जिनाने तिचा नाजुक हात परेराच्या ओठांवर ठेवला. “आता तुझा मार्ग तोच माझा मार्ग परेरा.. मी तुला आधीच सांगीतले आहे, मला पैसे नसले तरी चालतील. व्यसनापोटी माझ्या हातुन घडलेल्या चुकेला तु माफ नाही करणार?” परेराच्या नजरेला नजर भिडवत जिना म्हणाली
परेराने आपले ओठ तिच्या ओठांवर टेकवले..
“सर, मला अजुनही नक्की कळत नाहीये की ही केस दिसते तश्शीच सोप्पी आहे का तुम्ही म्हणताय तसे घडले आहे. एका दृष्टीने तुम्ही परेराबद्दल जे बोलत आहात त्यात तथ्य वाटते आहे, पण दुसर्या बाजुने अजुनही बर्मननेच ही चोरी रमाकांत भोसलेच्या साथीत घडवुन आणली आहे असे वाटते आहे”, पाटील म्हणाले.
“ठिक तर मग, आता आपण निदान काही दिवस फक्त परेरा आणि जिनावरच लक्ष केंद्रीत करु. फक्त काही दिवस. लक्षात ठेवा पाटील आपल्याला पोलीस भरतीच्या वेळी प्रक्षीक्षणादरम्यान काय शिकवले होते? प्रत्येक गुन्हेगार त्याचा ठसा मागे ठेवतोच. प्रत्येक गुन्हेगार काही ना काहीतरी चुक ही करतोच. पोलीस म्हणुन आपल्याला ती एकमेव संधी असते. ती संधी आपण साधली तर गुन्हा काही दिवसांत उघड होतो, नाही तर मग मात्र गुन्हेगार आपल्या हातुन सुटला समजायचे. अशी आशा करु की गुन्हेगाराने अजुन ती चुक केलेली नाही थोडक्यात आपली ती संधी हुकलेली नाही. आपल्याला बारकाईने लक्ष ठेवुन काम करायचे आहे. फक्त काही दिवस पाटील.. फक्त काही दिवस.”
रॉबरीला साधारण एक महीना उलटुन गेला होता. गावातील बहुतेक सर्वजण त्याबद्दल विसरुनही गेले होते.
“जिना, मी काही दिवस गोव्याला जात आहे. तेथील व्यवस्था लावुन ठेवायची आहे. इथुन निघुन गेल्यानंतर तेथे सगळे तयार हवे.. आपले ’लव्ह नेस्ट’. हा सगळा माल इथुन गायब करुन थेथे आपल्या घरट्यात जाऊन गुडुप व्हायचे आहे. मी इथे नसताना काहीही गडबड करु नकोस.. ओके?” परेरा जाताना जिनाला सांगुन गेला.
***************
“पाटील..”, जॉनने पाटलांना हाक मारली
“बोला साहेब..” पाटील म्हणाले.
“पाटील.. परेरा त्या दिवशी घरीच होता आणि त्याला प्रत्यक्ष घरात पाहीले आहे असे सांगणारे किती साक्षीदार भेटले तुम्हाला?” जॉनने सब-इस्न्पेक्टर पाटीलांना प्रश्न केला
“नाही, तसं कोणीच भेटले नाही, जिना बर्मन सोडल्या तर…” पाटील म्हणाले
“अस्सं..” कसलातरी विचार करत जॉन म्हणाला
“म्हणजे, एक तर परेरा खरंच त्या दिवशी घरी होता, किंवा…..”
“…किंवा जिना बर्मनसुध्दा परेराला सामील आहे.. असंच ना?”, जॉनचे वाक्य पुर्ण करत पाटील म्हणाले
जॉनच्या चेहर्यावर हास्य पसरले.. “पाटील.. आपल्याला त्या जिना बर्मनवर लक्ष ठेवले पाहीजे. परेराकडुन सहजासहजी काही चुक होईल असे वाटत नाही, पण जिना.. एक छोटीशी चुक आणि आपण त्यांना जाळ्यात पकडु शकतो..”
“पाटील, तुम्ही नॅशनल जिऑग्राफीक चॅनल बघता का हो?” जॉनच्या अचानक आणि आचरट प्रश्नाने पाटील गडबडुन गेले. आपले असले अतरंगी सर, त्यांच्या डोक्यात कधी काय चालु असेल ह्याची कल्पनाच करणे अशक्य ह्या मताप्रत पाटील येऊन पोहोचले होते.
“हो सर, बघतो कधी कधी..”
“हिंस्त्र श्वापद शिकार कशी करतात बघीतलीत कधी? बायसन्स.. प्रचंड ताकदवान, माजलेले बैल, २-२ सिंहांना उचलुन फेकण्याची ताकद असते त्यांच्यात. नेहमी कळपाने फिरतात. परंतु शेरनी जेंव्हा त्यांची शिकार करते तेंव्हा ती कळपावर हल्ला नाही करत, एकट्या दुकट्या पडलेल्यावरच किंवा कमजोरावरच करते. तिच गोष्ट हरीण, झेब्रांच्या बाबतीत. इतरवेळी त्यांना पकडणे अशक्य, पण बेसावध, एकट्या पडलेल्या, वाट चुकलेल्या प्राण्याला पकडणे नक्कीच शक्य असते.. नाही का?”, जॉनने विचारले.
“हो सर.. पण त्याचा आत्ता काय संबंध???”, काहीच न समजल्यामुळे पाटील म्हणाले.
“पाटील, परेरा म्हणे कुठे बाहेरगावी गेला आहे? सावज एकटे आहे, बेसावध आहे, मारायची का झडप?” जॉन
“येस्स स्सर..”, पाटलांची अचानक ट्युब पेटली.
“एक काम करा, तुम्ही जिनाला एकदा गाठा. आज किंवा उद्याच गाठा शक्यतो. तुमची भेट अगदी सहज, योगायोगाने घडली आहे असे वाटले पाहीजे. बोलता बोलता रॉबरीचा विषय काढा. तिला जाणीव करुन द्या की आपण पोलीस त्या केसबद्दल आता काहीच करत नाही आहोत. ती केस जवळ जवळ बंद झाल्यातच जमा आहे हे तुमच्या बोलण्यात येऊ द्यात. जेणे करुन जिना बेसावध होईल. कळलं?” जॉन
पाटलांनी अज्ञाधारकपणे मान डोलावली.
“नमस्कार मिसेस बर्मन”, मार्केटमध्ये पाटलांनी अचानकपणे जिनाला गाठले. पाटलांबरोबर त्यांची पत्नी सुध्दा होती. हातात बाजाररहाटाचे सामान घेतलेले, घरगुती कपड्यांतील पाटलांना बघुन जिनाला काही विशेष वाटले नाही.
“नमस्कार पाटील साहेब, नमस्कार मिसेस पाटील”, जिना म्हणाली.
“काय कसे काय चालले आहे लॉज?”
“ठिक”
“तुमच्या खानावळीत फिश फार सुंदर मिळतो असे ऐकुन आहे. आमच्या घरी काय कोणी खात नाही, एकदा येऊन जाईन म्हणतो”,पाटील
“हो हो.. का नाही, जरुर या. मिसेसना पण घेउन या, त्यांच्यासाठी व्हेज पण असतेच की”, जिना आनंदाने म्हणाली.
“ठिक तर, येऊन जाईन ह्या शुक्रवार-शनिवारी. तसेही स्टेशनात फार काही काम नसते आजकाल.” पाटील
“चालेल जरुर या” जिना म्हणाली
“हो म्हणजे, ती बॅंक रॉबरीची केस आम्ही जवळ जवळ बंदच करुन टाकली आहे. त्यात काही नविन प्रगती नाहीच झाली. आणि तसेही मित्तलांना त्यांच्या चोरी झालेल्या पैश्याची काळजी नाही, इंन्शोरंन्स क्लेम करुन ते मोकळे झालेत मग आम्ही तरी कश्याला उगाचच कष्ट करायचे नाही का?
हं पण मिस्टर बर्मन सापडले असते तर… असो.. जे झालं ते तसंही लोकांच्या आणि पर्यायाने आमच्या विस्मरणातच गेले आहे. आयुष्यात पुढे जात रहाणं महत्वाचे.. नाही का??” पाटील म्हणाले..
“हम्म..” जिना म्हणाली.. पण तिच्या चेहर्यावरील बदलेले भाव पाटलांनी अचुक ओळखले होते आणि आपल्या गळाला मासा नक्की लागणार ह्याची जणु खात्रीच त्यांना झाली होती.
घरी परतताना जिना एका ज्वेलरीच्या दुकानासमोर थांबली. बाहरच्या काचेमागे लावलेला तो डायमंड नेकलेस कित्तेक दिवस तिचे लक्ष वेधुन घेत होता. किचेनमध्ये जिनाला मदत करणारी मदतनीस तिला एकदा म्हणाली होती, “मॅडम घेउन टाका ना तो नेकलेस, कित्ती छान आहे तो, आणि तुमच्या गोर्यापान, नाजुक गळ्याभोवती मस्त शोभुन दिसेल तो.” पण जिनाने तेंव्हा तिचे बोलणे हसण्यावारी न्हेले होते. पण आता?? घरात कपाटात इतका पैसा धुळ खात पडुन आहे. कित्तेक करोडमधुन लाख-दिड लाख गेले तर परेराला लगेच थोडं नं कळणार आहे? त्याला सांगायचेच नाही. आणि एकदा इथुन गेल्यावर मग त्याला काय करायचे आहे मी पैसा कसा खर्च करते ते. शिवाय आत्ताच पाटील म्हणाले की ती केस बंद झाल्यातच जमा आहे. दीड-महीन्यांनतर कश्याला कुणाच्या लक्षात येते आहे.
परेरा उगाचच छोट्या छोट्या गोष्टींचा बाऊ करतो आहे. शेवटी ह्या पैश्यावर त्याचा जितका हक्क आहे तितकाच माझा पण आहे. तो रॉबरीच्या वेळी घरीच होता हे सांगणारी मी एकमेव साक्षीदार आहे आणि मी नसते तर सर्व संशय त्याच्यावरच होता..”
जिना घरी गेली आणि कपाटातुन पैसे बाहेर काढले. हजार हजाराच्या नोटांची मोठ्ठी रास बेडवर उतरंडली गेली. जिनाने त्यातुन दीड लाख रुपये काढले आणि बाकीचे पैसे जागच्या जागी ठेवुन दिले.
पुढच्या काही तासांतच जिना कपाटातल्या आरश्यासमोर तो डायमंड नेकलेस घालुन त्याचे सौदर्य न्हाहाळत होती त्याचवेळी जॉनच्या टेबलावरचा फोन खणखणला.
“जॉन साहेब, लाखन ज्वेलर बोलतो आहे..” पलीकडुन आवाज आला.
पलीकडचा आवाज थांबल्यावर जॉन म्हणाला, “शाब्बास लाखन भाई. मी माणुस पाठवतो, त्याच्याबरोबर तुर्तास मला नोटांचे नंबर्स कळवा, आणि जोपर्यंत मी सांगत नाही तो पर्यंत त्या नोटा कृपया खर्च करु नका. तुम्हाला शासनातर्फे भरपाई देण्याचा वादा करतो मी..”
“पाटील.. मासा लागला गळाला..आता घाई करायला हवी.. मी सांगतो तसे करा..” असं म्हणुन जॉनने सर्व माहीती सांगीतली आणि पाटलांना ज्वेलरीच्या दुकानात पिटाळले.
***************
परेरा गोव्यावरुन परतला तेंव्हा तो खुप खुश होता. मनासारखा एक समुद्रकिनारी बंगला त्याने पाहुन ठेवला होता. जिनाबद्दल त्याने खुप विचार केला आणि शेवटी जिना तयार असेल आणि निट वागणार असेल तर लग्न करायला काय हरकत आहे? इतका सारा पैसा, सोबतीला एखादा कॅसिनो घेऊन टाकायचा आणि जिना असेल तर उरलेले आयुष्य अगदी सुखाचे जाईल असा प्लॅन त्याने करुन ठेवला होता.
बॅंकेत आल्यावर त्याने सेफमध्ये एक चक्कर मारली. लॉकरमधील कॅश आता तळाला पोहोचली होती. परेराच्या अनुपस्थीतीत हळु हळु कॅश न्हेण्याचे काम जिनाने चोख पार पाडले होते. उरलेली कॅश काही आठवड्यातच पुर्णपणे बॅंकेच्या बाहेर गेली की आपण राजीनामा टाकायला मोकळे असा विचार करत परेरा केबीनमध्ये खुर्चीला रेलुन बसला होता.
काचेच्या दरवाज्यातुन जॉनला आतमध्ये येताना पाहुन त्याच्या कपाळावर एक आठी उमटली. पण क्षणार्धात पुर्ववत करत तो चेहर्यावर हास्य आणत उभा राहीला..
“अरे जॉन साहेब.. या या.. आज इतक्या दिवसांनंतर अचानक कशी वाट चुकलात? बसा.” म्हणत परेराने जॉनचे आणि पाटलांचे स्वागत केले.
“काही विशेष नाही, नेहमीचेच, रॉबरीबद्दल थोडीशी मदत हवी होती”, परेराचा चेहरा काळजीपुर्वक पहात जॉन म्हणाला.
“हो हो.. थोडी काय? भरपुर घ्या. बोला काय मदत करु?”, परेरा चेहर्यावरचे हास्य कायम ठेवत म्हणाला.
“फार काही नाही. आम्ही रॉबरीची केस बंद करत आहोत. फाईलला म्हणुन लावायला, शक्य असेल तर त्या दिवशी रॉबरीच्या कॅशच्या नोटांचे जे डीनॉमीनेशन होते आणि त्यांचे नंबर .. म्हणजे अगदी प्रत्येक नोटांचे नको, पण एक रेंज मिळाली तरी चालेल..” जॉन म्हणाला.
केस बंद करतो आहे म्हणाल्यावरच परेरा सातव्या आकाशात पोहोचला होता. ह्यावरुन अजुन आनंदाची बातमी काय असु शकेल? गोव्याला सगळे सेट झाले आहे, जिना आपल्याच बाजुने आहे, रॉबरीची केस बंद होते आहे आणि बहुतेक सर्व कॅश आधीच आपल्या कपाटांत पोहोचली आहे. आय थिंक आय एम दी विनर.. परेरा मनातल्या मनात विचार करत होता.
“जरुर..” असे म्हणत परेराने ड्रॉव्हरमधुन काही कागद बाहेर काढले आणि एकदा नजरेखालुन घालुन झाल्यावर मग ते जॉनकडे दिले.
“धन्यवाद परेरासाहेब, ह्यापुढे पुन्हा तुम्हाला त्रास नाही देणार..” असं म्हणुन जॉन आणि पाटील लगेचच निघुन गेले.
ते गेल्यावर मात्र परेराला अस्वस्थ वाटू लागले. “काही तरी चुकते आहे.”, परेराचा सिक्स्थ सेन्स त्याला सांगत होता. “इतक्या दिवसांनंतर अचानकपणे जॉनला नोटांचे नंबर कश्याला हवे असतील?”
तर दुसरे मन म्हणत होते, “उगाच कश्याला चिंता करायची? जॉन म्हणाला ना केस क्लोज करतो आहे, केवळ एक फॉर्मालीटी म्हणुन त्याला ते नंबर्स हवे होते… आणि समजा घेतले नंबर्स तरी काय सिध्द करेल तो? सर्व नोटा तर अजुनही घरात किंवा लॉकर्स मध्येच पडुन आहेत.”
आणि त्याच वेळेस परेरा खडबडुन जागा झाला…”इतके दिवस त्या नोटा माझ्या नजरेखाली होत्या.. पण मी गोव्याला गेल्यावर जिनाने काही…”
परेराच्या चेहर्यावर घामाचे थेंब जमा झाले. बॅंक बंद झाल्याझाल्या जवळ जवळ तो धावतच घरी पोहोचला. जिना हॉलमध्ये लोकांना चहा देत होती.
“जिना, दोन मिनीटं माझ्या खोलीत ये, अतीशय महत्वाचे बोलायचे आहे..” परेरा म्हणाला.
“परेरा, मी कामात आहे, नंतर येते”, जिना
“नाही जिना, नंतर नाही, नंतर कदाचीत फार उशीर झाला असेल, आत्ता लग्गेच ये” असं म्हणत परेरा जिना धाड्धाड चढत आपल्या खोलीत पोहोचला. जिनासुध्दा मागोमाग त्याच्या खोलीत गेली.
“बोल, काय काम आहे?”,जिना
“जिना.. मला खरं सांग, त्या नोटांमधील काही नोटा तु खर्च केल्या आहेस”, जिनाच्या डोळ्यात खोलवर बघत परेरा म्हणाला.
“नाही परेरा.. आपलं आधीच ठरलं आहे.. त्याप्रमाणे सर्व पैसा अजुनही कपाटातच आहे.. पण का तु का असं विचारतो आहेस”, जिना म्हणाली.
“जिना.. निट आठवं खरं सांग..” जिनाला गदागदा हलवत परेरा म्हणाला.
“परेरा यु आर हर्टींग मी..”, परेराचा हात बाजुला ढकलत जिना म्हणाली.
“हे माझ्या प्रश्नाचे उत्तर नाही जिना, मला निट आठवुन उत्तर दे”, परेरा
“नाही केले.. आणि केले असतील तरी तुला काय करायचे आहे त्याच्याशी?? तुझा जितका हक्क त्या पैश्यावर आहे, तितकाच माझा आहे. आणि मी माझ्या हिश्याचे काय करायचे हे तु सांगायची गरज नाही”, वैतागत जिना म्हणाली.
“जिना.. आपल्या आयुष्याचा प्रश्न आहे हा. प्लिज निट आठव आणि मला सांग”, परेरा काकुळतीला येऊन म्हणाला
बर्याच वेळ विचार करुन शेवटी जिना म्हणाली.. “हो..”
“किती? किती पैसे खर्च केलेस?”, परेरा
“हे बघ परेरा.. माझ्या हिश्यातला पैसा मी वापरला आहे. वाटणी करताना तेवढे पैसे कमी दे. काय प्रॉब्लेम आहे???” जिना
“कित्ती पैसे खर्च केलेस जिनाsssssss”
“दीड-लाख.. मला.. मला तो डायमंडचा नेकलेस हवा होता…” जिना म्हणाली.
परेराने जिनाच्या एक थाडकन मुस्काटात लावुन दिली.. जिना धडपडत भिंतीला जाऊन धडकली.
“तुला माहीती आहे तु काय केलेस ते? हजार वेळा सांगुनही तुला कळत नव्हते का? पोलीस काय मुर्ख आहेत का इथले?”
“काय झालंय परेरा? पोलीसांचा काय संबंध.. उलट सब-इन्स्पेक्टर पाटील तर मला म्हणाले की रॉबरीची केस आता बंद होणार आहे म्हणुन..”
“पाटील?? काय म्हणाले? कधी म्हणाले??” जिनाच्या जवळ जात परेरा म्हणाला.
जिनाने त्याला घडलेली हकीकत सांगीतली.
परेरा डोक्याला हात लावुन खाली बसला. “त्यांनी तुला मुर्ख बनवले जिना.. आपण फसलो आहोत. सकाळीच जॉनने रॉबरीच्या नोटांचे नंबर्स माझ्याकडुन न्हेले ह्याचा अर्थ तु दिलेल्या नोटा त्यांच्याकडे आहेत आणि ते पडताळुन पहात असतील की त्या नोटा रॉबरीच्या नोटाच आहेत का? अजुन पर्यंत ते इथे आले नाहीत ह्याचा अर्थ त्यांना इतक्या करोडो रुपायांच्या नोटांमध्ये ह्या नोटांचे नंबर अजुन मॅच झालेले नाहीत. पण काही तास जिना.. काही तास आणि ते इथे येऊन पोहोचतील..”
“मग आता??” जिनाने विचारले
“आता आपण काहीच करु शकत नाही जिना.. इथुन आपल्याला पळुन जायला हवे, जेवढे पैसे आहेत तेवढेच पदरात पाडुन घ्यायचे. तेवढेच आपल्या नशीबात होते असं समजायचे.”
जिनाच्या डोळ्यातुन पाणी वहायला लागले. तिला सार्या प्रकाराची चुक उमगली होती आणि ती हळु हळु डिप्रेशन मध्ये जायला लागली होती.
“आय एम सॉरी परेरा.. मी तुझे ऐकायला हवे होते.. प्लिज मला माफ कर.. मला एकटीला नको सोडुस प्लिज परेरा”
परेरा तिच्या जवळ आला आणि जिनाला मिठीत घेतले…”नाही जिना.. मी तुला एकटीला नाही सोडणार. तुला तुझ्या नवर्याकडे पाठवुन देतो आहे. तेथे तो तुझी वाट पहात आहे. तुला एकटेपणा नाही जाणवणार जिना”, असं म्हणुन परेराने जिनाच्या तोंडावर हात ठेवला आणि खिश्यातुन आपला मिलट्री नाईफ काढुन तिच्या पोटात खुपसला.. एकदा.. दोनदा.. तिनदा.. चारदा… आणि जिना शांतपणे जमीनीवर कोसळली.
“सॉरी जिना.. पण सैन्यात कुठलीही चुक क्षम्य नसते. एक चुक आणि मृत्यु तुम्हाला कवटाळतो. तुझी लायकी नव्हती श्रीमंत व्हायची. उद्या पुन्हा तु काही तरी घोळ घालशील. मला माझं आयुष्य तुझ्या मुर्खपणाच्या भरवश्यावर नाही घालवायचे जिना.. गुड बाय” असं म्हणुन परेरा माघारी वळला.
त्याने आपली बॅंग उघडली आणि कपाटातले पैसे पटापटा त्या बॅंगेत भरायला सुरुवात केली.
***************
“येस्स.. हे बघा पाटील.. ही रेंज बघा.. जमलं का? ह्या नोटा रॉबरीमधल्याच आहेत. शंभर टक्के.. चला आपल्याला हातकड्या घालायला जायचे आहे”, असं म्हणत जॉन बाहेर आला आणि त्याने जिप चालु केली. पाठोपाठ पाटील येऊन पोहोचले होते.
जॉन आणि पाटील लॉजमध्ये घुसले आणि जिना चढत ते परेराच्या खोलीत आले. खोलीचे दार लाथेनेच उघडत जॉन आतमध्ये घुसला. जमीनीवरच जिनाचे प्रेत पडले होते. शरीरातुन वहाणारे रक्त ह्या गोष्टीची खात्री देत होते की खुन नुकताच झालेला आहे.
“चला पाटील, परेरा निसटला… कंट्रोल रुमला फोन करा, नाकाबंदी करा..” जिन्यावरुन धावत धावत खाली येत जॉन पाटलांना सुचना देत होता.
परेरा बर्मनची खटारी गाडी घेउन शक्य तितक्या वेगाने चालला होता. रॉबरीची जवळ जवळ दहा कोटी कॅश मागच्या डीक्कीत भरलेली होती. परेराने दिव्यांच्या उजेडात पाहीले समोरचा रस्ता अडवुन पोलीसांची एक जिप उभी होती. परेराने गाडीचा वेग वाढवला.
समोरच्या पोलीसाने अचानक वेग वाढवलेली मोटार येताना पाहुन त्याने खिश्यातुन पोलीस सर्व्हीस रिव्हॉल्व्हर काढले, नेम धरला आणि तिन गोळ्या झाडल्या. त्यातील दोन गोळ्यांचा नेम चुकला पण गाडी शेजारुन जात असताना फायर केलेली गोळी गाडीचे दार पार करुन आत घुसली आणि परेराच्या मांडीचा वेध घेतला.
वेदनांची एक तिव्र लाट परेराच्या शरीरातुन गेली. परंतु परेरा थांबला नाही आणि काही क्षणात त्याची गाडी अंधारात अदृष्य झाली.
काही क्षणातच तो फ्रि-वेवर होता. गोवा-५०० कि.मी. परेराने बोर्ड वाचला. पायातुन असह्य वेदना होत होत्या. अॅस्कलरेटर दाबताना पायातुन एक कळ जात होती. पण परेरा पुर्णपणे फोक्स्ड होऊन गाडी हाकत होता. सलग साडेपाच तास गाडी चालवल्यावर परेराच्या डोळ्यासमोर अंधेरी यायला लागली. जखमेतुन बरेचसे रक्त गेले होते. परेराने गाडीच्या सिट कव्हर्स फाडुन पायाला बांधल्या होत्या, पण रक्तप्रवाह वेगाने नसला तरीही थोड्याफार प्रमाणात चालुच होता.
परेराला एव्हाना अशक्तपणा वाटु लागला होता.
हायवे वरुन गाडी चालवणे धोक्याचे होते. त्याच्या गाडीची माहीती एव्हाना सर्व टोल-नाक्यांना पोहोचल्याची शक्यता नाकारता येत नव्हती. म्हणुन परेराने आड गावातुन गोव्याकडे जायचे ठरवले होते. रात्रीची वेळ आणि त्यातच अशक्तपणा त्यामुळे मोठ्या मुश्कीलीने परेरा गाडी चालवत होता. मात्र काही अंतर गेल्यावर त्याला थांबावे लागले कारण रस्ता बंद होता. रस्त्यावर मोठ मोठी दगड लावुन ठेवली होती.
चरफडत परेरा गाडीतुन खाली उतरला. इतक्यावेळ आखडुन बसल्यानंतर परेराचे स्नायु आकुंचन पावले होते. जखमेला रग लागली होती. पाय खाली टेकवताच पुन्हा एकदा तिव्र वेदना परेराच्या अंगातुन गेली. परेरा लंगडत लंगडत त्या दगडांपाशी गेला आणि एक एक दगड बाजुला करायला लागला. एवढ्यात अंधारातुन कुठुन तरी ३-४ जण वानरांसारख्या उड्या मारत त्याच्या समोर आले.
साधारण पंचवीशीतील ३ तरूण आणि एक तरूणी, पाठीपर्यंत वाढवलेले केस, वाढलेल्या दाढ्या, मळकट्ट, घाणेरडा वास मारणारे कपडे ह्यावरुन ते लोकं हिप्पीच वाटत होते.
“ए.. हिरो.. चल हटा-सावन की घटा..” त्यातला एक जण परेराला दरडावुन म्हणाला.
“ए चिकने.. हमको गोवा जानेका है.. तेरा गाडी मांगताय.. तु अब इधरीच रुकनेका..” दुसरा म्हणाला..
परेराच्या डोळ्यासमोर अंधारी येत चालली होती. ह्या परीस्थीतीत त्यांच्याशी मुकाबला करणे त्याला अशक्यच होते.
“हे बघा.. तुम्हाला हवे तितके पैसे देतो.. पण प्लिज मला इथेच उतरवु नका.. मी येतो तुमच्याबरोबर. तुम्ही गोव्याला पोहोचलात की निघुन जा ना..” परेरा अजीजीने म्हणाला..
“तु? हवे तितके पैसे..?? अबे ही खटारी गाडी बघुन तुझ्याकडे दोन रुपये तरी असतील की नाही अशी शंका येतेय, तु काय पैसे देतोस.. चल हुड..” ती पोरगी म्हणाली.
“हे बघा.. माझ्यावर विश्वास ठेवा.. हवे तितके पैसे मी द्यायला तयार आहे.. अगदी दोन-चार लाख सुध्दा. पण प्लिज मला बरोबर घ्या..” परेरा म्हणाला.. ह्या लोकांना जर सांगीतले गाडीत पैसे आहेत तर ही लोकं पैसे घेउन फरार होतील ह्या विचाराने परेरा त्याबद्दल काहीच बोलला नाही.
“अबे, तेरेको बोला ना,, नही आनेका तो नही आनेका…” त्यातील एकाने परेराचा रक्ताने भरलेला पाय बघीतला..”तेरेको एक बार बोला तो सम्झत्ता नही ना.. येले..” असं म्हणुन त्याने परेराच्या जखमेवर एक जोरदार लाथ घातली..
परेरा जिवाच्या आकांताने किंचाळला आणि खाली कोसळला.
त्या तिघांनी मिळुन परेराला बाजुच्या झाडीत ढकलुन दिले आणि ते परेराची गाडी घेउन पसार झाले.
परेरा हताशपणे ती दहा-कोटींची गाडी नजरेआड होताना पहात राहीला. परेराच्या जखमेतुन पुन्हा एकदा जोरदार रक्तप्रवाह सुरु झाला होता. वेदनेने त्याचे अंग पुर्ण बधीर झाले होते. तो त्या झाडीत निपचीत पडुन राहीला. हालचाल करण्याची त्याची पुर्ण ताकद नाहीशी झाली होती, चेहरा पांढराफटक पडला होता.
अती-रक्तस्त्रावाने परेराची शुध्द हरपली.
परेराच्या गाडीचे वर्णन आणि रजिस्ट्रेशन नंबर सर्वत्र कळवला होता. गोव्याच्या अलीकडच्या टोल नाक्यावर हिप्पींना पकडण्यात आले. तिन दिवसांनंतर जॉन जेंव्हा गाडीबरोबर पकडल्या गेलेल्या हिप्पींशी बोलत होता तेंव्हा त्याला कळाले की परेरा कुठे असु शकतो.
जॉन आपली जिप घेऊन तेथे पोहोचला तेंव्हा बाजुच्या झुडुपात वाळलेल्या रक्ताच्या पापुद्र्या लागलेला परेराचा देह त्याला सापडला..
[समाप्त]
