ब्लॉग माझा – ३

स्टार-माझा चे अ‍ॅन्कर आणि ’ब्लॉग-माझा’ स्पर्धेचे आयोजक/सह-निर्माते श्री प्रसन्न जोशी ह्याच्याकडुन स्पर्धेच्या तिसर्‍या वर्षाबद्दल माहीती देणारी ई-मेल मिळाली. इतरांना त्याचा लाभ व्हावा म्हणुन ती मेल इथे जोडत आहे.

सर्वांनी जरुर सहभाग घ्यावा. सर्व स्पर्धकांना माझ्या मनःपुर्वक शुभेच्छा. May the best blog win!

~ अनिकेत समुद्र
स्टार-माझा, ब्लॉग माझा – २ (२००९-२०१०) विजेता

---

नमस्कार मंडळी! ‘ब्लॉग माझा’ स्पर्धेच्या आयोजनाचं हे तिसरं वर्ष. पहिली ‘ब्लॉग माझा’ स्पर्धा घेतल्यानंतरच्या काळात मराठी ब्लॉगॉस्फिअरमध्ये खूप गोष्टी घडल्यायत. मराठी ब्लॉगर्सच्या पुण्या-मुंबईत गाठी-भेटी झाल्या, पुण्यातल्या साहित्य संमेलनापूर्वी आयोजित ‘संमेलनपूर्व संमेलन’ या कार्यक्रमात मराठी ब्लॉग, ब्लॉगर्सबाबत गंभीर चर्चा झाली, मराठी ब्लॉगर्स मंडळी इंटरनेटवर एकत्र आली, वृत्तपत्रांनी, नियतकालिकांनी मराठी ब्लॉगॉस्फिअरची ठळक दखल घेतली. एकूणच मराठी ब्लॉगॉस्फिअर देशातल्या प्रादेशिक ब्लॉगॉस्फिअरमध्ये दखल घेण्यायोग्य ठरलंय. हीच मराठी ब्लॉगरशिप सेलिब्रेट करतोय ‘स्टार माझा’; ‘ब्लॉग माझा’ सिझन-३च्या रूपानं.
विशेष म्हणजे यावेळी आपले परिक्षकही खास आहेत. ज्यात आहेत लीना मेहेंदळे ज्या वरिष्ठ प्रशासकीय अधिकारी तर आहेतच, पण संवेदनशील लेखिका आणि मराठी ब्लॉगरही आहेत. मराठीतल्या ‘साधना’ या प्रतिष्ठित साप्ताहिकाचे कार्यकारी संपादक विनोद शिरसाठ आपले संपादकीय कौशल्य पणाला लावून तुमचे ब्लॉग तपासतील. तसंच, आयटी तज्ज्ञ माधव शिरवळकर हेही परिक्षक मंडळात आहेत.
तेव्हा, मंडळी तुमच्यात दडलेल्या लेखक / लेखिकेला केवळ डायरी, फेसबुक, ऑर्कुट किंवा ट्विटर पुरताच ठेवू नका. या स्पर्धेत भाग घ्या. ब्लॉगवर ताजं लिहिलं असेल तर ठिकच नाही तर ब्लॉग अपडेट करा. ब्लॉग नसेल तर या स्पर्धेच्या निमित्तानं सुरू करा.
काय म्हणालात? बक्षिसाचं काय? अहो, बक्षीसे आहेतच की! पहिल्या तीन जणांना आणि उर्वरीत दहा जणांना उत्तेजनार्थ. आता काय बक्षीसं आहेत ते गुपित राहू द्या की! शिवाय, तुमच्या निवडलेल्या ब्लॉगला ‘स्टार माझा’च्या वेबसाईटवर प्रसिद्धी आणि बक्षीस वितरण समारंभ थेट ‘स्टार माझा’वर!
मराठी माझी, ब्लॉग माझा, स्टार माझा……………..शुभेच्छा!

स्पर्धेचे स्वरूप-

१. ब्लॉग मराठीतच लिहिलेला हवा (देवनागरी)

२. अठरा वर्षांपुढील कुणीही या स्पर्धेत सहभागी होऊ शकतं.

३. सर्वोत्तम ब्लॉग निवडण्याचे अधिकार पूर्णत: परिक्षक आणि स्पर्धा संयोजकांकडे असतील. त्याबद्दल कोणतेही स्पष्टीकरण देण्यास परिक्षक, संयोजक, स्टार माझा बांधिल नसतील. तुमच्या एन्ट्रीज या तुम्हाला अटी मान्य असल्याच्या निदर्शक असतील.

४. स्पर्धेत सहभागी होण्यासाठी blogmajha3@gmail.com या ई-मेल अँड्रेसवर ई-मेल करावा. ज्यात, तुमचे नाव, पत्ता, व्यवसाय, दूरध्वनी क्र, मोबाईल क्र, व ई-मेल द्यावा. ई-मेल अँड्रेस देणं अनिवार्य आहे. याशिवाय, तुमच्या ब्लॉगची लिंक द्यावी.

५. या स्पर्धेसाठी कोणतेही शुल्क नाही.

६. एकावेळी एका स्पर्धकाला फक्त एकच ब्लॉग पाठवता येईल.

७. ब्लॉग पाठवण्याची शेवटची तारीख १५ ऑक्टोबर २०१०. स्पर्धेचे निकाल ऑक्टोबर २०१०च्या शेवटच्या आठवड्यात जाहीर होतील. तसेच, संबंधित विजेत्यांना पत्र अथवा ई-मेलद्वारे निकाल कळवला जाईल.

८. यानंतर ‘स्टार माझा’च्या खास एपिसोडमध्ये विजेत्यांचा सत्कार करण्यात येईल व पुरस्कार वितरण होईल.

९. स्पर्धेचे आयोजन, नियमावली, अटी, बक्षीसे यासंदर्भात कोणत्याही पूर्वसुचनेशिवाय बदल करण्याचे अधिकार स्टार माझाकडे असतील.

११.ब्लॉगमधला कंटेंट स्वत:चाच असावा. जर अन्य स्त्रोतांकडून माहिती घेतली असेल, तर त्यांचा नाममिर्देश करावा. ब्लॉग या माध्यमाचे महत्व जपावे. ब्लॉग व त्यातील मजकूर आपलाच असल्याचे सिद्ध करणे, ही स्पर्धकाची जबाबदारी आहे.

ता. क. एन्ट्रीज blogmajha3@gmail.com वरच पाठवा.

इंद्रजाल कॉमीक्स

बालपणी शाळांना उन्हाळी सुट्या लागल्यावर पहीला उद्योग असायचा तो पुस्तकांची लायब्ररी लावुन त्यातुन पुस्तक आणणे. ह्यात बहुदा पहीला नंबर असायचा तो “इंद्रजाल कॉमीक्स” चा. वेताळ, मॅन्ड्रेक्स आणि लोथार ह्यांच्या साहसी कथांनी भरलेली चित्रमय कथानकं म्हणजे जीव का प्राण होते. असं म्हणतात गुगलवर सर्वकाही मिळते म्हणुन जरा गुगला-गुगली केली आणि हिंदी आणि इंग्रजी भाषेतुन संगणकावर उतरवुन घेता येतील अशी अनेक इंद्रजाल कॉमीक्स मिळाली.

खरं तर मराठीमधुन मिळाली असती तर मज्जा आली असती, पण हे ही नसे थोडके. दुधाची तहान ताकावर भागवली म्हणा.

खालील दुव्यांवर टिचक्या मारुन तुम्ही त्या त्या भाषेतल्या कॉमीक्सच्या वेबसाईट्सवर जाऊ शकता.

हिंदी भाषेतुन कॉमीक्स
इंग्रजी भाषेतुन कॉमीक्स

पुणे मराठी ब्लॉगर्स स्नेहमेळावा, निमंत्रण पत्रिका

(टिप: वरील निमंत्रण पत्रिकेवर टिचकी मारुन अधीक मोठ्या आकारातील पत्रिका आपण वाचु शकता किंवा संगणकावर उतरवुन घेऊ शकता.)

नमस्कार मंडळी,

मराठी ब्लॉगर्सचे पुण्यातील पहिले-वहिले संमेलन येऊ घातले आहे. शनिवारी पेठे काकांबरोबर बसुन कार्यक्रमाची अंतिम रुपरेषा ठरवली आहे. ह्या मेळाव्यासाठी “स्टार माझा” मध्ये काम करणारे श्री. प्रसन्न उपस्थीती लावणार आहेत, तसेच पुण्यातील मिडीया-हाईट संस्थेतर्फे काम करणारे त्यांचे काही मित्र सुध्दा ह्या सोहळ्यास येतील. मराठी ब्लॉगींग विश्वाचा गाढा अनुभव असलेल्या ह्या लोकांचे अनुभव, अपेक्षा, अधिक माहीती कळेल अशी आशा वाटते.

कार्यक्रमाची रुपरेषा अशी राहील -

दिनांक – १७ जानेवारी, २०१०
वेळ – सायंकाळी ठिक ४ वाजता
स्थळ – पु. ल. देशपांडे उद्यान, सिंहगड रोड, बिग बाझार जवळ, पुणे ४११ ०३९.
(राजाराम पुलावरुन सिंहगड रोडवर डावीकडे वळावे)

४ ते ४.१५ – सर्व ब्लॉगर मित्र-मैत्रीणींनी उद्यानाच्या प्रवेशद्वारापाशी जमणे

४.१५ ते ४.३० – उद्यान प्रवेश. तेथून डाव्या बाजूने धबधब्या जवळ असलेल्या गोल झोपडीत जमणे. येथे एक रजिस्टर ठेवले जाईल. त्यात प्रत्येकाने पुढील क्रमाने माहिती देणे अपेक्षित आहे..१)संपूर्ण नाव २) पत्ता ३) दूरध्वनी क्रमांक ४) ब्लॉग चे नाव ५ ) ब्लॉगचा पत्ता URL ६) ई-मेलचा पत्ता इत्यादी.

४.३० ते ५ – श्री. अनिकेत समुद्र, श्री. सुरेश पेठे आणि श्री. दिपक शिंदे आलेल्या मित्र-मैत्रिणींचे स्वागत आणि प्रास्ताविक करतील. नुकत्याच पार पडलेल्या संक्रांतीच्या पार्श्वभुमीवर (१४ जानेवारी) छोटेखानी तिळगुळ समारंभ पार पडेल.

५ ते ५.३० – प्रत्येकजण आपली ओळख, आपल्या ब्लॉगची ओळख करुन देतील.

५.३० ते ६.०० – चर्चा. ब्लॉगबद्दलच्या अपेक्षा, मराठीब्लॉग्सच्या श्रुंखलेत जोडल्या गेलेल्या ब्लॉग्समधील घडामोडी, त्यातील चांगले वाईट मुद्दे, ब्लॉग्सबद्दलच्या शंका त्यांची उत्तरे वगैरे

६ ते ६.३० – श्री प्रसन्न जोशी आणि मिडीया-हाईट कंपनीमधील त्यांचे सहकारी ब्लॉग्सबद्दलचे त्यांचे अनुभव सांगतील तसेच सर्व ब्लॉगर्सना मराठी ब्लॉग्स अधीकाधीक समृध्द होण्यासाठी मार्गदर्शन करतील.

६.३० ते ७ – पुढे काय? सर्व जण एकत्र येऊन काही चांगल्या योजना राबवु शकतो का त्याबद्दलची चर्चा. अश्या गाठी-भेटी कधी करायच्या याबद्दलचा आराखडा मांडुन हा स्नेहमेळावा समाप्त होईल.

स्नेहमेळाव्याची औपचारीकता संपली असली तरी ७ ते ७.३० पर्यंत सर्वजण (ज्यांना शक्य आहे त्यांना) एकत्र थांबुन अनौपचारीक गप्पा मारण्यासाठी वेळ.

ह्या स्नेहमेळाव्याचा वृत्तांत आणि फोटोग्राफ्स आपल्यातीलच एक ब्लॉगर प्रभास गुप्ते त्यांच्या मोबाईलमधुन लाईव्ह ट्विट करणार आहेत. आपण हे ट्विट्स पुढील पत्यावर पाहु शकता -
http://twitter.com/PrabhasGupte

ह्या स्नेह-मेळाव्याबद्दलची एक स्वतंत्र पोस्ट सुरेश पेठेकाका टाकतीलच. वरील पोस्टमध्ये काही चुकले असेल किंवा राहीले असेल तर ते त्यांच्या पोस्टमध्ये मांडतील. पण तो पर्यंत ही पोस्ट पुण्यातील पहिल्या-वहिल्या मराठीब्लॉगर्सच्या स्नेहमेळाव्याची निमंत्रणपत्रिका समजा.

चला तर मग एकमेकांना आपल्या ब्लॉग्सच्या नावाने ओळखणारे आपण ह्या ओळखीचे रुपांतर व्यक्तीगत ओळखींमध्ये करुन टाकु. आपली उपस्थिती ह्या स्नेहमेळाव्यासाठी प्रार्थनीय आहे.

दिशा-दर्शक

नकाश्यावर टिचकी मारुन मोठ्या आकारातील नकाशा पहाता येईल.

वरील नकाश्यामध्ये ‘A’ हे ठिकाण ‘राजाराम पुल’ दर्शवते. राजाराम पुल नवसह्याद्री सोसायटी (ताथवडे बाग) मधुन सरळ पुढे आले की हा रस्ता लागतो. किवा आपण म्हात्रे पुलावरुन डावीकडे वळुन “डी.पी.” रोड पकडुन सरळ पुढे येत राहीलात तरी हा रस्ता लागतो.

राजाराम पुलावरुन डावीकडे वळायचे आणि सरळ जात रहायचे, थोड्या अंतरावर आपल्याला सिंहगड रोडवरील ‘बिग-बझार’ दिसेल (नकाश्यामधील ठिकाण ‘B’), तेथुनही सरळ पुढे जात रहायचे. मग एक पेट्रोल पंप लागेल त्याच्या समोरच पु. ल. देशपांडे उद्यान आहे (नकाश्यामधील ठिकाण ‘C’).

आपण मित्र मंडळ चौकातुन येत असल्यास सिंहगड रस्त्यावर दत्तवाडी ह्या भागापर्यंत (नकाश्यामधील ठिकाण ‘D’) आल्यानंतर पत्ता विचारल्यास सापडण्यास सोप्पे जाईल.

उद्यानामध्ये पार्कींगची भरपुर सोय आहे.

अधिक सखोल दिशा दर्शक हवा असल्यास कृपया मला किंवा पेठे काकांना संपर्क करा.

अप्सरा आली..

इंद्रनगरी मध्ये सर्व देवदेवतांची सभा चालु होती.

इंद्र देव म्हणाले, “बोला नारद मुनी, काय म्हणतं आहे भुलोक?”
नारदमुनी म्हणाले, “नारायण! नारायण!! काय सांगु देवा, अहो सर्व भुलोक तुमच्या नावानं बोटं मोडतं आहे?”

इंद्र देव म्हणाले, “अस्सं, का बरं? ह्याच कारण सांगु शकाल का तुम्ही?”

“महाराज, अहो तुम्ही इथे तुमच्या ह्या मोठ्ठ्या महालात बसुन सुरेल संगीत आणि मोहक अप्सरांच्या नृत्याचा आस्वाद घेता आहात, पण हा मनुष्य-गण ह्या परम सुखापासुन अजुनही वंचित आहे. महाराज आपण मनुष्य-प्राण्याची ही इच्छा आपण पुर्ण करावीत महाराज”, नारदमुनी हातातील चिपळ्या वाजवत म्हणाले.

“मुनीवर, तुमची इच्छा आम्ही पुर्ण करु. ह्या भुतलावर लवकरच एक अप्सरा अवतरेल, पण त्या अप्सरेला अनुभवायला आम्हाला एक नाही ३-४ रुप निर्माण करावी लागतील”, असं म्हणुन इंद्रदेवांनी सभा स्थगीत केली.

आणि काही दिवसांनी खरंच एक अप्सरा अवतरली, “नितळ कांतीच्या, आस्मानी डोळ्यांच्या सोनाली कुलकर्णीच्या देहात, मोहक आणि अतीशय गोड गळ्याच्या बेला शेंडेच्या आवाजात, अजय-अतुल ह्याच्या अजरामर वाद्यवृंदात, अप्सरा आली.. अप्सरा आली.”

नटरंग सिनेमाबद्दल, त्याच्या कथानकाबद्दल अनेक लोकांनी लिहीलेच आहे. त्याबद्दल अधीक काय लिहावे? थोडक्यात सांगायचे झाले तर दोन घुंगरांच्या पटावर पडण्यापासुन सुरु झालेला हा चित्रपट अगदी शेवटचा ढोलकीचा ताल संपेपर्यंत जो रंगत जातो ते वर्णने केवळ अशक्यच आहे.

बेला शेंडेच्या आवाजात, अमृता खानविलकरच्या ठसकेबाज लावणीत सुरु झालेला हा चित्रपट अंगाअंगावर रोमांच उभे करतो. चित्रपटगृहात नुसता टाळ्या आणि शिट्यांचा आवाज भारलेला असतो. आपला हात आपसुकच डोक्यावर जातो. पण आपल्या डोक्यावर हवेत उडवायला नाही फेटा असतो, नाही टोपी. अतुल कुलकर्णीचा कसलेला रेखीव बांधा पाहुन वाटते कश्याला आपण शाहरुख, अमिर, सलमान च्या सहा आणि आठ पॅक्सचा बाऊ करतो अहो आपला अतुल काय मागे आहे काय? आणि त्यावर साज त्याच्या त्या पिळदार मिश्यांचा. कसला तरणाबांड गडी दिसतो तो!!

सोनाली कुलकर्णीची “एन्ट्री” पण लाजवाब, तिला नाचताना पाहुन असं वाटतं सरळ जागेवरुन उठावं आणि त्या जत्रेत जाऊन तिच्यासोबत ताल धरावा.

चित्रपट भावनांच्या अनेक हिंदोळ्यावर पुढे सरकत रहातो आणि तो चित्रपट अनुभवतानाच मनात एकच विचार चालु असतो, “अप्सरा कधी प्रगटणार?”

“अप्सरा आली” हे गाणं खरंच इतकं देखणं आहे. सोनाली कुलकर्णीचा तो नाजुक, कमनीय बांधा, त्यावर पांढरी शुभ्र साडी, अप्सरांना साजेसा साज-शृंगार, त्याला बेला शेंडेच्या गोड आवाजाची साथ आणि अजय-अतुलचे संगीत. सर्व काही मोहीनी घालणारे. ७० फुटी पडदा आणि डॉल्बी सिस्टीमच्या आवाजात खरोखरच आपण एखाद्या इंद्रपुरीत तर नाही ना? अस्साच भाव प्रत्येकाच्या मनामध्ये असतो. हे गाणं इतकं रंगत की त्याला काही तोडच नाही. स्वर्गीय, डिव्हाईन, पवित्र, मनावर नाजुक संगीतांचे तरंग उमटवणारे अश्या अनेक शब्दात ह्या गाण्याचे वर्णन करता येईल. वाटतं दोन्ही हातं हवेत फिरवुन बोटं डोक्यावर मोडुन दृष्ट काढावी, मला खात्री आहे, सर्व बोटं काड काड आवाज करत मोडली जातील

चित्रपट संपल्यावरची ती ढोलकी तर अक्षरशः बाहेर पडण्यासाठी उठलेल्या तमाम प्रेक्षकवर्गाला जागच्या जागी खिळवुन ठेवते. डोक्यापासुन पायाच्या नखांपर्यंत रोमांचक लहर ढोलकीच्या प्रत्येक थापावर पसरत असते. असं वाटतं हे सुख कध्धीच संपु नये, हे वाद्य असंच वाजत रहावं.. कायमचं!!!

चित्रपटाला आलेला एक चकचकीतपणा उठुन दिसण्यासारखा. कॅमेराने टिपलेले रंग अगदी सुरुवातीचा तो घुंगरु पडताना टिपलेला मोरपंखी असो, रात्रीची निळाई असो, की विवीध रंगांनी रंगलेला तमाश्याचा फड असो, सगळंच अतुलनीय.

“सारं गावं नावं ठेवायला लागलंय तुला, सगळे तुला नाच्या, फलक्या म्हणत आहेत”, ह्या टोमण्यावर रागानं थरथरणाऱ्या अतुलचा “जे म्हणत आहेत त्यांच्या आया बहीणी दे लावुन माझ्याकडे, दावतो एकेकाला” हे उत्तर पुर्ण थिएटर दुमदुमुन सोडते.

तमाश्याला, त्या कलाकृतीला वाईट दिवस आले आहेत असे नेहमी ऐकण्यात येते. पण नटरंग चित्रपट पाहिल्यापासुन मला तर वाटते पुर्ण मराठी जनता तमाश्यामागे, लावण्यांमागे वेडी झाली आहे. पुण्यामध्ये डेक्कनच्या पुलाखालील पात्रात जेथे बऱ्याच वेळा सर्कस किंवा मनोरंजन नगरी उभी असते, तेथे तमाश्याचा एक फड टाकुन तर बघा, अख्खी जनता लोटेल तेथे. मला तर उगाचच हे सो-कॉल्ड फॉर्मल कपडे फेकुन देऊन मस्त एक पांढरा पायजमा, त्यावर पांढरा सदरा, पायताण आणि डोक्यावर एक फेटा घालुन फिरावेसे वाटायला लागले आहे बघा. आणि हिच परिस्थीती माझ्यासारख्याच अनेक संगणक क्षेत्रात काम करणार्य़ा तरूणांची आहे.

चित्रपट प्रदर्शाच्या आधीपासुन, आजपर्यंत रोज मी यु-ट्युब वर जाऊन ह्या चित्रपटातील गाण्यांचे व्हिडीओ मिळतील का पहातो आहे. ही गाणी कित्तीही वेळा ऐकली तरी कानांचे आणि मनाचे समाधानच होतं नाही आहे. अजुन एकदा.. अजुन एकदा करुन दिवसभर तीच गाणि सतत ऐकत बसावी असं वाटतं बघा!

सर्व उत्तम तर आहेच हो.. पण “जाऊ द्या नं घरी” आणि “अप्सरा आली” गाणी ऐकली की असं वाटतं “अजय-अतुल” आणि “बेला शेंडे” ह्यांना एक कडकडुन ‘प्यार की झप्पी’ द्यावी आणि म्हणावं… “तुस्सी ग्रेट होssss”

गोष्ट दोन मराठी चोरट्यांची – २

एक मोssssठ्ठ शहर असतं. त्या गावात किनई एक छानसं जोडपं रहात असतं. ‘हॅप्पी कप्पल’!! तो जो नवरा असतो ना, तो थोडास्सा दुःखी असतो. म्हणजे कारण असं की तो ज्या कंपनीत काम करत असतो ना, त्या कंपनीचा मालक म्हणजे त्याचा बॉस ना, त्याच्या बायकोचा बाप असतो. आणि हे लग्न ना त्याला मान्यच नसतं मुळी. केवळ एकुलत्या एक मुलीच्या आग्रहाखातर त्याने जमवुन घेतलेले असते. पण त्यावरुन तो त्याच्या ‘जावयाला’ घालुन पाडुन बोलत असतो.

अश्या ह्या दुःखी जावयाच्या संसारात त्याचा एक मित्र येऊन टपकतो. काही तरी बनण्यासाठी, करण्यासाठी तो या मोठ्ठ्या गावात आलेला असतो. पण त्याचं असं कुणीच नसत ना, मग काय करणार बिच्चारा तो त्याच्या मित्राकडेच येऊन रहातो. पण त्याने होतं काय, ह्या दोघांचा संसार उध्वस्त व्हायला लागतो ना. त्यांना स्वतःची अशी प्रायव्हसीच रहात नाही. तो इतके काय काय घोळ घालतो घरात, ती बायको जाम भडकते त्या नवऱ्यावर. ‘एक तर हा तरी राहील घरात नाही तर मी तरी’ इथपर्यंत येऊन पोहोचते.

परंतु, हळु हळु प्रकरणं निवळत आणि तो मित्र त्या बायकोचा फेव्हरेट व्हायला लागतो. दोघांच चांगलं सुत जुळते. बायको शाळेत शिकवायला असते आणि एकदा कसल्याश्या प्रोजेक्टसाठी लेक्चर द्यायला ती तिच्या नवऱ्याला बोलावते. परंतु तो येऊ शकत नाही आणि नेमका त्याच वेळेस डबा घेऊन तो मित्र येऊन पोहोचतो. मग तोच लेक्चर देतो. इतकं छान की मुलं पण खुश आणि ती बायको पण खुश.

याच वेळेस, त्या नवऱ्याच्या ऑफीसमध्ये काही वेगळे घडत असते. एका प्रेस्टेजीयस प्रोजेक्टचे त्याने मेहनत घेऊन बनवलेले डिझाईन तो बाप दुसऱ्या कुणाच्यातरी नावाने खपवुन टाकतो नं. जाम भडकतो तो नवरा, आणि अश्या तडकलेल्या डोक्याने घरी आलेल्या नवऱ्याला त्याच्या मित्राच्या आणि बायकोच्या सलोख्याच्या संबंधांबद्दल शंका यायला लागते.

मग बऱ्याच घटना घडतात आणि दोघांमधील दुरावा वाढत जातो. शेवटी वैतागुन तो नवरा घरातुन निघुन जातो.

मग तो मित्र आजुबाजुच्या परिसरातील छोट्या मुलांच्या सहाय्याने ‘मित्र हरवला आहे’ अश्या आशयाची पत्रक बनवतो आणि गावभर ती पत्रक घेऊन मित्राचा शोध घेत फिरतो.

शेवटी एकदाचा तो मित्र भेटतो, दोघांमधील शंका, वाद मिटतात. तो मित्र नवऱ्याला घेऊन घरी येतो आणि शेवट गोड होतो.

‘प्रसाद ओक’ आणि ‘मकरंद अनासपुरेच्या’ मैत्रीवर बनलेला तुम्हाला ‘दोघांत दुसरा आता सगळं विसरा’ ह्या सिनेमाची ही गोष्ट वाटली की नाही. बरोबर आहे तुमचं उत्तर, पण ही गोष्ट खरी आहे ती ‘यु मी ऍन्ड ड्युपरी’ ह्या २००६ मध्ये प्रदर्शीत झालेल्या एका इंग्रजीपटाची.

बघा, सापडला की नाही दुसरा चोर???

आय.एम.डी.बी.: ५.७/१०
कॅटेगरी: विनोदी / फॅमीली

गोष्ट दोन मराठी चोरट्यांची – १

आज मी तुम्हाला दोन गोष्टी सांगणार आहे, अगदी छोट्याश्या.

गोष्ट १ -
एक असते छोटेसे गाव. त्या गावात एक कुटुंब रहात असते. कुटुंबात असतात एक नवरा बायको, एक छोटी मुलगी, एक मुलगा, एक भाऊ आणि एक आजोबा. तो मुलगा आणि त्या भावाच्या बाबतीत काहीतरी विचीत्र प्रकार असतो. काय? ते नंतर सांगेन!!.

मुलीला नृत्याची फार आवड असते आणि अश्यातच तिला नृत्याशी संबंधीत एका स्पर्धेत मध्ये भाग घेण्याची संधी मिळते. घरची परिस्थीती बेताचीच असते. परंतु सर्वजण एकत्र होऊन त्या मुलीला त्या स्पर्धेत भाग घेण्याची परवानगी देतात. इतकेच नाही, तर सर्वजणच त्या स्पर्धेला त्या मुलीबरोबर प्रोत्साहन देण्यासाठी जाण्याचेही ठरवतात. ही स्पर्धा दुसऱ्या गावाला असते ना, त्यामुळे सर्वजण एक गाडी भाड्याने घेतात आणि निघतात सगळे या प्रवासावर.

मग काय होतं, नेमकं वाटेत त्यांची गाडी बिघडते. म्हणजे काय होतं की, गाडी बंद पडली की परत सुरुच होत नाही. मग ती सुरु करण्यासाठी सर्वांनी मिळुन गाडीला धक्का मारणं हा एकमेव पर्याय उरतो. त्या दुसऱ्या गावाला जाईपर्यंत ही ‘धक्का’दायक गोष्ट चालुच रहाते. बंद पडली गाडी सगळेजण खाली उतरून धक्का मारायचे, गाडी सुरु झाली की पटापट गाडीमध्ये चढुन बसायचे. मजल दर मजल करत असा त्यांचा प्रवास चालु असतो. मध्ये मध्ये छोट्या छोट्या अडचणीय येतच असतात. एकदा तर काय होतं, ते ते आजोबा अचानक आजारी पडतात. मग त्यांना
उपचारासाठी दवाखान्यात दाखल करावे लागते. त्यामुळे आजोबांना दवाखान्यातच सोडुन बाकीचे सर्वजण स्पर्धेला निघुन जातात.

स्पर्धेला विवीध भागातुन छान छान कपडे घातलेले, नटलेले, श्रीमंत लोकं आलेले असतात, त्यांच्यापुढे ही बिच्चारी मुलगी खुप्पच फिक्की पडते. परंतु कसे बसे करुन ती तो शो निभाउन न्हेते..

आणि मग.. एक मिनीट काय म्हणालात? ही गोष्ट ऐकलेली आहे? काय?.. सिनेमाची आहे. हो बरोबर.. कुठल्या?? ‘दे धक्का’… चुsssssssकले…. म्हणजे तसे बरोबर आहे, पण त्याआधी ही गोष्ट आहे एका इंग्रजी सिनेमाची ‘लिटील मिस सनशाईन‘ जो २००६ साली प्रदर्शीत झाला होता. या चित्रपटाची गोष्टच काय, या चित्रपटातील बरीचशी दृश्य जश्शीच्या तश्शी ‘दे धक्का’ चित्रपटात उचलली आहेत अगदी कॅमेराचे ऍंगल सेटींग सुध्दा.

काही किरकोळ फरक आहेत म्हणजे ‘दे धक्का’ मध्ये तो मुलगा पहेलवान दाखवला आहे तर यामध्ये तो मुलगा ‘गे’ असतो. ‘दे धक्का’ मध्ये ‘सिद्धार्थ जाधव’ ला विनोदी व्यक्तीरेखा आहे तर या चित्रपटात तो भाऊ ‘थोडासा वेडा’ दाखवला आहे. ‘दे धक्का’ मध्ये आजोबा (शिवाजी साटम) जिवंत रहातात, यामध्ये ते मरतात. ‘दे धक्का’ मध्ये ती मुलगी शेवटी जिंकते, या मध्ये जिंकत नाही आणि शेवटचे म्हणजे ‘दे धक्का’ मध्ये ‘सिक्स सिटर’ वाहन दाखवले आहे, यामध्ये ‘मेटाडोअर’ आहे. असे किरकोळ फरक वगळता बाकी सगळे शेम टु शेम.

आय.एम.डी.बी.: ८/१०
कॅटेगरी: विनोदी / फॅमीली

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

पुढच्या भागात – दोघांत तिसरा आता सगळं विसरा..

फोटो: ‘अजंठा केव्हज’

अजंठा केव्हज चे काही निवडक फोटो इथे जोडत आहे. प्रत्येक लेणींबद्दलची अधीक माहीती, त्यांचा इतिहास इथे वाचता येईल.

पुण्यातील ‘सायकल ट्रॅक्स’

काही दिवसांपुर्वीच पुण्यातील रस्त्यावर एका १५ वर्षीय सायकल स्वाराला बसने ठोकरल्याने गंभीर अपघात झाला आणि पुण्यात ‘बनवलेल्या’ सायकल ट्रॅक्स चा मुद्दा पुन्हा एकदा ऐरणीवर आला आहे. अपघातग्रस्त भागाचा अधीक तपास केल्यावर असे लक्षात आले की त्या मुलाने सायकल चालवताना जर सायकल ट्रॅक्सचा वापर केला असता, तर कदाचीत हा अपघात टळु शकला असता.

काही दिवसांपुर्वी माहीतीच्या आधीकाराखाली मागवलेल्या माहीतीत असा उल्लेख आला होता की डेक्कन ते कोथरूडपर्यंत (साधारण पणे ६ कि.मी.) सायकल ट्रॅक बनवलेला आहे. वाचताच मला धक्काच बसला? माझा नेहमीचा रस्ता आणि मलाच माहीत नाही. म्हणुन मग आवर्जुन शोधाशोध केली तेंव्हा रस्त्याच्या कडेला काही तुरळक पाट्या दिसल्या ज्या त्या रस्त्याला ‘सायकल ट्रॅक्स’ असे संबोधीत होत्या.

ह्या ट्रॅक्स वर काही ठिकाणी वेडी वाकडी वाढलेली मोठ्ठाली झाडं आहेत. म्हणजे काही ठिकाणी तर अक्षरशः एखाद्याला सायकलवरुन खाली उतरुन वाकुन पुढे जावे लागेल. अनेक सायकल ट्रॅक्स वर भाजीवाले, फेरीवाले, दुकानाचे बोर्ड्स, पंचरच्या दुकानाचे टायर्स सर्रास पडलेले दिसतात. अनेक ठिकाणी लोकं गप्पा मारत मध्येच उभे असतात. शेवटी एका ठिकाणी मी मुद्दामहुन सायकलची घंटा वाजवुन निषेध नोंदवण्याचा प्रयत्न केला पण माझ्या पदरी थट्टाच पडली

ज्या रस्त्यावर अपघात झाला तो कर्वे रस्ता ‘जवाहरला नेहरु नॅशनल अर्बन रिन्युअल मिशन’ योजनेखाली येतो ज्या योगे अश्या रस्त्यांवर ‘सायकल ट्रॅक्स’ असणे आवश्यक आहे. परदेशवारी करुन आल्यावर तिथल्या योजना इथे राबवायच्या म्हणुन अनेक ठिकाणी पुण्यात सायकल ट्रॅक्स बनवले गेले आहेत. काही खरोखरच उत्कृष्ठ आहेतही, पण केवळ हातावर मोजण्यासारखेच. बाकीच्या ठिकाणी अर्धवट बांधकाम झालेले, उखडलेले, वाट्टेल तसे बांधलेले ट्रॅक्सच जास्त आहेत.

जोपर्यंत हे ट्रॅक्स वापरण्यायोग्य होत नाहीत, त्यावरील अतिक्रमणं दुर होतं नाहीत तो पर्यंत त्याचा वापर होणे कठीण. सायकल चालकांवरही त्यानंतर रस्ता वापरल्यास कारवाई होणे गरजेचे आहे. नुसतेच सायकल वापरा, पर्यावरण वाचवा, प्रदुषण टाळा, वाहतुकीवरील बोज खाजगी वाहनं कमी वापरुन कमी करा म्हणुन होणार नाही तर त्यासाठी योग्य पर्यायी मार्गाची पुर्तता होणे हे सुध्दा तितकेच गरजेचे आहे.

मराठी ब्लॉगर्स लोकसत्ता मध्ये

मंडळी,

काही मराठी ब्लॉगर्सच्या ब्लॉग्स चे पत्ते आजच्या लोकसत्ता मध्ये आले आहेत. त्या सर्वांचे अभिनंदन. आपलाच एक मित्र “विक्रांत देशमुख” याने सकाळीच मला समस(SMS) करुन याबद्दल माहीती दिली.

लोकसत्ता, पुणे विभाग, शेवटच्या पानावर याचा उल्लेख सापडेल, किंवा या दुव्या वर टिचकी मारा.

पुढील पत्ते आजच्या लोकसत्ता मध्ये झळकले आहेत -

http://kantala.blogspot.com

http://mokale-aakash.blogspot.com

http://sadaaphuli.blogspot.com

http://sanjopraav.wordpress.com

http://marathisahitya.blogspot.com

http://unhalyachisutti.blogspot.com

http://rainbasera.blogspot.com

http://tulipsintwilight.blogspot.com

http://aavarta.blogspot.com

http://samvedg.blogspot.com

http://www.punekar.net

http://www.meghanabhuskute.blogspot.com

http://abhijitbathe.blogspot.com

http://e-shal.blogspot.com

http://samvaadini.blogspot.com

http://manatale.wordpress.com

http://shabdaanchyaadeshaat.blogspot.com

सायकल

[सायकल आणि त्याच्या पार्ट्सबद्दलची माहीती]

बाजारामध्ये अनेक प्रकारच्या सायकल उपलब्ध आहेत. पण सायकल खरेदी करताना आपली गरज काय आहे आणि किती पैसे खर्च करायची तयारी आहे हे दोन मुख्य मुद्दे आहेत. आता तुम्ही म्हणाल, पहीला समजला पण दुसरा? सायकल काय महाग आहेत काय? तर त्याचे उत्तर आहे.. हो आहेत..नक्कीच आहेत. आपल्याला आठवते ती शालेय जिवनात घेतलेली ८०० रु ची BSA SLR किंवा १०००-१२०० ची हरक्युलस. पण सध्याच्या काळी सायकल ज्याला आपण काळा-घोडा म्हणतो बहुतेक करुन दुधवाले-पेपरवाले यांच्याकडे ही सायकल आढळते त्याचीच किंमत आहे ३,८०० रु.फक्त . अर्थात किंमतीचे आपण नंतर बोलुच, पण त्या आधी बघु सायकलींचे प्रकार.

सायकलींचे लोकप्रिय दोन प्रकार आहेत. रोड बाईक्स आणि माऊंटन बाईक्स. रोड बाईक्स म्हणजे त्या उलट्या हॅंडल्स असलेल्या बारीक टायरच्या रेस मध्ये वापरतात त्या सायकल्स. वजनाने अतीशय हलकी, लांब पल्यासाठी योग्य आणि वेगवान या प्रकारात या सायक्ल्स मोडतात. तुम्ही सायकल वरुन लांब प्रवास करणार असाल तर या सायकल्स योग्य. या प्रकारातील विदाऊट गेअर्स च्या सायकल्स सर्वसाधारणपणे ३,३००/- रु पासुन सुरु होतात. पण शक्यतो विदाऊट गेअर्स घेउ नयेत कारण चढावर त्याचा अतीशय त्रास होतो. तसेच उंची कमी असणाऱ्या लोकांना, पाठीचा त्रास असणाऱ्यांना ही सायकल योग्य नाही.

माउंटन बाईक्स. (MTB Mountain Terrain Bike or ATB- All terrain Bike) थोडेसे जाड टायर असेलेली, नेहमीच्या वापराला या सायकल्स योग्य आहेत. नेहमीच्या रस्त्यांबरोबरच डोंगरावर, खाचखळग्यांचा रस्ता या ठिकाणी वापरायला आणि टिकायलाही या सायकल्स चांगल्या आहेत. साधारणपणे या २६ इंच फ्रेम साईझ मध्ये येतात.

सस्पेंशन्स: फुल्ल सस्पेंशन्स सायकल, ऐकायला मस्त वाटते, पण ही टर्म थोडीशी फसवी आहे. ह्यामध्ये पुढच्या चाकाच्या बाजुला एक आणि सिटाच्या खाली पॅडलच्या बाजुला दुसरे असे दोन सस्पेंशन्स येतात. हे दुसरे सस्पेंशन खरं तर त्रासदायकच ठरते. तुमचे वजन ६०-७० किंवा त्याच्यावर असेल तर सायकल या सस्पेंशनमुळे दबली जाते, त्यामुळे सायकल वेग पकडत नाही, प्रचंड दमछाक होते.

तसेच हे सस्पेंशन कालांतराने खराब होतात किंवा तुटतात आणि सायकल खर्च काढते. अर्थात त्यामुळेच फुल्ल सस्पेंशनच्या सायकलींची किंमत कमी असते साधारण ५,०००/- पासुन ७,०००/- पर्यंत. सायकल घेताना शक्यतो एकच सस्पेंशन असलेली आणि शक्य तितके भाग अल्युमीनीयचे असलेली घ्यावी. अल्युमीनीयम बॉडी, अलॉय व्हिल्स अतीउत्तम.

गेअर्स – दोन प्रकारचे गेअर्स असतात. पुढचे आणि मागचे. साधारणपणे पुढचे ३ आणि मागचे ७ असे मिळुन २१ गेअर्स कॉम्बिनेशन्स असलेली सायकल असते.. २१ गेअर्स नाही. बहुतांश वेळेला आपण मागचेच गेअर्स वापरतो, अतीशय कठीण चढालाच पुढचे गेअर्स लागतात. ‘शिमानो’ कंपनीचे गेअर्स बहुतांश सायकल्स मध्ये वापरलेले असतात आणि तेच योग्य आहेत.

गेअर्स क्नॉब/खटक्या सारखे किंवा ऍक्सिलेटर सारखे असतात. खटक्यासारखे गेअर्स दिसायला आकर्षक दिसतात, पण टिकावुपणाच्या दृष्टीने असे गेअर्स टाळलेलेच बरे.

डिस्क ब्रेक्सचाही फारसा वापर होतं नाही, उलट ते सायकल्सचे वजनच वाढवतात. अर्थात तुम्हाला बॅक-व्हिली किंवा तत्सम प्रकार करायचे असतील तर मात्र डिस्क ब्रेक्स उत्तम

किंमती.. रोजच वापरणार असाल आणि थोडे पैसे घालवायची तयारी असेल तर साधारण ९,०००/- पासुन १२,०००/- पर्यंत उत्तम सायकल उपलब्ध आहेत. आधी साधी सायकल घेउन नंतर पश्चाताप करुन घेण्यापेक्षा किंवा सायकलमधील उत्साह घालवण्यापेक्षा आधीच चांगली सायकल घेतलेली बरी. सायकलचे शौकीन असाल, पैसे भरपुर असतील आणि Only the best च हवे असेल तर फायरफॉक्स (Firefox) ट्रेक (Trek) किंवा मेरीडा (Merida) झक्कास आहेत. किंमती १५,०००/- पासुन ४०,०००/- पर्यंत आहेत.

ऍक्सेसरीज – हेल्मेट (३०० – २०००) पर्यंत, सायक्लोकंम्पुटर / स्पिडोमीटर (४५०), हॅंडग्लोज (२००-५००), सन-ग्लासेस, सायकलींग टाईट्स, दिवा, एल.ए.डी. रिफ्लेटर्स, पंक्स्चर रिमोव्हल आणि इतर टुल-किट्स

कुठुन घ्यावी? पुण्यात फडके हौद येथे (शनीवार-वाडा, लाल-महाल लेन) मध्ये अनेक सायकलची दुकान आहेत. तेथीलच ‘साई-बाबा सायकल्स’ नावाजलेला आणि भरवश्याचा आहे. विशेषतः इंपोर्टेड घेणार असाल तर त्याच्याकडे(च) भरपुर व्हरायटी आहे.

मी सध्या ल्युमाला (श्रीलंका ब्रॅड) सायकल वापरतो आहे.. मस्त सायकल आहे एकदम. साई-बाबा वाला टेस्ट राईड सुध्दा देतो, चालवुन बघा. साधारण ९,०००/- किंमत आहे.

इंडीयन ब्रॅंड मध्ये हिरो-ऑक्टेन हि सुध्दा त्यातल्या त्यात एक चांगली सायकल आहे किंमत ६,५००/- पण फुल्ल सस्पेंशनवाली आहे. हर्क्युलस ACT सिरीजच्या सायकल्स पण चांगल्या वाटल्या, अर्थात ए़स्क्ट्रीम कंडीशन्सला मी त्या चालवुन बघीतल्या नाहीयेत

माझ्यासाठी योग्य सायकल कोणती?

Determining Your Road Bike Frame Size
Height	Inseam Length	Bike Frame Size
4’10" – 5’1"	25.5” – 27”	46 – 48 cm
5’0" – 5’3"	26.5" – 28"	48 – 50 cm
5’2" – 5’5"	27.5" – 29"	50 – 52 cm
5’4" – 5’7"	28.5" – 30"	52 – 54 cm
5’6" – 5’9"	29.5" – 31"	54 – 56 cm
5’8" – 5’11"	30.5" – 32"	56 – 58 cm
5’10" – 6’1"	31.5" – 33"	58 – 60 cm
6’0" – 6’3"	32.5" – 34"	60 – 62 cm
6’2" – 6’5"	34.5" – 36"	62 – 64 cm

सायकल घेताना दोन प्रमुख गोष्टी लक्षात ठेवाव्यात.

१. उंची:
रोड बाईक प्रकारच्या सायकलवर सिटवरुन उतरुन मधील ट्युबच्या वर उभे राहील्यावर फ्रेम आणि तुमच्या शरीराच्या मध्ये १-२ इंच मोकळी राहीली पाहीजेत. माऊंटन बाईक्स साठी हे अंतर अजुन जास्ती असेल.

२. सीट हाईट:
सायकलच्या सीटवर बसल्यावर आणि पाय खाली सोडल्यावर पाय सरळ ताठ ठेवता आले पाहीजेत. जेंव्हा तुम्ही पाय पॅडल वर ठेवाल तेंव्हा पाय गुड्घ्यापाशी थोडास्साच वाकला पाहीजे. बऱ्याच लोकांचा असा समज असतो की सीटवर बसल्यावर तुमचे पायाचे तळवे जमीनीला टेकायला हवेत. पण हा समज अगदी चुकीचा आहे. सीटवर बसल्यावर पायाच्या बोटांचा रस्त्याला किंचीत स्पर्शवगळता अधीक पाय जमीनीला टेकत असेल तर तुमचे सीट खुपच खाली आहे. सीट योग्य उंचीवर नसेल तर चालवताना फार श्रम पडतात.

३. सायकल कश्यासाठी वापरायची आहे?
तुम्ही व्यायामासाठी सायकल वापरणार असाल तरीही फार जड किंवा स्वस्तातील सायकल घेउन पदरी निराशा पाडण्यापेक्षा एखादी चांगली सायकल घेणेच योग्य. व्यायामाच्या वेळी सायकलचे गेअर्स थोडे ‘हाय’ ठेवल्यास सायकल चालवायला पडणारा जोर व्यायामाची कमतरता भरुन काढतो. पण त्याचबरोबर ही सायकल नेहमीच्या गेअर्सवर रोजच्या वापरालाही चांगली पडते.

तुम्हाला सायकलबद्दल काही शंका असल्यास किंवा अधीक माहीती हवी असल्यास ती देण्यास मला आनंदच होईल.

Its Not LIFECYCLE, its LIFE is CYCLE

घर सजावटीचा एक सोप्पा मार्ग

बऱ्याच वेळेला घरातील रिकाम्या भिंती सजवायला आपण फ्रेम्स चा वापर करतो. परंतु बाजारात या फ्रेम्स च्या किंमती अवाच्या सव्वा असतात. साधारणपणे ६ x ८ ची फ्रेम ३५० रु. पासुन पुढे असते. याचे कारण म्हणजे या किंमती मध्ये नुसती फ्रेमची किंमत नसुन त्यामध्ये वापरलेल्या चित्राची किंमत पण असते.

अर्थात ही चित्र नक्कीच चांगली असतात. मॉडर्न आर्ट, फळांची चित्र, मानवी चेहरे, अदिवासी चित्र, ऍबस्ट्राक्ट आर्ट, पक्षी, निरनिराळी पेंटींग्स अशी असंख्य व्हरायटी यामध्ये असते. परंतु त्यासाठी इतके पैसे घालवायला नको वाटतात. यावर मी नुकताच एक सोप्पा मार्ग शोधुन काढला.

इंटरनेट मध्ये पुढील पैकी एक किंवा अनेक शब्द वापरुन इमेज किंवा वेब सर्च करा. त्यावर तुम्हाला असंख्य प्रकारची तिच किंवा तश्शीच चित्र उपलब्ध होतील. उदा. ‘Modern Art, Paintings, Oil paintings, tribal, frames’ साधारणपणे कमीतकमी १०२४ रिझॉल्युशन असलेले आणि तुम्हाला आवडलेले चित्र तुमच्या संगणकावर उतरवुन घ्या. नंतर ह्याच चित्राला ‘फोटो-फास्ट’ किंवा तश्याच एखाद्या ठिकाणावरुन ६ x ८ ची प्रत काढुन घ्या. ही प्रत साधारण १९ रु. ला पडते. आता एखाद्या लोकल छोट्याश्या दुकानातुन यासाठी फ्रेम बनवुन घ्या ज्याची किंमत जास्तीत जास्ती १५० रु. पडते.

बघा झाली तुमची तश्शीच फ्रेम तयार फक्त १७० रु. म्हणजे बाहेरुन जी एक गोष्ट तुम्ही ३५० रु. घेता तीच तुम्ही ही युक्ती वापरुन ३५०/- मध्ये दोन घेउ शकता. मी माझ्या घरात अश्याच अनेक सुंदर फ्रेम्स बनवल्या आहेत. बघा प्रयत्न करुन स्वस्तात मस्त.

कल्पना आवडली तर जरुर कळवा.

नविन गुगल मॅप्स

नविन गुगल मॅप्स पाहीले आहे? अप्रतीम. दुसरा शब्दच नाही. काय बनवले आहे राव ते. यामधील बेस्ट ‘फिचर’ म्हणजे ‘स्ट्रीट व्ह्यु’. म्हणजे अमेरीकेमधील एखादा पत्ता ‘maps.google.com’ या संकेतस्थळावर जाउन टाईप करा. त्यानंतर डाव्या बाजुला कोपऱ्यात एक पिवळ्या रंगातील माणसाच चित्र दिसेल त्याला ड्रॅग करुन त्या पत्यावर ठेवा. झाले. त्या पत्यावरील ठिकाण तुम्हाला जसेच्या तसे दिसु लागेल. एवढेच नाही तर तुम्ही त्या ठिकाणाच्या पुढे/मागे, डावीकडे/उजवीकडे, वर/खाली सुध्दा बघु शकाल. थोडक्यात तुम्ही अक्षरशः त्या पत्यावर उभे राहील्यावर जे दिसते तेच तुम्हाला १००० मैल लांबुन सुध्दा दिसु शकते.

अर्थात हे रिअल-टाइम नाही आहे, पण तरीही कौतुकास्पद आहे. याचा वापर कसा करावा याच्या अधीक माहीतीसाठी वरील व्हिडीओ बघा.

यावरुन अजुन एक गोष्ट आठवली. साउथ-अफ्रीका, केनीया मधील जंगलातील बऱ्याच ठिकाणी वेब-कॅमेरे बसवले आहेत जसे पाणवठे, किंवा झाडीच्या जागा. हे कॅमेरे रिअल-टाइम आहेत. म्हणजे जंगलात त्या कॅमेराच्या समोर एखादा हत्ती, वाघ, सिंह किंवा कुठलाही प्राणि आला की लगेच तो आपल्याला दिसु शकतो. खुप मस्त मज्जा येते बघायला. फक्त संयम बाळगायला हवा. दर वेळी कुणीतरी दिसेलच ही आशा करण्यात काही अर्थ नाही. घरबसल्या जंगल-सफारीचा आनंद मात्र यामुळे आपल्याला घेता येतो.

उंचच उंच मानेच्या स्त्रिया

उंचच उंच मानेच्या स्त्रिया

बर्मा मध्ये ‘कयान’ नावाची लोकांची एक जात आहे. लष्कराच्या त्रासाला कंटाळुन पुढे यातील काही लोक थायलंड मध्ये निघुन गेले. या जमातीमधील स्रिया त्यांच्या उंच मानेसाठी प्रसिद्ध आहेत. वयाच्या पाचव्याच वर्षी मुलींच्या गळ्यात पहीली रींग अडकवली जाते. त्यानंतर जसजशी मुलगी मोठी होत जाते तस-तसे एक-एक रिंग गळ्यामध्ये अडकवल्या जातात. या किंमती रिंग्स जसे घराण्याची श्रीमंती दिसुन येते तसेच जितक्या जास्ती रिंग्स तीतकी ती स्त्रि वयस्कर आणि मानास पात्र ठरते. पुर्ण वाढलेली मान साधारणपणे १०” ते १५” इतकी लांब असते तर त्याचे वजन साधारणपणे ३-५ कि.ग्रॅ. इतके असते. यामुळेच की या या बायकांना चहा पाणि पिण्यासाठी स्ट्रॉ वापराव्या लागतात कारण मान वाकवुन पिणे हे केवळ अशक्यच.

या रिंग्स घालण्यामागे अनेक कारण आहेत. जसे वाघापासुन संरक्षण. या पितळ्याच्या रिंग्स मुळे वाघ त्यांच्या मानेचा चावा घेउ शकत नाही. दुसरे कारण म्हणजे या रिंग्स वापरल्यामुळे स्त्रियांचा आकर्षकपणा कमी होतो ज्यामुळे काय होते हे सांगायची आवशक्यताच नाही.

या जमातीबद्दल पहीले मी कधीच काहीच ऐकले नव्हते. काही दिवसांपुर्वी ‘नॅशनल जिओग्राफिक’ वर याबद्दक एक डॉक्युमेंटरी पाहीली आणि त्यानंतर उत्सुकतेपोटी इंटरनेट वर अधीक माहीती शोधायला बसलो तेंव्हा या बाबतीत ज्ञानाचे आणी माहीतीचे एक मोठे भांडारच सापडले. वाचु तितकी कमी माहिती इंटरनेटवर आणि काही व्हिडिओस यु-ट्युब वर उपलब्ध आहेत.

नरकासुराचा वध

नरकासुराचा वध- कथकल्ली

केरळ ला गेलो होतो तेंव्हा ‘थेक्कडी’ या एका निसर्गरम्या गावी ‘मुद्रा डेली कथकल्ली सेंटर’ मध्ये कथकल्लीचा हा “नरकासुराचा वध’ ‘शो’ बघीतला होता. रोमांचक, अवाक्क करणारा, आपसुकच टाळ्या वाजवायला भाग पाडणारा हो शो पुर्ण ‘पैसा वसुल’ होता.

शो ची सुरुवात होते मेक-अप पासुन. त्यात काम करणारी पात्र तुमच्या समोर येउन बसतात. त्यांचा तो पुर्ण मेक-अप आपल्या समोरच केला जातो. त्यानंतर होस्ट थोडक्यात आपल्याला कथकल्ली बद्दल, पात्रांबद्दल, चेहऱ्यावरील हावभाव त्याचे अर्थ, सादर होणारी गोष्ट याबद्दल माहीती देतो आणि सुरु होतो १ तासाचा खुर्चीला खिळवुन ठेवणारा प्रवास. या नाटकामध्ये कोणीही कुणाशीही बोलत नाही सर्व सादरीकरण हे चेहऱ्यावरील हावभाव आणि हातांच्या खुणा यांचा प्रभावी वापर करुन केले जाते. नरकासुराच्या वधाची सादर केलेली गोष्ट थोडक्यात अशी:

भुमी देवीला ‘नरका’ नावाचा सैतानी प्रवृत्तीचा पुत्र असतो. ‘नरका’ ला तिन्ही ‘लोका’तील लोकांना त्रास देण्यात खुप मज्जा यायची. त्याच्या त्रासाला आणि विध्वंसाला देव आणि मानव कंटाळलेले असतात. एकदा नरकासुराला असे कळते की देवांचा राजा इंद्राकडे हजारो हत्ती आहेत. नरकासुराला लोभ सुटतो आणि तो स्वर्गावर हल्ला करतो. नरकासुर स्वर्गामध्ये हल्लकल्लोळ माजवतो. देवामध्ये भितीचे वातावरण पसरते आणि सगळे जण सैरावैरा पळायला लागता. नरकासुर त्यांच्या मागे लागतो. त्याचवेळेस त्याला काहीतरी चमकणारी तेजस्वी वस्तु नजरेस पडते. ती वस्तु देवांची माता ‘अदीती’ च्या कानातले रिंग्स असतात. नरकासुर देवी अदितीकडुन त्या रिंग्स हिसकावुन घेतो.

असहाय्य आणि बदला घेण्यासाठी अतुर असलेला इंद्र शेवटी कृष्णाकडे धाव घेतो. कृष्ण तेंव्हा आपली पत्नी सत्यभामा बरोबर असतो. इंद्राच्या विनंतीला मान देउन कृष्ण नरकासुराचा वध करायला तयार होतो. पण त्याच वेळी कृष्ण आपल्याला सोडुन जाणार म्हणुन त्याची पत्नी सत्यभामा नाराज होते. शेवटी कृष्ण सत्यभामालाही आपल्याबरोबर घेउन जायचे ठरवतो.

नरकासुर त्याच्या जादुच्या नगरीत लपुन बसलेला असतो. चारही बाजुंनी महाकाय पर्वत कृष्णाचा रस्ता आडवण्याचा प्रयत्न करतात. परंतु कृष्णा आपल्या सर्व शक्तींनी ते पर्वत उडवुन लावतो. त्याच्यावर अनेक शस्त्रांचा हल्ला होतो पण ते ही कृष्णा परतवुन लावतो. नरकाच्या गुहेवर ‘मुरा’ नावाच्या एका पाच तोंडी राक्षसाची गस्त असते त्याच्याशी परत कृष्णाचे युद्ध होते. शेवटी आपल्या चक्राने कृष्णा मुराचा वध करतो.

नंतर त्याचे नरकासुराशी युद्ध होते आणि शेवटी कृष्ण त्याचाही वध करतो.

अतीशय सुंदर अभिनय, चेहऱ्यावरील हावभाव आणि मोजक्याच वाद्यांचे पण प्रभावी संगीत ह्या ‘शो’ ला अविस्मरणीय बनवतात. तुम्हाला या पात्रांबरोबर फोटो सुद्धा काढता येतात. पर व्यक्ती साधारण २५० रु. इतके तिकीट यासाठी आहे. कधी थेक्कडी, केरळला गेलात तर जरुर बघावीत अश्या अनेक ठिकाणांपैकी एक.

या पुर्ण ‘शो’ चे चित्रीकरण इथे बघायला मिळेल. यामध्ये पहीला मेक-अप भाग नाही आह परंतु हावभाव, संगीत आणी त्याचे अर्थ इथपासुन ते पुर्ण शो चे चित्रीकरण आहे. त्यामधील स्त्री पात्र हे सुद्धा एक पुरूषच आहे. त्याचे हावभाव लोभनीयच.

अर्थात हा शो ‘याची देही याची डोळी’ बघण्यातली मजा काही औरच.

प्रवास स्थुल बांधा ते मध्यम बांधा

आधी

नंतर

देवाशप्पथ सांगतो हे फोटो दोन वेगळ्या व्यक्तींचे नसुन दोन्ही माझेच आहेत. फरक एवढाच आहे की एक ६ महीने ‘आधीचा’ आहे आणि एक ‘नंतरचा’.

लग्न झाल्यावर माणसं आणि बायका ही फुगतात हे ऐकुन होतो, पण माझ्या बाबतीत हे जरा जास्तीच झाले. लग्नानंतर इतका फुगलो, इतका फुगलो की विचारायची सोय नव्हती. माझ्या वाढत्या वजनाच्या बाबतीत मी सोडुन सगळेच ‘कर्न्सन्ड’ होते. पण आधी आडुन आडुन बोलणारे जेंव्हा उघड-उघडच बोलायला सुरुवात केली तेंव्हा मात्र माझ्या आरश्यानेही हात टेकले आणी तो सुध्दा ‘होय.. तु जाड झाला आहेस’ म्हणु लागला. त्यातच वयाच्या फक्त ३० व्या वर्षीच ब्लड-प्रेशर मागे लागले आणि मग मात्र मी खडबडुन जागा झालो. ठरवलं पेपर मध्ये जे आपण फोटो बघतो ‘आधीचा’ आणि ‘नंतरचा’ ते आपल्याही बाबतीत खरं करुन दाखवायचंच.

वजन कमी करण्यासाठी कोणतेही ‘जीम’ लावले नाही. आधीही कध्धीच लावले नव्हते आणि यापुढेही लावणार नाही. त्यासाठी मी केले:

• सकाळी भल्या पहाटे ४५ मिनीटे पळणे आणि भराभर चालणे. पहीले काही दिवस खुपच कठीण गेले. अंथरूणातुन उठवायचे नाही. ४-४ गजर बंद करुन झोपायचो. पण हळु-हळु सवय होत गेली.
• पळुन आल्यावर जरा विश्रांती घेउन, घरातील व्यायामाची सायकल चालवणे. चालवण्याचा वेग ताशी ३५ कि.मी. कॅलरी काऊंट ३०० जोपर्यंत होत नाही तो पर्यंत. वेळ साधारणपणे ३० मिनीटं.
• ऑफिसचा चौथा मजला दररोज लिफ्ट शिवाय चढणे आणि उतरणे.
• वरील प्रकारांनी वजन ४ महीन्यात खुप आटोक्यात आले पण कमी होण्यासाठी अजुअनही वाव होता. मग दुपारचे जेवण बंद करुन सॅलड्स चालु केले. रोज घरुन डब्यात मिळतील त्या उकडलेल्या भाज्या, काकड्या, गाजर, मुळा, लसुण, कोबी/पालकाची पानं, मश्रुम्स, फ्लॉवर, कच्या उसळी, फळ (डाळींब, मोसंब, चिक्कु, पपई पैकी काहीही) यांचे एकत्रीत मिश्रण चालु केले. पहिल्या पहिल्यांदा खुप भुक लागायची. पण आठवड्यात याची पण सवय झाली

मग मात्र वजन नियंत्रणात आले. पुर्वी न बसणारे कपडे व्यवस्थीत बसु लागले, तर नविन कपडे प्रचंड सैल. अक्षरशः मला बरीचशी नविन खरेदी करावी लागली. माझ्या वाढत्या वजनाचा इश्यु बनवणारे अनेक जण मग मात्र ‘वजन ड्रास्टिकली कमी करायला काय केलेस रे बाबा?’ म्हणुन सल्ला घेउ लागले तेव्हाचा आनंद काय वर्णावा.

वजन नियंत्रणात रहाण्यासाठी आता सायकलींग चालु आहे. घर-ते-ऑफीस-ते-घर यासाठी सायकलच वापरतो. (सध्या २-३ आठवडे अती-तप्त उन्हामुळे बंद आहे)

गरज असते एखाद्या मोटीव्हेशनची. कुठेतरी ऐकले होते. ‘Be a Motivating rather than मोटी (मोटा) वेटींग’

नविन खरेदी- चित्रपटवेडा साठी

मी अतीशय चित्रपट वेडा आहे. शक्यतो कुठल्याही प्रकारचा चित्रपट मला चालतो. फक्त फरक एवढाच की एखादा प्रकार सुरु केला की एक म्हणजे एकच प्रकारचे चित्रपट मी बघत बसतो. उदाहरणार्थ ऍनीमेटेड की मग आठवडा, दोन आठवडे मी त्याच पठडीतले चित्रपट बघत बसतो. कौटुंबीक, हाणामारी, भावनीक, जादु-टोणे, नाग देवतेचे, मजेशीर, भुताचे, भितीचे कसल्याही प्रकारचे सिनेमे मी आवडीने बघतो.

माझे हे चित्रपट वेड जपण्यासाठीच मी एक नविन खरेदी केली. एक “प्रोजेक्टर” आणि एक “४ x ६ ची मुव्ही प्रोजेक्शन स्क्रिन”. यातील स्क्रिन ही हॉल मधील एका मोठ्या भिंतीला टांगली तर प्रोजेक्टर दुसऱ्या भिंतीला लागुन. त्यानंतर होम-थिएटर (ज्यामध्ये एक डी.व्ही.डी. प्लेअर आणि ८ मोठ्ठे सराऊंड साऊंड स्पिकर्स येतात) त्याचे आउटपुट जोडले. आता जेंव्हा मी एखादा सिनेमा प्ले करतो तेंव्हा त्याचे आऊटपुट समोरच्या मोठ्या पडद्यावर पडते. जोडीला जबरदस्त आवाजाचे स्पिकर्स आहेतच. अगदी घराचे एक-पडदा चित्रपट्गृह झाले आहे बघा!! सोबत चित्र जोडले आहेच.

सांगण्याचे कारण हे की तुम्हीही माझ्यासारखेच चित्रपट वेडे असाल आणि थोडे फार पैसे खर्च करण्याची तयारी असेल तर घरच्याघरी उत्तम चित्रपटगृह बनवता येते. खर्चाचे बोलायचे झाल्यास प्रोजेक्टर साधारणपणे ३८,०००, ४ x ६ स्क्रिन ५,५००, वायर आणी जोडणी ३,००० बऱ्यापैकी चांगली (फिलिप्स किंवा सोनी) होम थिएटर सिस्टीम साधारणपणे १५,००० असा खर्च येतो. पण खरंच सांगतो प्रत्येक पैसा वर्थ आहे. सहकुटुंब बाहेर सिनेमाला जायचे म्हणले तर ६००-८०० रु खर्च नक्की अधीक खाणे, पार्कींग आणि जाणे येणे आहेच. यापेक्षा ही ‘वन टाईम इन्व्हेस्टमेंट’ बेस्ट आहे. हे सर्व खरेदी करण्यासाठी जवळजवळ वर्षभर मी पैसे साठवत होतो तो आत्ता योग आला.

तुमचे हे चित्रपट वेड अधीक ‘पॅम्पर’ करण्यासाठी तुम्ही एखादी चित्रपट- डिव्हीडी घरपोच पुरवणारी लायब्ररी लावु शकता. उदा. बिग-फ्लिक्स. मी महीना २०० रु या दराने दररोज एक या प्रमाणे जास्तीत जास्त ३० डिव्हीडी मागवु शकतो. त्यात अजुनही अनेक प्लॅन उपलब्ध आहेत. फक्त घरपोच डिलिव्हरी घेताना जरा बघुन घ्या. मला फार वाईट अनुभव आलाय. एकदा न बघताच एक डि.व्हि.डी घेतली आणि ती तुटकी निघाली, ज्याचे खापर माझ्यावरच फोडले गेले आणि त्याचे पैसे मला भरावे लागले.

असो, तर यासाठी अधीक माहीती हवी असल्यास जरुर कळवा. तुम्ही पुण्यात रहाणारे असाल तर प्रोजेक्टर आणि मुव्ही-स्क्रिन त्याची जोडणी हे सर्व नळस्टॉप वरील ‘सुजाता कंप्युटर’ कडे मिळु शकेल.

Movie Screen

Projector

झुझु – पांढऱ्या आकृत्या

आय.पी.एल च्या दरम्यान प्रर्द्शीत होणाऱ्या व्होडाफोनच्या जाहीराती सगळ्यांच्या चर्चेच्या आणि पसंतीच्या ठरत आहेत. त्याबद्दल थोडी माहीती.

सगळ्यांत पहीले म्हणजे ह्या जाहीराती ‘ऍनीमेटेड’ नसुन खऱ्या खुऱ्या लोकांवर चित्रीत करण्यात आलेल्या आहेत. ह्या जाहिरातींसाठी शक्यतो लहान मुले आणि बायकांचा वापर करण्यात आला आहे जेणेकरुन हे कॅरेक्टर्स आकाराने छोटे दिसतील. ह्या कॅरेक्टर्स चे ‘झुझु‘ असे नामकरण केले आहे. अर्थात जाहीरातीमध्ये कोठेही याचा उल्लेख नाही.

या जाहीरातींमधील चॅलेंजींग आणि सक्सेस भाग म्हणजे झुझुंच्या चेहऱ्यावरील हाव-भाव. जाहीरातकार येथे जिंकले आणि या जाहीराती प्रचंड लोकप्रिय झाल्या. ‘फेसबुक’ नावाच्या ‘सोशल-नेटवर्कींग’ साईटवर याची कम्युनीटी आहे आणि साधारणपणे ५००० हुन जास्त ‘झुझु फॅन’ ही आहेत. एवढेच नव्हे तर ‘यु-ट्युब’ सारख्या साईटवर जास्तीत जास्त वेळा पाहील्या गेलेल्या व्हिडीओ-मध्ये ‘झुझु’ च्या व्होडाफोनच्या जाहीरातींचा नंबर लागतो.

झुझु मजेशीर वाटावेत यासाठी त्यांची वेषभुशा ही तशीच मजेशीर करण्यात आली आहे. हा वेष दोन भागांचा आहे. डोके आकाराने मोठे तर बाकीचे शरीर लहान. बाकीचा सेट हा पुर्ण पणे राखाडी रंगात स्प्रे-पेंट करण्यात आला आहे. खरे झुझु तरीही आकाराने खुपच मोठे आहेत. जाहीरातींमध्ये ते छोटे दिसावेत म्हणुन ‘हाय-स्पीड’ कॅमेरातुन या जाहीराती चित्रीत केल्या गेल्या आणि नंतर त्यावर संगणकाने थोड्या प्रक्रिया केल्या गेल्या.

या जाहीरातींचे चित्रीकरण ‘ओ ऍन्ड एम’ संस्थेने ‘केप टाऊन, साउथ अफ्रीका’ येथे केले आहे. आणि मजा म्हणजे यातील काही पात्र ही चक्क अफ्रिकन आहेत. मध्ये कुठल्यातरी एका चॅनलवर या जाहीरातींचे ‘मेकींग’ दाखवत होते. तेंव्हा एक कृष्णवर्णीय अफ्रीकन एका खुर्चीवर डोक्यावर ‘ते’ डोके हेल्मेटसारखे ठेवुन आराम करत बसला होता. काही झुझु इकडुन तिकडे फिरत होते. फार मजा वाटत होती बघायला.

सध्या साधारण पणे १० जाहीराती दुरचित्रवाणीवर येत आहेत, अजुन अश्याच २० नविन जाहीराती लवकरच दुरचित्रवाणीवर येणार आहेत.

सो.. ऍन्जॉय !!

मुर्ती लहान पण किर्ती महान

ऑस्ट्रेलियामधील सगळ्यात भयानक आणि जिवीतहानी पोहोचवणारा जलचर कुठला या प्रश्नाचे उत्तर एक २.५ से.मी छोटासा आणी अती नाजुक (इतका नाजुक की जर त्याला काचेच्या भांड्यात ठेवले तर तो काचे वर आपटुन चक्क मरतो) असा हा जेली-फिश हे आहे.

आश्चर्य वाटले ना? काल ‘ऍनीमल प्लॅनेट’ वर एक खास कार्यक्रम या माश्यावर आयोजला होता. तो बघत बसलो आणि आश्चर्याचे एकावर एक धक्के बसत गेले. इतका छोटा तरीही इतका घातक? या माश्याबद्दलची बहुतेक सगळी माहीती मला कार्यक्रमातुन मिळालीच तरीही अधीक माहीती मिळावी म्हणुन नंतरचा एक तास महाजाल पिंजुन काढण्यात घालवला.

जेलीफीश या वर्गातील ‘एह-रु-कांजी’ हे या प्राण्याचे शास्त्रीय नाव. ऑस्ट्रेलीया मध्ये ऑक्टोबर ते मे या कालावधीमध्ये समुद्रात हे मासे मोठ्या प्रमाणात आढळतात. हे इतके घातक आहेत की काही समुद्रकिनारे या कालावधीमध्ये पोहोण्यासाठी चक्क बंद ठेवले जातात. याचा डंख बसलेला माणुस वेळीच आणि योग्य उपचार मिळाले नाहीत तर आपला जीव गमावु शकतो. याच्या शरीराची रचना इतर जेलीफीश प्रमाणेच आहे. त्याच्या डोक्याच्या भागावर एकुण ६ छोटी भोक असतात त्यातील ४ सुक्ष्म प्रकाश किरण बाहेर सोडुन समोरची आकृती तयार करतात तर २ हे बघण्याचे काम करतात. हे ‘डोळे’ एका जागेवर फिक्स बसवलेले नसतात. त्यामुळे जेलीफीश कसाही उलटापुलटा झाला तरी हे डोळे त्याप्रमाणे उलटे होतात, त्यामुळे ह्या जेलीफिशला कुठल्याही अवस्थेत समोरचे सरळच दिसते. रात्रीच्यावेळी शांत पाणी (कमी वेगाचा प्रवाह असलेला भाग) बघुन हे मासे विश्रांती घेउन उर्जा साठवतात.

याचा डंख झाल्यास अतीशय वेदना होतात. रक्तदाब कमीतकमी दुप्पटीने तर ह्रुदयाचे ठोके तिपटिने वाढतात. अंगाला खाज सुटते, सर्व शरीरभर अतीशय वेदना होतात खासकरुन पोट, पाठ, हात आणि पाय, अस्वस्थपणा, उलट्या, डोकेदुखी, सर्वांगाला घाम फुटेणे अशी लक्षणे दिसुन येतात. हा त्रास साधारण २० तास तरी रहातो.

हे फिश नक्की कधी येतात कधी जातात?, त्यांची जिवनशैली काय आहे?, ते प्रजनन कधी, कुठे करतात?, त्यांच्या एवढे विषारी असण्याचे कारण काय? त्यांच्या डंखावर प्रभावी उपचार काय? या सर्वावर सध्या शोध चालु आहे.

शाल वुई डान्स?

खरंच सांगतो, मला ना या हॉलीवुडवाल्यांच फार कौतुक वाटतं. म्हणजे आपल्याकडे चांगले सिनेमे बनत नाही असे नाही. पण त्यांच्याकडचे विषय इतके वेगळे असतात आणि तरीही त्याची योग्य हाताळणी, सुयोग्य अभिनय आणि तांत्रीक सहाय्यता तेथील सिनेमाला एका वेगळ्याच पातळीवर नेहुन ठेवतात.

काही दिवसांपुर्वी “शाल वुई डान्स?” या नावाचा एक हॉलीवुड पट पहाण्यात आला. एस. ई. एक्स. वाय. जेनीफर लोपेज( जे.लो), शिल्पा शेट्टीवर चुंबनांचा वर्षाव करणारा रिचर्ड गिअर ही दोन प्रमुख पात्र या चित्रपटात आहेत. गोष्ट फार काही मोठी नाही. रिचर्ड एक एस्टेट एजंट असतो. लग्न झालेला, एक अपत्य असलेला सुखासीन माणुस. जिवनात फार काही वेगळे घडावे किंवा मिळवायचे रहायलेय असे नसलेला. ऑफीसमधुन घरी परतताना रेल्वेच्या खिडकीच्या काचेतुन त्याला एका इमारती बसलेली एक तरूणी (जे.लो) नेहमी दिसायची. शुन्यात नजर लागलेली, चेहऱ्यावर खिन्न भाव असलेल्या त्या तरुणीशी त्याची काही वेळेला नजरानजर पण व्हायची. बरेच दिवस असे झाल्यावर त्याला तिच्याबद्दल आकर्षण वाटायला लागते. शेवटी एके दिवशी तो रेल्वेमधुन मधेच उतरतो आणि त्या इमारतीमध्ये शिरतो.

ती इमारत एका “डान्स क्लास” ची असते. रिचर्ड ही लगेच त्या क्लासला नाव नोंदवतो. परंतु पहील्याच दिवशी त्याच्या पदरी निराशा पडते कारण त्याची डान्स टिचर ही जे.लो. ऐवजी दुसरीच कोणीतरी असते. काही दिवसांनंतर त्याची आणि जे.लो. ची भेट होते तेंव्हा जे.लो त्याला स्पष्ट सांगते की “जर का तु डेटींग साठी हा क्लास लावला असशील तर ते कधीच शक्य नाही, त्यापेक्षा तु इथुन चालता हो.”

पण एव्हाना रिचर्ड ला डान्स आवडायला लागलेला असतो. तो जिद्दीने क्लास चालु ठेवतो. पुढे पुढे त्याची आणि जे.लो. ची चांगली मैत्री जमते. दोघे मिळुन एका प्रतीयोगीते मध्ये ही भाग घेतात. रिचर्ड मध्ये झालेला बदल त्याच्या पत्नीच्या लक्षात येतो आणि संशय आल्यामुळे ती त्याच्यावर लक्ष ठेवायला एक खाजगी गुप्तहेर नेमते.

पुढे काय होते? रिचर्ड-जे.लो जोडी ती प्रतीयोगीता जिंकतात का? रिचर्ड आणि त्याच्या पत्नीमध्ये आलेला दुरावा आणि संशयाचे मळभ दुर होते का? हे सर्व जाणण्यासाठी हा “फिल-गुड” सिनेमा बघणेच योग्य ठरेल.

आय.एम.डी.बी. रेटींग ६.१/१०
माझे मात्र ८/१०

उत्क्रुष्ट अभिनय, संगीत, छायाचित्रीकरण मांडणी सर्वच उत्तम. जे.लो. चा अभिनय ही नक्कीच जमेची बाजु आहे. ‘ऍनाकोंडा’, ‘मॉन्स्टर इन लॉ’, ‘मेड इन मॅनहॅटन’ प्रमाणेच तिचा वावर, अभिनय आणि तिचे रुप सर्व काही ए-वन

काळे ‘गुगल’

संगणक कंपनीमध्ये काम करणारे असे किती जण आहेत जे ‘गुगल.कॉम’ वापरत नाहीत? माझ्या माहीतीप्रमाणे तरी हे जवळ-जवळ अशक्यच आहे. किंबहुना आम्ही जे कमवतो त्यातील कित्तेक पैसा हा केवळ गुगल मुळेच मिळवु शकलोय, नाहीतर कंपनीने आम्हाला काही येत नाही म्हणुन केंव्हाच बाहेर काढले असते.

तर या ‘गुगल.कॉम’ मधील, म्हणावी तर त्रुटी अशी एक गोष्ट उघडकीस आली आहे. गुगलचे पान हे पुर्ण पांढऱ्या रंगाचे आहे. आणी हे पान संगणकाच्या पडद्यावर दाखवायला जास्ती इलेक्ट्रीक पॉवर वापरली जाते. जर का हेच पान गडद रंगात असते, उ.दा. काळा, तर खुप कमी पॉवर लागेल. एका रिपोर्टनुसार याचे प्रमाण प्रत्येक ताशी / प्रत्येक वर्षी 750 मेगा वॉट्स इतकी कमी पॉवर लागेल.

मग काय विचारता, गुगलनेही ही सुचना मान्य केली आणि तसेच अजुन एक प्रणाली विकसीत केली ज्याचे नाव ब्लॅकल (http://www.blackle.com) सर्व काही अगदी तस्सेच, फक्त काळ्या रंगात.. ब्लॅक + गुगल = ब्लॅकल.

बघा वापरुन, आत्तापर्यंत १,१७३,३५२.८०६ वॅट्स इतकी पॉवर ही प्रणाली वापरल्यामुळे वाचली आहे आणि हा आकडा जसा जसा वापर वाढेल तसा तसा वाढतच जाईल.