड खालच्या मजल्यावर आहे कर्णिक. तिथे तुम्हाला ड्र्ग्सचा मोठ्ठा साठा मिळेल..”, निल म्हणाला.

“तो तर आपण घेऊच पण त्या आधी ह्या बोकडाचा खिमा करुन टाकु..”, कर्णीक म्हणाले
“म्हणजे?”, निल

कर्णिकांनी आपली नजर पुन्हा रॉनीकडे वळवली आणि क्षणार्धात धाडsss… आवाज करत कर्णिकांच्या बंदुकीतुन नि्घालेल्या गोळीने रॉनीच्या छातीचा वेध घेतला.

 

“सो.. मि.निल..!”, कर्णिक त्यांच्या ऑफीसमध्ये समोरच्या खुर्चीत बसलेल्या निलला म्हणाले.
त्यांचे ऑफीस पुष्प-गुच्छ आणि शुभेच्छा पत्रांनी भरुन गेले होते. कर्णिकांचा चेहरा आनंदाने फुलला हो्ता.

“पण कर्णिक सर, रॉनीचा एन्काऊंटर कश्याला केलात. त्याच्या विरुध्द सर्व पुरावे होते आपल्याकडे चांगला १०-१५ वर्ष गजाआड गेला असता.”,निल म्हणाला

कर्णिकांनी एकवार आजुबाजुला आणि बाहेर नजर टाकली. त्यांचे बोलणे ऐकु शकेल इतपत जवळ कोणी नव्हते. कर्णिक आपल्या खुर्चीतुन टेबलावर रेलत थोडे पुढे सरकले आणि म्हणाले..

“निल.. तुम्हाला माहीतीच असेल पुढच्या आठवड्यात मी निवृत्त होतो आहे. हा माझा कामाचा आठवडा…”
“हम्म..”

“एकदा का निवृत्त झालो की मग आमचे जिवन सरकारकडुन मिळणार्‍या तुटपुंजा पेन्शनवर चालणार. तुम्हाला तर माहीतीच असेल आमचे पे्न्शन किती क्षुल्लक असते ते. ५-६ हजारात कसे आयष्य काढायचे. शिवाय निवृत्त झालेल्या पोलिस आधीकार्‍याला कोण विचारतो? आधी अधुन मधुन मिळणारी माया सुध्दा बंद होणार..”, कर्णिक

“मग? म्हणजे त्याचा रॉनीशी काय संबंध?”, न समजुन निल म्हणाला
“बरोबर.. रॉनीशी नाही, पण तुमच्याशी आहे..”, कर्णीक हळु आवाजात म्हणाले
“माझ्या्शी? तो कसा?”,निल
“रिटाच्या खुनात तुमचा हात नाही हे रॉनीला माहीत होते. आता तो नाही… आणि तो पुरावा, ज्यासाठी रिटा तुम्हाला ब्लॅकमेल करत होती, तो माझ्याकडे आहे..”, असे म्हणुन कर्णिकांनी ड्रॉवरमधुन प्लॅस्टीकच्या पिशवीत सिल करुन ठेवलेली पिस्तोल दाखवली.

“मि. निल.. माझी एक छोटीशी रिक्वेस्ट आहे, तुम्ही मला २ कोटी रुपये द्या आणि मी तुम्हाला क्लिन-चिट देतो. हा पुरावा ही तुमच्याकडेच ठेवा. माझं म्हातारपण सुखात जावं म्हणुन ही छोटीशी विनंती..”, कर्णिक म्हणाले.

“पण सर.. मी तर तुम्हाला माझा सगळा कबुली जवाब दिला होता. तुम्हाला सुध्दा माहीती आहे की रिटाच्या खुनात माझा काही हात नाही ते..”,निल
“माहीती आहे ना.. अहो सध्या फक्त मलाच माहीती आहे की ह्या सगळ्या प्रकरणात तुम्ही पुर्णपणे निर्दोष आहात. पण तुमच कोण ऐकणार? हे बघा.. माझं म्हातारपण सुखात जावं म्हणुन ही छोटीशी विनंती..”, कर्णिक

“..आणि नाही दिले तर??”, निल

“तर रिटाच्या खुनात तुम्हाला अडकवायला मला वेळ लागणार नाही निल. कश्याला उगाच प्रश्न वाढवता आहात. २ करोड रुपायांचाच तर प्रश्न आहे. एवढे पैसे काही तुम्हाला जड नाहीत. तुम्ही सुखाने जगा.. मलाही सुखाने जगु द्या…”, कर्णिक म्हणाले.

“सॉरी कर्णिक.. पण आता नाही. खुप सहन केले मी.. खुप शिकलो मी.. आता मी कुणाला डोईजड नाही होऊ देणार..”, निल निक्षुन म्हणाला.

“तर मग निल, मला तुमच्यावर चार्जशिट दाखल करावी लागेल..”, कर्णिक

“नाही, कर्णिक सर.. नाही, तुम्ही तसे करु शकणार नाही..”, खुर्चीत आरामात बसत निल म्हणाला.
“का?”,कर्णिक

निलने आपल्या कोटाच्या खिश्यातुन एक छोटा टेपरेकॉर्डर बाहेर काढला आणि म्हणाला, “आपले आत्ताचे सगळे बोलणे मी ह्यात रेकॉर्ड केले आहे. जर ही टेप कमीशनरांकडे पोहोचली, तर तुमचे पेन्शन तर गेलेच समजा, पण आयुष्य भरात गैर-मार्गाने जी काही माया तुम्ही गोळा केली असेल ना, ती सुध्दा बाहेर येईल. रस्त्यावर याल तुम्ही कर्णिक. शिवाय तुमच्यावर एवढा कौतुकाचा, शुभेच्छांचा वर्षाव होतो आहे, वरिष्ठ तुमच्यावर खुश आहेत, नातेवाईकांमध्ये तुमचा मान-मरातब आहे त्याचं काय?

कर्णिक, तुम्ही कसलं डील करताय, डील मी करतो. तुम्ही तो पुरावा मला द्याच. शिवाय मला क्लिन-चीट देणारं एक सर्टीफीकेटही द्या. त्याचं काय आहे, माझा बिझीनेस पार्टनर जतीनची इन्शोरंन्स पॉलीसी होती.. मला ही क्लिनचीट दिलीत तर ती रक्कम मला मिळण्यात फारशी अडचण येणार नाही. शिवाय शरयुच्याही काही पॉलीसी आहेत, त्याचेही पैसे लवकर येतील.

तुम्ही माझं हे काम आजच्या आज करा आणि मी ही रेकॉर्ड तुम्हाला उद्या देऊन टाकतो. तुम्ही सुखानं रहा, मलाही सुखानं राहु द्या.. कसं??”, असं म्हणुन निल खुर्चीतुन उठला आणि कर्णिकांकडे दुर्लक्ष करुन पोलिस-स्टेशनच्या बाहेर पडला.

कर्णिकांचा चेहरा मात्र पाहील्यासारखा झाला होता.

निलच्या डोक्यावरील सर्व संकटं दुर झाली होती, आज पुर्णपणे तो संकटमुक्त होता.

निलने गाडी सुरु केली तेंव्हा कुमारांनी निलच्या खात्यात जमा केलेल्या रकमेच्या ट्रांन्झाक्शनची माहीती देणारा मेसेज निलच्या मोबाईलच्या स्क्रिनवर झळकत होता. निलने फोन करुन सर्व हकीकत कुमारांना सांगीतली होती आणि रिटाचा खुनी आता ह्या जगात राहीलेला नाही हे आवर्जुन सांगीतले होते. त्यानंतर ठरल्याप्रमाणे कुमारांनी ते पैसे निलच्या खात्यात जमा केले होते.

निलने तो आकडा पाहीला आणि तो स्वतःशीच म्हणाला…”मेट्रो-प्रकल्प गेला खड्यात.. कुणाला काम करायची गरज आहे आता….”

निलने गाडी पोलिस स्टेशनच्या बाहेर काढली आणि वेगाने तो आपल्या घराकडे निघाला….

 

[समाप्त]