। ५ ।
“ठण्णssssss”, ती लोखंडी पेटी त्या लोखंडी जिन्यावरच्या पहील्या पायरीवर आपटल्यावर आवाज झाला आणि करणच्या काळजाचा ठोकाच चुकला. दचकुन त्याने इतरत्र पाहीले.. परंतु आजुबाजुला कोणीच नव्हते. तिसर्या मजल्यावर चालु असलेल्या संगीत धिंगाण्याचा आवाज ऐकु येत होता. अनेक अनेक्सुनुमान ’मुन्नी बदनाम हुई..’च्या गाण्यावर बदनाम नृत्य बेहोशपणे करण्यात मग्न होत्या.
करणने काही क्षण थांबुन कानोसा घेतला आणि पुन्हा एकदा ती पेटी ओढली… पुन्हा एकदा “ठण्ण…….”
तिन-चार पायर्या उतरल्यावर करणची भिती चेपली आणि तो अधीक वेगाने खाली उतरु लागला.
निकी एव्हाना बेसमेंटच्या पार्कींगमध्ये जाऊन पोहोचली होती. तिने आपली गाडी काढली आणि जिन्यापाशी उलटी करुन ठेवली. निकीला गाडी लावताना पाहुन तेथील वॉचमन लगेच शिट्टी मारत आला…
“मिस्स… एस्क्युज मी.. गाडी तेथे लावु नका जिन्यापाशी…”
त्याला गाडीजवळ येताना बघुन निकी लगेच गाडीतुन खाली उतरली आणि तो अधीक जवळ यायच्या आधीच ती घाई-घाईने धावत त्याच्या जवळ गेली…
वॉचमन साधारण साठीकडे झुकलेला म्हातारा गृहस्थ होता.
“आजोबा.. “, निकीने सरळ भावनांनाच हात घातला… “माफ करा आजोबा.. पण माझी एक मैत्रीण आहे ना.. तिला जरा जास्तच झाली आहे…” अंगठ्याने बाटली दर्शवत निकी म्हणाली…”ती गाडीपर्यंत पण चालु शकणार नाही.. म्हणुन गाडी इकडे जिन्यापर्यंत आणली आहे…”
वॉचमनला नेहमी अरे-तुरेची.. सतत हिणवण्याची, हाड-तुड ऐकण्याचीच सवय होती. निकीच्या तोंडुन ’आजोबा’ शब्द ऐकताच तो थोडा विरघळला..
“पण मिस्स.. हा जिना सेलेब्रेटींसाठीच आहे.. नेमके कुणी तिकडुन येत असेल आणि तुमची गाडी मध्ये आली तर भांडणं व्हायची…” वॉचमन म्हणाला..
“बरोबर आहे… पण जास्ती वेळ नाही घेणार, लगेच जातेच आहे मी…” निकी म्हणाली.. “हे लोकं म्हणजे ना.. बापाचा पैसा कुठं तरी उधळतात.. चैन करावी, पण अशी???”
वॉचमनला नकळत तिने माघारी वळवले आणि त्याला धरुन ती पुन्हा वॉचमनच्या केबीनकडे जाऊ लागली.
“आजोबा.. तुम्ही सुध्दा किती रात्रीपर्यंत कामं करताय.. थोडी विश्रांती घ्यायला हवी तुम्ही…” नाटकी स्वरात निकी म्हणाली, मग तिने आपल्या हॅन्डबॅगमधुन एक पाचशे रुपायांची नोट काढली आणि वॉचमनच्या हातात कोंबली… “तुम्ही थांबा इथं… मी काढते लगेच गाडी, तुम्हाला त्रास नाही होणार…” असं म्हणुन ती पुन्हा माघारी वळली.
करणला खाली पोहोचायला अंमळ जास्तीच वेळ लागला. त्याला वाटले त्यापेक्षा हे काम फारच कठीण निघाले. गाडीपाशी पोहोचेपर्यंत तो घामाने निथळत होता.
“किती उशीर करण…”, निकी म्हणाली..
“शट अप… तु उचलुन बघ पेटी म्हणजे कळेल..”, धापा टाकत करण म्हणाला..
मग दोघांनी मिळुन ती पेटी उचलली आणि गाडीच्या डिक्कीत ठेवली. निकीने क्षणभरही उशीर न करता लगेच गाडी चालु केली आणि काही क्षणात त्यांची गाडी गेटच्या बाहेर पडली.
“थॅंक गॉड.. वुई आर आऊट…” चेहर्यावरचा घाम दंडाने पुसत करण म्हणाला..”कुठं जायचं आता??? अश्या एका ठिकाणी जेथे हा मृतदेह लगेच सापडणार नाही…”
“नाही..” निकी म्हणाली.. “उलट अश्या ठिकाणी जिथे हा मृतदेह लगेच सापडेल..”
“म्हणजे…??”, करणच्या चेहर्यावर प्रश्नचिन्ह उमटले..
“हे बघ.. जर माही सापडली नाही तर शोधाशोध सुरु होईल.. पोलिस सर्व शक्यता लक्षात घेउन तपास चालु करतील, नाहक पहिल्या दिवसांपासुन आपली चौकशी सुरु होईल.. मृतदेह मिळेपर्यंतच पोलिसांना नसत्या गोष्टी माहीती पडणं आपल्या हिताचं नाही.. उलट त्यांना मृतदेहच मिळाला तर आपणं सगळे दुःखात असल्याने निदान तपास आपल्यापासुन सुरु होणार नाही.. गोष्टी निस्तरायला आपल्याला वेळ मिळेल…” निकी म्हणाली.
“मगं?? कठे टाकायचे???”, करणने विचारले…
“काऊंटी कॅसल टाऊनशिपच्या इकडे एक नविन जॉगींग ट्रॅक झाला आहे तिथल्या नाल्यावर…, आपण तिला नाल्यातच फेकुन देऊ… उद्या सकाळीच ति कुणाला नं कुणाला तरी सापडेलच…”, निकीने बोलता बोलता गाडी नव्याने झालेल्या जॉगीग ट्रॅकच्या रस्त्याकडे वळवली.
दोघं जणं गाडीतुन खाली उतरले तेंव्हा रात्रीचा एक वाजत आला होता. काळ्याकुट्ट अंधारात नाल्याचा काहीच अंदाज येत नव्हता त्यामुळे निकीने गाडीचे दिवे चालुच ठेवले. करण आणि निकीने मिळुन ती जड पेटी बाहेर काढली आणि आतील मृतदेह त्या अंधारात फेकुन दिला.
दिव्याच्या प्रकाशात तो मृतदेह काही क्षण गडगडत जाताना दिसला आणि मग अंधारात दिसेनासा झाला. करणचा शर्ट घामाने ओलाचिंब होऊन अंगाला चिकटला होता. मगाशी पिलेल्या स्कॉचचा अंमल त्याच्यावर चढु लागला होता.
करण अंधारात तडफडत गाडीपाशी आला, मोठ्या कष्टाने त्याने गाडीचे दार उघडले आणि तो आतमध्ये जाऊन बसला. निकीने गाडी चालु केली, तिने एकवार करणकडे पाहीले आणि विचारले.. “आर यु ओके?”..
करणने होकारार्थी मान डोलावली. करणला खरं तर आता घरी जाऊन भरपुर व्हिस्की ढोसण्याची इच्छा होत होती.. इतकी.. कि बेशुध्द होऊन पडावे ते सकाळपर्यंत. एका रात्रीत घडलेला हा प्रकार जणु काही एक वाईट स्वप्न वाटावा.. आणि अगदी सहजपणे आपण तो विसरुन जावा.
निकीने गाडी रिव्हर्स करुन घेतली आणि पुन्हा मुख्य रस्त्याच्या दिशेने पळवली. काही क्षण गाडीचे लाल-दिवे दिसत राहीले आणि मग क्षीण होत होत, अंधारात लुप्त झाले.
घर जवळं आलं तसं निकीने गाडी रस्त्याच्या कडेला घेतली आणि करणला म्हणाली..”आपण एकत्र जाणं योग्य नव्हे..तु बंगल्याच्या मागच्या दाराने ये…”
करण चरफडत गाडीतुन उतरला आणि त्याने थाडकन गाडीचे दार लावुन टाकले.
निकीने अॅक्सलेटरवरचा जोर वाढवला आणि तीची गाडी रस्त्यावरच्या तुरळक ट्रॅफीकमध्ये दिसेनाशी झाली.
करणवर व्हिस्कीचा जोर चढत होता. त्याची नजर धुसर होऊ लागली तसे तो कडेच्याच एका बाकावर रेलुन बसला. त्याचं डोकं प्रचंड चड झालं होत, डोक्यात हातोडीने घाव घालावेत तसे ठण-ठण वेदना होत होत्या, अंगातील स्नायुंन-स्नायु ओढला गेला होता आणि त्यात निकी त्याला अशी रस्त्यात सोडुन गेली होती.
करण डोकं दोन्ही हातात घट्ट दाबुन शांत बसुन राहीला तोच त्याच्या कानावर आवाज आला- “हॅल्लो फायटर.. व्हळकलं कं नाय???”
करणने कष्टाने डोळे उघडुन बघीतले आणि त्याची व्हिस्की खाडकन उतरली कारण त्याच्या समोर ’फाईट-क्लब’ मधला भाई आणि त्याचे ते दोन सुडके अंगरक्षक उभे होते.
करण पटकंन उठुन उभा राहीला….
“अं.. अं… अं…. राजे.. कश्याला उठताय.. दमला असाल.. लई काम झालं तुम्हाला आज.. चला..आमच्याबरोबर चला..” भाई म्हणाला…
करणसमोर दुसरा कुठलाच पर्याय नव्हता.. पळुन जाणं सोडा, साध चालण्याचं त्राण सुध्दा त्याच्या अंगात नव्हतं..
भाईच्या मागे एक धुळीने माखलेली करड्या रंगाची स्कॉर्पीयो येऊन उभी राहीली.. करण शांतपणे आतमध्ये जाऊन बसला. त्याच्या दोन्ही बाजुला ते दोन अंगरक्षक बसले. भाई पुढच्या सिटवर बसताच गाडी सुरु झाली…दार लावता लावता भाई म्हणाला.. “झोपवा त्याला..”
दुसर्या क्षणाला करणच्या मानेवर एक थंडगार लोखंडी हॅन्डलचा फटका बसला आणि त्याची शुध्द हरपली.
—————————————————————————
करणला जाग आली तेंव्हा त्याचं डोकं जोरजोरात ठणकत होते. बर्याच वेळ त्याला आपण कुठे आहोत?, काय करत आहोत? ह्याचा अंदाजच येत नव्हता जोपर्यंत त्याच्या कानावर आजुबाजुच्या लोकांचे आवाज पडले नाहीत..
“भाई.. उठला त्यो…” एक आवाज म्हणाला..
“मंग, म्हनला नव्ह्त्यो??? आपला फायटरं हाय त्यो.. असा इजीली थोडं नं मरणार त्ये.. काय व्वो ब्रुसली.. बरं वाटत्यंय नव्हं???”, हा आवाज भाईचा होता.. आणि बेशुध्द पडण्यापुर्वी घडलेले सर्व प्रसंग करणच्या डोळ्यासमोरुन झरझर सरकले…
डोकं धरुन करण उठुन मागच्या भिंतीला टेकुन बसला.
एका पोपडे उडालेल्या हिरवट रंगाच्या अंधारलेल्या खोलीत तो होता. खोलीत मध्यभागी एक हॅंगींगचा दिवा होता, आणि कडेला दोन-चार मिणमीणते दिवे लागलेले होते. खोलीमध्ये नक्की किती माणसं आहेत आणि कोण कुठं आहेत ह्याचा निटसा अंदाज करणला येत नव्हता.
“ए.. शारुख.. चल आपल्या ब्रुसलीला फटाफट चा दे…”.. भाई बोलला.
थोड्याच वेळात करणसमोर एक चहाचा कप आला.. करणने शांतपणे तो कप घेतला.. त्याला आत्ता त्याची फार गरज होती.
करणचा चहा पिऊन झाल्यावर भाई म्हणाला.. “चला झाला पाहुणचार, शिळोप्याच्या गप्पा नंतर मारु.. आधी कामं उरकु कसं..??”
…..
“बोल.. कुठंय.. पाकीट कुठाय…?” भाईने विचारले..
“पाकीटं..? कसलं पाकीट???” करणला खरं तर ह्या प्रश्नाने आश्चर्यंच वाटले..
“कुठलं पाकीटं..?? आतुज्यायला… ए शारुख.. जरा सांग रे त्याला कसलं पाकीट…”, भाई म्हणाला
अंधारातुन अचानक एक सणसणीत लाथ करणच्या थोबाडात बसली. बेसावध करण धाडकन खाली कोसळला… तो उठुन बसायच्या आधीच त्याच्या पोटात दुसरी एक लाथ बसली.. ह्याचा जोर पहील्यापेक्षा जोरात होता. करण वेदनेने कळवळला…
“आटवलं???”, भाईने विचारले…
करणने पुन्हा एकदा नकारार्थी मान हालवली..
ह्यावेळेला एक जोरदार ठोसा करणच्या नाकावर बसला. दुसर्या क्षणी एक गरम रक्ताचा प्रवाह नाकातुन येत असल्याची जाणिव करणला झाली…
“हे बघा.. तुम्ही कसल्या पाकीटाबद्दल बोलत आहात मला खरंच नाही माहीत.. जरा मला निट सांगाल का?”, पोटतिडकीने करण ओरडला..
“राज्या.. अरं तेच पाकीट जे निकीकडे व्हतं.. तु लेका तिच्याबरोबर दोन आठवडं राहीला.. तिच्याबरोबर शैय्यासोबत केली..अं?? तिच्याबरोबर भारी भारी प्लॅन केले आणि तरी तुला माहीत नाही कसलं पाकीट???”, भाईने विचारले..
“अहो मला खरंच माहीत नाही.. निकीने मला कसलंही पाकीट दिलेले नाही.. तुम्ही निकीला पकडा ना,, तिला विचारा.. मला काहीच माहीत नाही..”, करण..
“अरे.. शारुख.. लेका तु लय जोरात मारला कारे ह्याच्या डोक्यावर.. असा काय येड्यासारखं बोलायला लागलंय ह्ये…”, भाई म्हणाला… त्याबरोबर अंधारातुन तिन-चार जणांचा खसखसत हसण्याचा आवाज आला.. “आता… ह्याला काय वेगळं सांगायंच की काय.. मुडदे बोल्यतं नसत्याते…”
“मुडद्ये.. काय बोलताय? निकी जिवंत आहे.. आत्ता तिच्या घरी जाऊन बघा…”.. नाकातुन वाहणारं रक्त अंगठ्याच्या हाडाने टिपंत करण म्हणाला..
“अरे हे येड-फुकन्या.. येडा समज्तो कारं तु आम्हाला…. एक तर स्वतःच टपकवतो निकीला.. आनं आम्हाला सांगतो निकी जिवंत आहे…”, भाई म्हणाला..
“निकी??.. नाही नाही.. तुमचा काही तरी गैरसमज होतोय भाई… म्हणजे त्या दोघीही दिसायला एकसारख्याच आहेत.. पण मी निकीला नाही.. माहीला मारलं आहे..”, असं म्हणुन करणने निकीचा फोन करुन मॅरीयट मध्ये बोलावल्यापासुन ते माहीचा मृतदेह नाल्यात फेकेपर्यंतची कहाणी एकही गोष्ट न गाळता भाईला सांगीतली…
भाईने त्याचे म्हणणे शांतपणे ऐकुन घेतले आणि मग तो म्हणाला..”एक तर तु आम्हाला चु* बनवतो्य.. नाय तर तुला पुर्णपणे चु* बनवलाय … आता मी काय सांगतो ते ऐकायचे..” असं म्हणुन भाई बोलायला लागला..
“सगळ्यांत पहिला.. तु जिला मारला ती माही नाय.. निकी होती…”.. पहिल्याच वाक्यावर करण चमकला आणि ताठ होऊन सरसावुन बसला..
“त्या दिवशी ही डेम.. माही म्याकडे आली होती.. पाच लाख रुपये घेउन…तुला मारण्यासाठी… पहिल्यांदा माला वाटला.. ही त्यीच आहे जी त्या दिवशी फाईट-क्लब मध्ये होती.. जिने तुला वाचीवला.. निकी… दिसायला साल्या दोघी..शेम-टु-शेम.. बापने भारी गेम केलेली दिस्तेय..” भाईच्या फालतु जोक वर पुन्हा एकदा अंधारात खिसखिस पिकली..
“मला म्हनली.. तुला टपकवायचा.. पण जेन्हा ती सांगेल तेंव्हाच.. तो पर्यंत तुला हात पण लावायचा नाय.. नुसता तुझ्यावर लक्ष ठेवायचा… आता ज्या बाईने तुला वाचीवला, स्वतःच्या जान वर खेलुन.. तिच तुला टपकावयाल का बरं सांगुन राहीली.. माझं डोकं चालेना नव्हं.. मग मी आपल्या शारुख ला सोडला तीच्या पाठीवर.. अंन लय भारी माहीती काडुन आन्ली त्यानं..
ही माही तुझ्या मताप्रमानं लयं गोड गोंड्स पोरगी नव्हं का?.. अरे.. लयं बाराची पोरगी ती.. धंदा करते साली पोरींचा… आनं त्ये पन कुनाला? आपलेच भैय्ये.. दादासाहेब, राजे.. आपणंच निवडलेले आपले रक्षक.. आनं त्ये साले आपलाच पैसा खर्च करुन ह्या पोरी घेतात आपला बेड गरम करायला.. लै भारी पोरी अस्त्याते तिच्याकडे.. आपल्या शारुख ने अल्बम पायलाय.. काय शारुख…”, डोळे मिचकावत भाई म्हणाला..
“होय जी…” लाडात येत, डोकं खाजवत शारुख म्हणाला.
“तर.. तुझ्या डेमला.. म्हंज्ये.. निकीला अनेक वर्षांनंतर ही खबर लागली.. मग तिने लय फिल्डींग लावली.. आणि माहीचे आणि काही बिग-शॉट्सचे फोटो काढले… मग ह्याचं फोटुंनी ती माहीला ब्लॅक-मेल करु लागली नव्हं.. पैले पैले.. छान चालला सगळा.. पण मग निकीने विचार केला साला ह्या माहीला हटवुन हे रॅकेट आपणंच चालवायला घेतला तरं?? मग बरेच दिवस ती शोधंत होती कुणाला तरी जो हे काम करु शकेल..तु चांगला बकरा गावला तिला.. आनं तुझ्या भरवश्यावर तिने हा गेम खेलायचा ठरीवला..
पण ह्यो माही ठरली मुरलेली बाई.. तिने येडा बनवला निकीला आनं तुझ्याकडुनच तिचा मर्डर करीवला… त्यानंतर तिनेच मला फोन करुन सांगीतला तुला उडवायला.. ठरल्याप्रमानं तुला तिने इथे उतरविला आनं ती गेली निघुन…
आता.. तिला काय माहीत.. शारुख नं सगली माहीती आधीच काढून आन्लीय.. मग म्या विचार केला.. त्ये पाकीट आम्हाला मिळाला तर? त्या माही कडुन अजुन लै पैसा उकळता येईल.. म्हणुन तर तु अजुन जिता हाय…” भाई बोलत होता…
करणच्या डोक्याची शिर ताणली गेली.. “साली.. हरामी.. येडा बनवला आपल्याला.. सोडनार नाय तुला माही..” करणं स्वतःशीच पुटपुटला..
“ओsss.. ब्रुसली.. तुमचं ते नंतर बघा… आधी पाकीट.. कुठं हाय बोल…”, भाईने दरडावुन विचारले…
“अहो.. खरंच माहीत नाही मला.. पण प्लिज, मला थोडा वेळ द्या… मी ते शोधुन तुम्हाला आणुन देतो.. मला माझा बदला घ्यायचा आहे…”, करण म्हणाला..
“काय भरवसा तुझा??? कश्यावरुन तुला सोडल्यावर तु परत येशील..??”, भाई म्हणाला..
“माझ्याकडं दुसरा कुठलाच पर्याय नाहीये.. आयष्यातुन उठलो आहे.. इथुन बाहेर पडलो तरी माहीच्या पाठींब्याशिवाय फार काळ मोकळा राहु शकणार नाही. आज नाही तर उद्या पोलीसांना माझ्यावर संशय येईलच. दोन-चार आठवडे निकी बरोबर दिसलेला हा करण नामक गृहस्थ अचानक गायब झाला म्हणल्यावर संशयाची सुई माझ्याकडे येईलच.., तु सोडलंस तरी ती माही माझ्या मागावर येईलच… आणि ती माझ्यापर्यंत पोहोचायच्या आधी मला तिच्यापाशी पोहोचायचे आहे..” करण म्हणाला..
“ठिक आहे.. ” थोड्यावेळ विचार करुन भाई म्हणाला.. “फक्त दहा दिवस देतो तुला.. ज्ये काय करायचा ते कर.. आनी एक लक्षात ठेव.. तुझ्यावर सतत आमच्यापैकी कोन-ना-कोन तुझ्यावर नजर थेवुन असनार.. तु गडबड करायचा ट्राय केला नं तर तुझ्या डोक्यात एक गोली घुसलीच समजायचा काय??”, भाई म्हणाला…
करणने मान डोलावली आणि भिंतीला धरुन तो उभा राहीला.. अंगातली हाडं खिळखीळी झाली होती.. नाक सुजुन टण्ण झाले होते.. जबडा वाकडा-तिकडा झाल्यासारखा वाटत होता… पण करणचा निर्धार.. त्याचा निर्धार कायम होता… “ईट्स रिव्हेंज टाईम…” करण स्वतःशीच बोलत बोलत त्या खोलीच्या बाहेर पडला आणि दुरवर लुकलुकणार्या रस्त्यावरच्या दिव्यांच्या दिशेने चालु लागला..
करण फुल्ल टु अडकला होता. इकडे आड-तिकडे विहीर…असं म्हणतात जेंव्हा माणुस सर्व बाजुने संकटात सापडतो, जेंव्हा पाणी घश्याशी येते तेंव्हाच तो खर्या अर्थाने पेटुन उठतो.. साप सहसा माणसाच्या वाट्याला जात नाही, पण शेपटीवर पाय पडला की तितक्याचे त्वेषाने मागे वळुन डसायला मागे-पुढे बघत नाही.
काय होणार पुढे? कोण जिंकणार? अजुन कोण कुणाला डबल-क्रॉस करणार का? वाचण्यासाठी वाचा अॅलिबी भाग-६
[क्रमशः]
पुढचा भाग>>
